PEYGAMBER METODU: NEFRET ETTİRMEMEK VE ZORLAŞTIRMAMAK!

 

فَبِمَا رَحْمَةٍ مِّنَ ٱللَّهِ لِنتَ لَهُمْ وَلَوْ كُنتَ فَظًّا غَلِيظَ ٱلْقَلْبِ لَٱنفَضُّوا۟ مِنْ حَوْلِكَ فَٱعْفُ عَنْهُمْ وَٱسْتَغْفِرْ لَهُمْ وَشَاوِرْهُمْ فِى ٱلْأَمْرِ فَإِذَا عَزَمْتَ فَتَوَكَّلْ عَلَى ٱللَّهِ إِنَّ ٱللَّهَ يُحِبُّ ٱلْمُتَوَكِّلِينَ﴿١٥٩﴾

Allah'ın rahmetinden dolayı, sen onlara karşı yumuşak davrandın. Eğer kaba ve katı kalpli olsaydın, şüphesiz etrafından dağılır giderlerdi. Onları affet, onlara mağfiret dile, iş hakkında onlara danış, fakat karar verdin mi Allah'a güven, doğrusu Allah güvenenleri sever. (Ali İmran 159.ayet)

 

Hamd, insanı en güzel şekilde yaratıp  onu eşrefi mahlûk kılan âlemlerin Rabbine, salat-ü selam ise insanlara en güzel örnek olarak gönderilen Peygamber (aleyhi selam) Efendimizin üzerine olsun.

Kıymetli Mü’minler!

Bu sohbetimizde, Rasülüllah Efendimizin (aleyhi selam)  hem tebliğ görevinde, hem insani ilişkilerinde ve hem de ibadet hayatında temel bir pusula kıldığı ve Medine sokaklarından günümüze, evlerimizden iş yerlerine kadar hayatın her alanına ışık tutan, hayatı yaşanılabilir kılan muazzam bir ilkeyi, önemli bir sünneti konuşacağız. Kolaylaştırmak ve müjdelemek ilkesi.

Ama sohbete başlamadan önce, hep birlikte şu soruları kendimize yöneltip  gönül dünyamızda cevaplarını arayalım:

- İslam’ın güzel ahlakını kuşanabildim mi?

- Ailem ve çevrem bende İslam’ın güzel ahlakını müşahede edebiliyor mu?

- Ailemin ve çevremin işlerini kolaylaştırıyor ve hayatlarına anlam katabiliyor muyum? Eşim ve çocuklarım benimle huzura kavuşabiliyor mu?

Daha iyi bir Müslüman olabilmemiz için tüm Müslümanların buna benzer sorularla sık sık nefis muhasebesini yapması gerekir.

 

Peygamberimiz aleyhi selamın insanları dine yaklaştıran en önemli yöntemlerinden biri, kolaylaştırmak, müjdelemek ve nefret ettirmemektir.

Sohbetin başında okuduğum Âli İmrân suresinin 159. ayetinde, Peygamber Efendimizin insanlara yumuşak davranmasının ve gönüllerini kazanmasının ne kadar önemli olduğunu görüyoruz. Allah Rasulü’nün bu tutumu, Risâlet görevini başarılı bir şekilde icra etmesine zemin hazırlarken bir taraftan da Allah’ın rızasını ve insanların saygı ve sevgisini kazanmasına vesile oluyor.

Muhterem Müslümanlar!

İnsan, ihtiyaç duyduğu tüm hakikatleri ve bilgileri, kendisine rehber olarak gönderilen kitaplardan ve peygamberlerden öğrenir. Peygamberler bize insanı kâmil olmanın yollarını öğrettiler. Kötülüğe karşı iyiliği, yanlışa karşı doğru olanı, çirkin olana karşı en güzel olanı öğrettiler. Noksanlıkla malul olan insana iyi davranmayı, merhamet etmeyi imanın bir gereği olarak öğrettiler.

Evet, insan noksanlıkla ma’lüldür. Kimse mükemmel değildir, ama herkes daha iyi olmak için gayret etmekle de mükelleftir. Mükemmel olmak zordur ama mükemmele ulaşmaya çalışmak pekala mümkündür. Mensubu olmakla iftihar ettiğimiz yüce dinimizin en büyük nimetlerinden biri kolaylık dini olmasıdır. Zira kullarına karşı çok merhametli olan Allah c.c. bizim için asla zorluk dilemez.

يُرِيدُ ٱللَّهُ بِكُمُ ٱلْيُسْرَ وَلَا يُرِيدُ بِكُمُ ٱلْعُسْرَ 

“Allah size kolaylık diler, zorluk dilemez.”  Bakara Suresi 185. ayet)  

Bize zorluk dilemeyen Allah, aynı şekilde birbirimize karşı da zorluk çıkarmamayı, birbirimize yumuşak davranmayı ve birbirimizle güzel konuşmamızı emrederek şöyle buyuruyor:  “İnanan kullarıma söyle, en güzel şekilde konuşsunlar. Doğrusu şeytan aralarını bozmak ister. Şeytan şüphesiz insanın apaçık düşmanıdır.” (İsra Suresi 53. Ayet)             

Peygamber Efendimizin Gönülleri Fethetmesi, Etrafındakilere Yumuşak Davranmasındandır!

“Dünyaya Yön Veren En Etkin 100” isimli çalışmasıyla dikkatleri üzerine çeken Amerikalı astrofizikçi ve yazar Michael Hart dünyaya yön verenlerin ilk sırasına Peygamberimiz Hazreti Muhammed aleyhi selamı koymuştu. Neden Hazreti Muhammed? Diye sorulduğunda ise, cahiliye insanının kalbini dönüştürmesi ve bunun yanında dini ve dünyevi rehberliğini gerekçe göstermiştir.

Aziz Müslümanlar!

Şöyle bir düşünelim! Peygamber Efendimiz nasıl bir rehberlik yaptı ki, o cahil toplumu müspet manada o kadar dönüştürebildi? Bugün beşerle etkileşimi olan herkes bu sorunun cevabını iyi öğrenmeli. Çünkü birey olarak hepimiz, etrafımızdaki insanların, hayvanların ve hatta bitkilerin hayatlarını olumlu veya olumsuz mutlaka etkiliyoruz.

 Peygamberimiz aleyhi selam tüm mahlûkata karşı sevgi doluydu. İnsanlara ağır sorumluluklar yüklemez, hele  ellerinden gelmeyecek şeyleri asla emretmezdi. Bırakın insanları, hayvanlara karşı bile son derece merhametliydi.

Bir gün Efendimiz aleyhi selam Ensar’dan birinin bahçesine gitmiş ve orada bir deve görmüştü. Deve açlık ve yorgunluktan inliyordu. Allah Rasulü a.s. devenin kulaklarının arkasını şefkatle okşayınca hayvan sakinleşti. Bunun üzerine Efendimiz aleyhi selam devenin sahibine “Sana lütfettiği şu hayvan hakkında Allah’tan korkmuyor musun? O senin onu aç bıraktığını ve çok yorduğunu bana şikâyet ediyor” buyurdu. (Ebu Davud, Cihad, 44/2549) Hayvanın zor işlere ve yüklere koşulması gibi bir zulmün yanında, bir de aç olarak çalışmaya zorlanması peygamberimizi üzmüştü.

 O’nun (aleyhi selam)  hayvanlara olan merhametini gösteren onlarca örnekler vardır. 

Dinde ve İbadette Kolaylaştırma

Allah Rasulü aleyhi selam kolaylaştırmayı ve merhamet etmeyi seven bir insandı. Kimseyi zorlamaz, kimsenin zorlanmasına da müsaade etmezdi. Bu tutumu hem ibadet hayatında hem de dünya işlerinde genel bir kural idi. Hazreti Aişe radıyallahu anha Efendimizin bu durumunu bize şöyle özetler:

“Rasülüllah aleyhi selam iki şey arasında serbest bırakıldığında, günah olmadığı müddetçe her zaman kolay olanını tercih ederdi. Eğer seçim günah olan bir fiil ise,  ondan en çok uzaklaşan O olurdu” (Buhari, Menakıb 23)  Böyle davranması insan fıtratının da gereği idi. Çünkü insanı yaratan Allah c.c. bile, bize zorluk dilemediğini aksine kolaylık dilediğini haber veriyor. Hac Suresi 78. Ayette:

هُوَ ٱجْتَبَىٰكُمْ وَمَا جَعَلَ عَلَيْكُمْ فِى ٱلدِّينِ مِنْ حَرَجٍ

“Allah sizi seçti ve dinde size bir zorluk kılmadı” buyurarak bu ilahi lütuftan bizleri haberdar ediyor.

Peygamber Efendimiz aleyhi selam ilahi kelamın canlı bir tezahürüydü. O, dini insanlara sevdirerek öğretmiş, nefes aldırmayan aşırılıklardan ve insanı usandıran şekilcilikten daima uzak durmuştur.

Kullukta da aşırıya gidilmemesi hususunda sürekli sahabeyi ikaz ediyor ve kendilerini zorlamamalarını istiyordu. Çünkü aşırılığın dini yaşanmaz kılacağını çok iyi biliyordu. "Bu din kolaylıktır. Kim dini aşmaya, onda derinleşip zorlaştırmaya çalışırsa din ona galip gelir." (Buhârî, İman, 29) buyurarak, ibadette devamlılığın ve ölçünün esas olduğunu bize öğretmiştir.

Yine sahabenin büyüklerinden Abdullah bin Amr bin As radıyallahu anh yoğun ibadet temposundan dolayı Efendimiz aleyhi selamın kendisini şu şekilde ikaz ettiğini haber veriyor:

“Ey Abdullah, gündüzleri oruçla ve geceleri ibadetle geçirdiğini duydum. Öyle yapma, oruç tut, bazen de tutma. Gece namaz kıl, bazen de uyu! Çünkü vücudunun sende hakkı var, gözünün sende hakkı var, hanımının sende hakkı var, misafirinin sende hakkı var. Her ay üç gün oruç tutman yeterlidir. Çünkü işlediğin her iyilik için on kat ecir vardır. Bu da yılın tamamını oruçlu geçirmen anlamına gelir” buyurdu.

Hadisi ondan rivayet eden Ebu Seleme radıyallahu anh Abdullah bin Amr bin As’ın yaşlandığında “Keşke Efendimizin tavsiyesine uysaydım” dediğini, yaşlandığında eski ibadetlerine devam edemediğini haber verdi. (Buhari, Savm 54)

Murad-ı ilahiyi iyi bilen Efendimiz aleyhi selam dünya işlerinde de insanların zorlanmamaları gerektiğini söylerdi. Yöneticilerini görev yerlerine uğurlarken halkın işini kolaylaştırmaları için ayrıca hatırlatmalarda ve tembihlerde bulunurdu.

Mesela, Yemen’in Cened vilayetine Mu’az bin Cebel’i ve yine Yemen’in sahil bölgesi ile Aden tarafına Ebu Musa el Eş’ari’yi vali olarak gönderirken onlara şu tarihi nasihatte bulunmuştu:

«يَسِّرُوا وَلاَ تُعَسِّرُوا، وَبَشِّرُوا، وَلاَ تُنَفِّرُوا»

“Kolaylaştırın zorlaştırmayın, müjdeleyin ve nefret ettirmeyin”. (Buhârî, İlim, 11 / Müslim, Cihâd, 6)

 Bizler de bugün hem kendimize hem ailemize takatimizin ötesinde yükler yüklememeli; ibadetin neşesini ve huzurunu kaçıracak, hayatı yaşanmaz hale getirecek katı yaklaşımlardan sakınmalıyız.

Muhterem Mü’minler!

Kolaylaştırma ve müjdeleme yalnızca ibadetlerde değil, aynı zamanda aile efradımıza yapacağımız her çeşit telkinlerde de kullanacağımız bir yöntem olmalı.

Her birimiz ailemizden sorumlu olmamız hasebiyle, emri bil ma’ruf ve nehyi anil münker görevimizi yine kolaylaştırma ve müjdeleme ilkesine göre yerine getirmeliyiz. Çünkü kullarını kendisine davet edeceğimiz Rabbimiz, bu görevimizi nasıl yerine getireceğimizi, nasıl konuşmamız gerektiğini bizzat kendisi tayin ediyor. Kur’an’da geçen bazı konuşma üsluplarını şöyle bir hatırlayalım;

- Kavl-i Ma’ruf: Gönül incitmeyen söz demek    

قَوْلٌ مَّعْرُوفٌ وَمَغْفِرَةٌ خَيْرٌ مِّن صَدَقَةٍ يَتْبَعُهَآ أَذًى وَٱللَّهُ غَنِىٌّ حَلِيمٌ 

“Güzel bir söz ve bağışlama, peşinden eza gelen bir sadakadan daha iyidir. Allah müstağnidir (sizin iyilik ve yardımlarınıza muhtaç değildir), Halim'dir (hatalarınıza karşı da çok müsamahalıdır).”  (Bakara Suresi 263. Ayet)  

Bu ayetin gereği olarak, muhataplarımızı küçük düşürmememiz, hatalarını yüzlerine vurarak kendilerini kötü hissetmelerine sebebiyet vermememiz gerekir. Bir hakaretin veya aşağılamanın muhatabımızın kalbinde tamiri mümkün olmayan büyük hasarlar açabileceğini iyi bilmeliyiz.

- Kavl-i Hasen: Güzel söz

 وَقُل لِّعِبَادِى يَقُولُوا۟ ٱلَّتِى هِىَ أَحْسَنُ إِنَّ ٱلشَّيْطَٰنَ يَنزَغُ بَيْنَهُمْ إِنَّ ٱلشَّيْطَٰنَ كَانَ لِلْإِنسَٰنِ عَدُوًّا مُّبِينًا

 “İnanan kullarıma söyle, en güzel şekilde konuşsunlar. Doğrusu şeytan aralarını bozmak ister. Şeytan şüphesiz insanın apaçık düşmanıdır. (İsra Suresi 53. Ayet )

Gerek çocuğumuzu terbiye ederken, gerek birinde gördüğümüz bir yanlışı düzeltirken kullanacağımız güzel sözler,  maksadımızın hâsıl olması için daha doğru bir yoldur. Zira tatlı dil yılanı bile deliğinden çıkarır.

-Kavl-i Kerim: Kur’an’da anne babaya söylenmesi istenen saygılı ve iltifatkâr söz

وَقَضَىٰ رَبُّكَ أَلَّا تَعْبُدُوٓا۟ إِلَّآ إِيَّاهُ وَبِٱلْوَٰلِدَيْنِ إِحْسَٰنًا إِمَّا يَبْلُغَنَّ عِندَكَ ٱلْكِبَرَ أَحَدُهُمَآ أَوْ كِلَاهُمَا فَلَا تَقُل لَّهُمَآ أُفٍّ وَلَا تَنْهَرْهُمَا وَقُل لَّهُمَا قَوْلًا كَرِيمًا

“Rabbin, yalnız Kendisine tapmanızı ve ana babaya iyilik etmeyi buyurmuştur. Eğer ikisinden biri veya her ikisi, senin yanında iken ihtiyarlayacak olursa, onlara karşı "Öf" bile demeyesin, onları azarlamayasın. İkisine de hep tatlı söz söyleyesin.” (İsra Suresi 23. Ayet)

Deyim yerinde ise, Cenabı Hakk’ın üzerlerine titrediği anne-babamıza öyle saygı ve merhametle muamele etmeliyiz ki, yetiştirdikleri evlatları ile iftihar etsinler ve yaşlılığın zorluğunu hissetmesinler.

-Kavl-i Meysur: Teselli edici ve işi kolaylaştırıcı söz

وَإِمَّا تُعْرِضَنَّ عَنْهُمُ ٱبْتِغَآءَ رَحْمَةٍ مِّن رَّبِّكَ تَرْجُوهَا فَقُل لَّهُمْ قَوْلًا مَّيْسُورًا

“(Ey Peygamber!) Elin darda olduğu için, rabbinden gelecek yardımı bekler durumda isen ve dolayısıyla insanlara yardım edemiyorsan hiç olmazsa tatlı sözler söyleyerek gönüllerini al.” (İsra Suresi 28. Ayet)

Eşimiz, çocuğumuz, çalışanımız bir kusur işlediğinde, onları suçluluk hissinin olumsuz etkisinden kurtarıp, gönüllerini rahatlatacak sözler söylemeliyiz. Bu tutum hem bizim hem muhatabımızın işini kolaylaştırır. Çünkü böyle bir yaklaşıma şeytan ve nefis müdahale edemez.

- Kavl-i Beliğ: Gönüllere işleyen açık ve tesirli söz

أُو۟لَٰٓئِكَ ٱلَّذِينَ يَعْلَمُ ٱللَّهُ مَا فِى قُلُوبِهِمْ فَأَعْرِضْ عَنْهُمْ وَعِظْهُمْ وَقُل لَّهُمْ فِىٓ أَنفُسِهِمْ قَوْلًۢا بَلِيغًا 

“İşte bunların kalplerinde olanı Allah bilir. Onlardan yüz çevir, onlara öğüt ver, kendilerine tesirli sözler söyle” (Nisa Suresi 63. Ayet)

Muhatabımıza anlayacağı şekilde açık ve anlaşılır bir şekilde konuşmalı, üstü kapalı, imalı cümleler kullanıp sonra da anlamamakla suçlamamalıyız.

-Kavl-i Leyyin: Zalimlerin kalbini yumuşatmak için söylenen yumuşak söz

فَقُولَا لَهُۥ قَوْلًا لَّيِّنًا لَّعَلَّهُۥ يَتَذَكَّرُ أَوْ يَخْشَىٰ 

“Firavuna yumuşak söz söyleyin, belki öğüt dinler veya korkar.” (Taha Suresi 44. Ayet)

   Allah’ın muradına aykırı olarak kaba saba, kırıcı konuşur ve davranırsak faydamızın dokunması bir yana, etrafımızdakileri hem kendimizden hem de dinden soğutma tehlikesiyle karşı karşıya geliriz. Bunun canlı örneklerine üzülerek şahit olmuyor muyuz?

İnsan İlişkilerinde ve Muamelatta Kolaylaştırma Şefkat ve Hoşgörü

Aziz Mü’minler!

Biraz önce de ifade ettiğimiz gibi insan noksanlıkla ma’lüldür. Bu kural herkes için geçerlidir. Dolayısıyla birbirimize karşı hata işleme ihtimali daima vardır.  Hata işleyen biz olduğumuzda, bize düşen görev özür dilemek ve böylece hatamızı telafi etmeye çalışmaktır. Özür dileyebilmek bir erdemliliktir, nefse karşı bir yiğitliktir.

Özür dilemek, kırdığımız kalbi tamir etmektir. Belki bitmekle yüz yüze gelmiş bir dostluk veya komşuluk ilişkisini, yıkılmaya yüz tutmuş bir yuvayı kurtarmak demektir.

Özür dilemek, kul hakkını telafi etme yolunda atılan önemli bir adımdır. Bazen samimi bir özür, hakkı iade etmek ve gönül almak, mahşer günü yaşanabilecek bir mahcubiyetin önüne geçmeye vesile olur.

Özür dilemek bazen fındık kabuğunu doldurmayacak kadar önemsiz bir meselenin, çığ gibi büyüyüp telafisi mümkün olmayan yıkımlara sebep olmasının önüne geçmek demektir.

Hata bize karşı işlendiğinde ise mü’mince bir duruş sergilememiz gerekiyor. Kur’an-ı Kerim, öfkemizi yenmeyi, insanları affetmeyi ve iyilikte bulunmayı müminin önemli vasıfları arasında sayıyor:

ٱلَّذِينَ يُنفِقُونَ فِى ٱلسَّرَّآءِ وَٱلضَّرَّآءِ وَٱلْكَٰظِمِينَ ٱلْغَيْظَ وَٱلْعَافِينَ عَنِ ٱلنَّاسِ وَٱللَّهُ يُحِبُّ ٱلْمُحْسِنِينَ

“Onlar bollukta ve darlıkta sarf ederler, öfkelerini yenerler, insanların kusurlarını affederler. Allah iyilik yapanları sever.” (Ali İmran Suresi 134. Ayet)

 Yine Furkan Suresi 63. Ayeti kerimede, insan ilişkilerinde şiddete başvurmayan, kötülükten yüz çeviren ve dolayısıyla Rabbimiz katında değerli olan olgun Mü’minler tasvir edilerek şöyle buyurulur:

 

وَعِبَادُ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلَّذِينَ يَمْشُونَ عَلَى ٱلْأَرْضِ هَوْنًا وَإِذَا خَاطَبَهُمُ ٱلْجَٰهِلُونَ قَالُوا۟ سَلَٰمًا

“Rahman'ın kulları yeryüzünde mütevazı yürürler. Bilgisizler kendilerine takıldıkları zaman onlara güzel ve yumuşak söz söylerler.”

Bu ayeti kerime, tam anlamıyla olgun bir mü’mini tasvir ediyor. Olgun mü’min,  gerek özel hayatında, gerek akrabalık ilişkilerinde,  gerek komşuluk ilişkilerinde gerek ictimai hayatın her hangi bir anında olumsuz bir söz veya davranışla karşılaştığında, önce Rabbimizin rızası için, sonra da toplumu ifsat etmemek, var olan huzuru ve düzeni bozmamak ve aynı zamanda meşrebine yakışmayan bir davranış sergilememek için daima kötülükten ve cahillikten vakar ile yüz çevirir.

Şemsi Tebrizi’ye atfedilen hikmetli bir sözde, hatalara, kusurlara karşı susmanın ne güzel bir davranış olduğu çok güzel dile getiriliyor:

“Susmak bazen asalet, bazen de nezakettir. Hele de incitmekten korkuyorsan sevdiklerini, susmak o zaman ebedi zarafettir.”

Bugün gerek aile içinde gerek toplum içinde yaşanan olumsuzluklara, kavgalara veya cinayetlere baktığımızda birçoğuna, sabırsızlığın ve dolayısıyla şiddetin veya işi yokuşa sürmenin sebebiyet verdiğini görüyoruz.  Basit meselelerden dolayı birbirine söven, hakaret eden, hatta öldüren insanların haberleri hemen her gün karşımıza çıkıyor.

Hâlbuki Allah Rasulü aleyhi selam hata işleyen insana kaba davranmaz hele hele şiddete hiç başvurmazdı. Mescidi Nebevî’de geçen şu meşhur olayı hatırlayalım:

 Bir bedevi gelir ve henüz mescit adabını bilmediği için mescidin bir köşesine küçük abdestini bozmaya başlar. Sahabeler hiddetle ayağa kalkıp adama müdahale etmek istediklerinde, Rahmet Peygamberi (aleyhi selam) derhal araya girer ve şöyle buyurur:

"Bırakın adamı, işini bitirsin. Sonra idrar yaptığı yere bir kova su dökün. Siz kolaylaştırıcı olarak gönderildiniz, zorlaştırıcı olarak değil!" (Buhârî, Vudû’, 58)

Tam bu noktada, böyle bir duruma biz şahit olsak nasıl davranırdık diye düşünelim. Allah korusun, sanırım kendimizi her türlü hakareti yapmaya, şiddet uygulamaya hak sahibi görürdük. Ama gördüğümüz gibi Efendimiz aleyhi selam daha farklı davranıyor. Peygamber Efendimiz aleyhi selam o bedeviye mescitlerin namaz kılmak ve Allah’a ibadet etmek için tayin edilmiş mübarek mekânlar olduğunu, dolayısıyla mescitleri temiz tutmamız gerektiğini söyleyerek hem hatayı düzeltmiş oluyor hem de o bedevinin gönlünün kırılmasına belki de İslam’dan soğumasına engel olmuş oluyordu.

İşte nebevi ahlak budur! İnsanların cehaletine, hatasına ve eksikliğine öfkeyle değil; sabır ve şefkatle yaklaşmak.

 Bu gün bütün insanlığın ihtiyaç duyduğu doğru davranış, işte budur.

Bize yakışan ve bizden beklenen, günlük hayatımızda, ticaretimizde, komşuluk ilişkilerimizde zorlaştıran değil, işi kolaylaştıran taraf olmaktır. Alışverişte imkân sunmak, borçluya zaman tanımak, borcumuzu zamanında ödemek,  insanlara güler yüz gösterip işlerimizi güzel yapmak nebevi sünnetin birer parçasıdır.

Muhterem Cemaat!

Bugün Peygamber Efendimizin hayatından önemli bir sünneti hatırladık: Kolaylaştırmak, müjdelemek ve nefret ettirmemek. Bu sünnet yalnızca birilerinin değil, hepimizin sorumluluğudur.

Öyleyse sohbetin başında kendimize sorduğumuz soruları tekrar hatırlayıp sohbetimizi tamamlayalım:

 Evimizde merhametin, şefkatin ve huzurun membaı olabiliyor muyuz? İnsanlar, elimizden ve dilimizden güvende mi? Sözümüz ve davranışımız etrafımızdakileri nasıl etkiliyor? Bir hata gördüğümüzde iyi niyetle ve insafla onu düzeltmeye mi çalışıyoruz, yoksa kırıp döküyor muyuz?

Unutmayalım: Doğruyu söylemek kadar, doğruyu nasıl söylediğimiz de önemlidir. Zira kaş yapalım derken göz çıkarabiliriz. “Yanlış üslup doğru sözün celladıdır” hakikatini asla göz ardı etmemeliyiz.

İnsanlara merhametli davranmak, dinimizin ölçülerinden taviz vermek değildir. Bilakis, dinimizin hükümlerini Peygamberimizin öğrettiği hikmet, adalet ve güzel ahlakla anlatmaya gayret etmektir.

Geliniz; evimizde merhametin, sözümüzde nezaketin, ibadetimizde ölçünün, işimizde dürüstlüğün ve ilişkilerimizde kolaylığın temsilcileri olalım. İnsanlar bizimle karşılaştığında dinimizin güzelliğini davranışlarımızda görebilsin. Bunlar,  gerçekten azmedilmeye değer şeylerdir!

Allah cümlemizi elinden ve dilinden emin olunan Müslümanlardan eylesin!

Rabbimiz bizleri Peygamber Efendimizin ahlakıyla ahlaklanan; insanlara umut veren, gönülleri kırmak yerine onaran, zorlaştırmak yerine kolaylaştıran kullarından eylesin. Bizleri hayra vesile, şerre engel olanlardan kılsın. Âmin.