Hadislerle İslâm.. "Vahiy: Allah’ın Ezelî ve Ebedî Sözü" Konulu Hadislerle İslâm Vaazı sitemize eklenmiştir..
Vahiy: Allah’ın Ezelî ve Ebedî Sözü
Hamd, kullarını karanlıkta bırakmayan, peygamberlerine vahyederek hakikatin yolunu gösteren Yüce Allah’a mahsustur. Salât ve selâm, kendisine indirilen kelâmı sadakatle tebliğ eden, onu yaşayarak bize öğreten Sevgili Peygamberimiz Hz. Muhammed Mustafa’ya, onun ailesine, ashâbına ve yolundan yürüyen bütün müminlere olsun.
Aziz müminler! Hayatımızda her gün birçok ses duyuyoruz. Birileri nasıl başarılı olacağımızı söylüyor, birileri ne satın almamız gerektiğini anlatıyor, başka sesler öfkemizi, korkumuzu ve arzularımızı yönlendirmeye çalışıyor. Bu kadar sesin içinde gönlümüze şu soruyu soralım: Rabbimizin bize bildirdiği söz, kararlarımızın neresinde duruyor? Haksızlık karşısında, kazanç peşinde, ailemizle konuşurken ve yalnız kaldığımızda Kur’an’ın rehberliğine kulak veriyor muyuz?
Vahiy, insanın kendini başıboş sanmasına karşı Allah’ın bir rahmetidir. Kendi aklımızı kullanır, öğrenir ve tecrübe ediniriz; fakat nereden geldiğimiz, ne için yaşadığımız ve hangi sorumluluklarla Rabbimize döneceğimiz konusunda ilâhî rehberliğe muhtacız. Allah’ın sözü bizi yalnız bilgilendirmez; kalbimizi uyandırır, hakkı gözetmeye çağırır ve hayatımıza istikamet verir. Bugün vahyin kıymetini konuşurken uzak bir tarih anlatmayacağız; evimizde duran Kur’an ile kendi ömrümüz arasındaki bağı düşüneceğiz.
VAHYİN KIYMETİNİ BİLEN BİR GÖNÜL
Resûlullah’ın vefatından sonra Hz. Ebû Bekir, Hz. Ömer’e Ümmü Eymen’i ziyaret etmeyi teklif eder. Çünkü Peygamberimiz onu ziyaret ederdi. Enes b. Mâlik’in naklettiği rivayet bu buluşmayı şöyle anlatır:
عَنْ أَنَسٍ قَالَ: قَالَ أَبُو بَكْرٍ (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ) بَعْدَ وَفَاةِ رَسُولِ اللَّهِ (صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ سَلَّمْ) لِعُمَرَ: انْطَلِقْ بِنَا إِلَى أُمِّ أَيْمَنَ نَزُورُهَا كَمَا كَانَ رَسُولُ اللَّهِ (صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ سَلَّمْ) يَزُورُهَا. فَلَمَّا انْتَهَيْنَا إِلَيْهَا بَكَتْ فَقَالاَ لَهَا: مَا يُبْكِيكِ؟ مَا عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ لِرَسُولِهِ. فَقَالَتْ: مَا أَبْكِى أَنْ لاَ أَكُونَ أَعْلَمُ أَنَّ مَا عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ لِرَسُولِهِ (صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ سَلَّمْ) وَلَكِنْ أَبْكِى أَنَّ الْوَحْيَ قَدِ انْقَطَعَ مِنَ السَّمَاءِ. فَهَيَّجَتْهُمَا عَلَى الْبُكَاءِ فَجَعَلاَ يَبْكِيَانِ مَعَهَا.
Rivayetin anlamı şöyledir: Ebû Bekir ve Ömer, Ümmü Eymen’in yanına vardıklarında onun ağladığını görürler. Allah katındakilerin Resûlullah için daha hayırlı olduğunu hatırlatırlar. Ümmü Eymen, bunu bildiğini, fakat gökten inen vahyin kesilmesine ağladığını söyler. Bu söz iki sahâbîyi de duygulandırır; onlar da onunla birlikte ağlarlar. (Müslim, Fedâilü’s-sahâbe, 103, M6318; İbn Mâce, Cenâiz, 65, İM1635; Diyanet, Hadislerle İslâm, I, 385.)
Kardeşlerim, burada bir kaybın ardından gözyaşı vardır; fakat o gözyaşında vahyin ne kadar büyük bir nimet olduğunun idraki de vardır. Ümmü Eymen, Allah’tan gelen rehberliğin insanların hayatında nasıl karşılık bulduğunu görmüştü. Bir soru sorulduğunda, bir haksızlık yaşandığında, kalpler sıkıştığında inen ayetlerin yol göstericiliğine şahit olmuştu. Artık Peygamberimize yeni vahiy gelmeyecekti. Bununla beraber, indirilmiş Kur’an ümmetin elindeydi; o rehberlik kaybolmuş değildi.
Bizim için de kapı buradadır. Yeni bir vahiy beklemiyoruz; bize ulaşan vahyin ne söylediğini öğrenip onunla yaşamaya çalışıyoruz. Kur’an’ı yalnız güzel bir sesle işitmek veya hürmetle yüksek bir yere koymak yeterli değildir. Hürmet, anlamaya ve gereğini yapmaya da dönüşmelidir. Bir hak sahibinin sesini bastırırken Kur’an’ın adalet emrini hatırlamak, kalbimiz daraldığında onun rahmet çağrısına yönelmek, emanete sadık kalırken onun öğüdünü gözetmek bu bağı canlı tutar.
Ümmü Eymen’in gözyaşı bize kendi duyarsızlığımızı sorsun: Rabbimizin kelâmıyla buluşamadığımız günleri hiç eksiklik olarak hissediyor muyuz? Bir haber akışını kaçırmaktan kaygılanırken, günlerce Kur’an’ın anlamından uzak kaldığımızda gönlümüz aynı şekilde uyanıyor mu? Bu soruyu kendimizi suçlamak için değil, yeniden yaklaşmak için soralım. Bugün açacağımız bir sayfa, içtenlikle dinleyeceğimiz bir ayet ve değiştireceğimiz bir davranış, o yaklaşmanın ilk adımı olabilir.
PEYGAMBERİMİZİN TAŞIDIĞI EMANET
Vahyin gelişini merak eden Hâris b. Hişâm, Resûlullah’a bunun nasıl olduğunu sormuştu. Hz. Âişe’nin naklettiği hadiste Peygamberimiz şu cevabı verir:
أَحْيَانًا يَأْتِينِى مِثْلَ صَلْصَلَةِ الْجَرَسِ وَهُوَ أَشَدُّهُ عَلَىَّ فَيُفْصَمُ عَنِّى وَقَدْ وَعَيْتُ عَنْهُ مَا قَالَ، وَأَحْيَانًا يَتَمَثَّلُ لِيَ الْمَلَكُ رَجُلاً فَيُكَلِّمُنِى فَأَعِى مَا يَقُولُ.
“Bazen bana çan sesi gibi gelir; bu benim için en ağır olanıdır. O hâl sona erdiğinde bana söyleneni kavramış olurum. Bazen de melek bana insan şeklinde görünür, benimle konuşur; ben de onun söylediklerini kavrarım.” (Buhârî, Bed’ü’l-vahy, 1, B2; Diyanet, Hadislerle İslâm, I, 386.)
Bu hadis, vahyi sıradan bir düşünce veya bir insanın kendi içinde oluşturduğu fikir gibi görmememizi sağlar. Peygamberimiz kendisine bildirilen kelâmı alan ve sadakatle tebliğ eden elçidir. Vahyin nasıl geldiğini, bize haber verdiği kadar biliriz; onun ötesine geçip hayalî tasvirler üretmeyiz. Hz. Âişe, çok soğuk bir günde bile vahiy geldiğinde Resûlullah’ın alnından ter aktığını anlatır. Bu, taşıdığı emanetin ağırlığını bize düşündürür.
Biz bugün bir ayeti rahatça okuyabiliyorsak bu kolaylığın ardında büyük bir tebliğ emaneti vardır. Resûlullah kendisine bildirilen sözü saklamadan ulaştırmış, sahâbîler onu öğrenmiş, ezberlemiş ve yazmışlardır. O kelâm bizim rahatımıza göre değiştirilecek bir metin değildir. Bir hüküm çıkarımıza uymadığında onu görmezden gelmek veya anlamını eğip bükmek, vahyin rehberliğini kendi arzumuzun arkasına koymak olur. Okurken hürmet ettiğimiz söze karar verirken de hürmet edelim.
İnsan, bilmediği bir meselede kendi düşüncesini Allah’ın sözüyle aynı yere koymamalıdır. Din hakkında duyduğumuz bir yorumdan yararlanabiliriz; fakat yorumun kendisi vahiy değildir. Bir kişinin hatırladığı cümle, bir rüyası, içinden geçen güçlü bir his veya internette yayılan bir söz de Kur’an’ın yerine geçmez. Bunları birbirinden ayırmak hem imanımızı hem insanlara karşı sorumluluğumuzu korur. Vahye bağlılık, kendi kanaatimizi ilâhî söz diye sunmamayı da gerektirir.
İLK KARŞILAŞMADA MERHAMET VE GÜVEN
Hz. Âişe’nin anlattığı ilk vahiy rivayetinde Resûlullah’ın Hira’daki karşılaşması, ardından evine dönmesi ve Hz. Hatice ile konuşması yer alır. Peygamberimiz yaşadığı hâlin etkisiyle eve gelmiş, üzerinin örtülmesini istemişti. Hz. Hatice ona destek olmuş; akrabayı gözettiğini, güçsüzün yükünü taşıdığını, ihtiyaç sahibine yardım ettiğini ve misafiri ağırladığını hatırlatmıştı. (Buhârî, Bed’ü’l-vahy, 1, B3; Hadislerle İslâm, “Vahiy” bölümü.)
Aziz kardeşlerim, bu anlatımda evin nasıl bir sığınak olabileceğini de görürüz. Hz. Hatice korkuyla dönen eşini küçümsemiyor, sözünü kesmiyor, yaşadığını ciddiye alıyor. Destek veriyor ve güvenilir bir açıklama arayışına eşlik ediyor. Bizim evlerimizde de biri zor bir şey yaşadığında önce dinleyebilmek gerekir. Bir genç endişesini anlattığında alay etmek, bir eş sıkıntısını söylediğinde hemen suçlamak, gönlü daha da yalnız bırakabilir.
Elbette ilk vahiy tecrübesi Peygamberimize mahsustur; bizim günlük yaşantımızla aynı değildir. Fakat Hz. Hatice’nin eşine gösterdiği vefa ve merhametten kendi ailemiz için ders çıkarabiliriz. Birbirimize doğruyu ararken destek olalım. Anlamadığımız hâlleri hemen dinî bir etiketle açıklamayalım, kaygısı olanı korkutmayalım. Sağlık veya ruh sağlığıyla ilgili bir sorun varsa uzman yardımını küçümsemeyelim. Allah’ın rehberliğini hayatımıza taşımak, insanın yükünü fark ederek davranmayı da içerir.
Kur’an’ın ilk hitabı insanı okumaya ve Rabbinin adını unutmamaya çağırır. Öğrenmek, dünyayı tanımak ve düşünmek, Allah’a kulluğun karşıtı değildir. Bir gencin bilimle ilgilenmesi, bir çocuğun sorular sorması bizi telaşa sürüklemesin. Onlara bilginin sorumluluğunu, yaratılmış olanı incelemenin güzelliğini ve ahlâkın gereğini öğretelim. Vahiy aklımızın kullanılmasını engellemek için değil, onu hakka ve hayra yöneltmek için rehberlik eder.
ALLAH’IN İŞİTTİĞİ SESİ BİZ DE DUYALIM
Vahyin hayata dokunduğunu gösteren örneklerden biri, aile içindeki sıkıntısını Resûlullah’a anlatan Havle’nin başvurusudur. Onun yaşadığı mesele üzerine inen ayet şöyle başlar:
قَدْ سَمِعَ ٱللَّهُ قَوْلَ ٱلَّتِى تُجَٰدِلُكَ فِى زَوْجِهَا وَتَشْتَكِىٓ إِلَى ٱللَّهِ وَٱللَّهُ يَسْمَعُ تَحَاوُرَكُمَآ ۚ إِنَّ ٱللَّهَ سَمِيعٌۢ بَصِيرٌ
“Allah, kocası hakkında seninle tartışan ve Allah’a şikâyette bulunan kadının sözünü işitmiştir. Allah sizin konuşmanızı işitmektedir. Şüphesiz Allah hakkıyla işitendir, hakkıyla görendir.” (Mücâdele, 58/1.)
Kıymetli müminler, bir kadının evindeki sıkıntısı Allah’ın kelâmında karşılık buluyor. Bu ayet bize insanın derdini önemsiz saymamayı öğretir. Bir aile meselesini “Ev içinde olur böyle şeyler.” diyerek kapatmak, zarar gören kişinin sesini duymamak ve çözüm aramasını engellemek doğru değildir. Her meselenin hükmünü kendi başımıza vermeyelim; fakat insanın başvurusunu ciddiye alalım ve güvenilir yardım yollarına ulaşmasını kolaylaştıralım.
Havle’nin Allah’a arz ettiği derdi bize kendi konuşmalarımızı da düşündürsün. Evde güç kimdeyse söz hakkı yalnız ona mı ait? Bir çocuğun, yaşlı bir insanın veya ekonomik olarak bağımlı kişinin itirazı duyuluyor mu? Haksızlık karşısında konuşanı susturmak yerine önce onu dinleyelim. Vahyin adalet çağrısını yalnız başkalarına anlatıp kendi evimizde ihmal edersek bu ayetle kurduğumuz ilişki eksik kalır.
Allah’ın bizi işitmesi, yalnız yaptığımız duayı değil birbirimize söylediğimiz sözleri de düşünmeyi gerektirir. Öfkeyle verdiğimiz söz, kırmak için kullandığımız cümle, kimse görmezken yaptığımız haksızlık O’nun bilgisi dışında değildir. Bu şuur insanı umutsuzluğa değil, sorumluluğa çağırır. Yanlışımızı fark ettiğimizde özür dileyelim, zararı telafi etmeye çalışalım, gerekirse ehil kişilerin rehberliğine başvuralım. Rabbimize güvenmek, kendi sorumluluğumuzu yerine getirmemize güç versin.
Kur’an’ın bu sesini çocuklarımıza da ulaştıralım. Onlara yalnız yasakları sıralamayalım; Allah’ın adaletini, rahmetini ve insanın derdini önemseyen rehberliğini anlatalım. Bir haksızlık yaşadıklarında güvenle konuşabileceklerini bilsinler. Biz yanlış yaptığımızda bunu kabul ettiğimizi görsünler. Böylece vahiy, aile içinde suskunluğu zorlayan bir araç değil, doğruyu arama ve hakkı koruma yolunun rehberi olarak tanınır.
EMANET KORUNDU, SIRA BİZİM BAĞIMIZDA
Yüce Rabbimiz Kur’an hakkında şöyle buyurur:
إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا ٱلذِّكْرَ وَإِنَّا لَهُۥ لَحَٰفِظُونَ
“Şüphesiz o zikri, yani Kur’an’ı biz indirdik; onun koruyucusu da elbette biziz.” (Hicr, 15/9.)
Kur’an’ın korunması, bizim onunla ilişkimizi ihmal etmemize mazeret olmaz. Elimizde bulunması büyük bir nimettir; fakat elimizin altında duran her nimetten yararlanmış olmuyoruz. Kitabımızı açmak, okumayı öğrenmek, anlamına güvenilir kaynaklardan bakmak ve hayatımızı onun öğüdüyle yoklamak bizim gayretimizi bekler. Bir evde Kur’an’ın bulunması güzeldir; o evde hak gözetilmesi, doğru söz söylenmesi ve merhamet yaşanması da onun rehberliğini tanımanın işaretidir.
Peygamberimiz vahyi ulaştırırken onun doğru aktarılmasına özen göstermiş, sahâbîler de yazı ve ezber yoluyla bu emaneti taşımışlardır. Biz bu mirastan söz ederken ayrıntıları bilmediğimiz yerde kesin iddialar üretmeyelim. Güvenilir kaynaklardan öğrenelim. Kur’an’ın kelâmı ile bir insanın yorumu, ayetin meali ile şahsî açıklama, hadis ile halk arasında dolaşan güzel söz birbirine karışmasın. Bir sözü paylaşırken neyi aktardığımızı açıkça belirtelim.
Özellikle sosyal medyada din adına yayılan her cümle doğru değildir. Dikkat çekici bir başlık, korkutucu bir anlatım veya çok sayıda paylaşım, doğruluğun ölçüsü olmaz. Bir ayetin yalnız birkaç kelimesini kesip başka bir amaç için kullanabilirler. Önünü ve sonunu okuyalım, hangi konuda söylendiğini öğrenelim. İçimize işleyen bir sözün gerçek kaynağını araştırmak, onun değerini azaltmaz; sahih olanla bağımızı güçlendirir.
Vahyin korunmuş olması bize güven verir; onun üzerinde düşünmek ise sorumluluk verir. Bunlardan birini alıp diğerini bırakmayalım. Bir ayetin anlamını henüz kavrayamamış olmak onu değersiz kılmaz; bizim öğrenmeye devam etmemizi gerektirir. Açıklaması zor bir meseleyle karşılaştığımızda aceleyle hüküm vermeden ehline soralım. Kur’an’ın bütünü ve Resûlullah’ın örnekliği içinde anlamayı arayalım. Müminin okuması, hem güvenle hem dikkatle yürüyen bir okumadır.
KUR’AN’I HAYATIMIZIN DIŞINDA BIRAKMAYALIM
Kardeşlerim, bazen Kur’an’ı yalnız cenazelerde, belli günlerde veya bir sıkıntı geldiğinde hatırlıyoruz. Bu buluşmaların kıymeti vardır; fakat Kur’an yaşayan insanın yoluna da ışık tutar. Sabah işimize giderken, borç verirken, komşumuzun hakkını düşünürken, çocuklarımıza bir şey öğretirken onun rehberliğine ihtiyacımız sürer. Bir cenazede okuduğumuz ayet, eve döndüğümüzde dünyaya bakışımızı da değiştirsin.
Kur’an’la düzenli buluşmayı büyük ve sürdürülemeyecek bir yük hâline getirmeyelim. Her gün gücümüzce bir vakit ayıralım. Okumayı bilmiyorsak öğrenmek için ilk başvuruyu yapalım; okuyabiliyorsak anlamıyla bağ kurmayı da ihmal etmeyelim. Güvenilir bir meal ve tefsirden yararlanalım. Hüküm çıkarma gerektiren yerde ehline danışalım. Bir ayet bize sorumluluğumuzu hatırlatıyorsa onu hemen başkasının hatasına yöneltmek yerine önce kendi hâlimizi düşünelim.
Bir ailede kısa bir Kur’an vakti, yalnız bilgi kazandırmaz; ortak bir yöneliş de oluşturabilir. Çocuklarımıza sürekli uzun açıklamalar yapmak yerine bir ayetin hayatımızdaki karşılığını konuşalım. Doğru söylemek nasıl bir davranıştır, emaneti nasıl koruruz, ihtiyacı olanı nasıl gözetiriz? Sonra büyükler olarak örnek olalım. Birlikte okuduğumuz adalet ayetinden sonra evde haksız davranırsak çocuk sözü değil, çelişkiyi hatırlayabilir. Öğretirken kendi uygulamamızı da düzeltelim.
Gençlerin sorularına karşı kapıları kapatmayalım. Vahyin ne olduğunu, Kur’an’ın neden rehber kabul edildiğini ve Peygamberimizin onu nasıl yaşadığını merak edebilirler. Bu merakı suç gibi karşılamayalım. Bilmediğimiz cevabı üretmeyelim; güvenilir öğreticilerle buluşturalım. Bir gencin kalbine ulaşmak, bazen önce onun bütün sorusunu sabırla dinlemeye bağlıdır. Kur’an’ın düşünmeye çağıran sesini ona ulaştırırken bizim sabırsızlığımız araya girmesin.
Rehberliğe yalnız sıkıştığımızda başvurmayalım
Aziz kardeşlerim! Bir güçlük yaşadığımızda Rabbimize yönelmek ne güzeldir. Fakat vahyin rehberliğine sadece sıkıştığımız zamanlarda değil, hayatımızın yolunda gittiği zamanlarda da ihtiyacımız vardır. Kazancımız arttığında hakkı gözetmek, işlerimiz kolaylaştığında şükrü unutmamak, insanlar bizi takdir ettiğinde tevazuyu korumak da kulluğun içindedir. Kur’an’ı dar günlerimizin tesellisi bilirken geniş günlerimizin ölçüsü olmasını da isteyelim.
Bir insan güçlü olduğunda, başkasının itirazını duymak istemeyebilir. İmkânları çoğaldığında ihtiyaç sahibini kendisinden uzak bir hayatın insanı gibi görebilir. İşte vahyin öğüdü, rahatımızın içinde unuttuğumuz sorumluluğu yeniden önümüze koyar. Allah’ın bize verdiği imkân, yalnız kendi arzumuzu büyütmek için değildir. O imkânı kullanırken insanları gözetmek, sahip olduklarımızın emanet olduğunu hatırlamak gerekir. Kitabımızı huzurlu zamanlarımızda da açalım ki o öğüt kararlarımızda yerini bulsun.
Kur’an’la bağımızı güçlendirmek, sorunlarımızın bir anda biteceği anlamına da gelmez. Müminin hayatında güçlükler, belirsizlikler ve kayıplar bulunabilir. Fakat rehberlik, bu güçlüklerin içinde nasıl davranacağımızı düşünmemize yardım eder. Haksız kazanca yönelmeden geçim aramak, öfkemizin arkasına saklanmadan sabır göstermek, ümitsizliğe teslim olmadan hayırlı bir yol aramak böyle bir yöneliştir. İman, hayatı bütün imtihanlardan arındıran bir söz değil, imtihanın içinde doğruya tutunma gayretidir.
Bu bağı çocuklarımıza anlatırken de yalnız korkutan bir dil kullanmayalım. Allah’ın kelâmını, her hatalarında karşılarına çıkardığımız bir tehdit cümlesiyle tanırlarsa gönüllerindeki ilişki daralabilir. Kitabımızın kendilerine sorumluluk öğrettiğini, insanı koruyan ölçüler getirdiğini ve tövbeye çağırdığını da görsünler. Birlikte öğrendiğimiz öğüdün güzel bir davranışa dönüşmesine yardım edelim. Onlar Kur’an’ı evimizde hem okunurken hem adalet ve merhamet yaşanırken tanısınlar.
Bugün elimize aldığımız bir sayfayı, kendi ömrümüzden uzak görmeyelim. Okuduğumuz sözün hangi tavrımıza dokunduğunu düşünelim; anlamadığımız yerde sabırlı bir öğrenme yoluna girelim. Yıllardır Kur’an’dan uzak kalmışsak da başlamayı ertelemeyelim. Geçmişimizi değiştiremeyiz; fakat bugünkü yönelişimizi değiştirebiliriz. Rabbimizin kelâmıyla kuracağımız bu samimi bağ, önümüzdeki günlerde daha dikkatli ve daha merhametli yaşamamıza vesile olsun.
DUYDUĞUMUZ SÖZ HANGİ KARARIMIZI DEĞİŞTİRECEK?
Vahyin kıymetini anlamak, bugün bir kararı değiştirebilmektir. Bir kazançta haksızlık görüyorsak vazgeçmek, bir kişi hakkında doğrulanmamış söz duyduysak yaymamak, aile içinde incittiğimiz biri varsa özür dilemek bu değişimin örnekleridir. Bunlar büyük bir gösteri gerektirmez. Kur’an’ı hayatın dışına koymadan, tam ihtiyaç duyduğumuz yerde rehber edinmemizi gerektirir. Allah’ın sözü bize ne söylediğini, bizim hangi sözü söylemeyi seçtiğimizde de belli eder.
Kendimizden kusursuzluk bekleyip sonra bir yanlışta bütünüyle ümit kesmeyelim. Kur’an’a yaklaşmak, kusurlarımızı gizlemek değil onları görüp düzeltme niyetini güçlendirmektir. İnsan bir öğüdü bugün daha derin anlayabilir, yıllardır bildiği bir ayette kendi hâlini yeniden görebilir. Yeni bir vahiy gelmez; fakat indirilmiş kelâmın mesajıyla bizim buluşmamız derinleşebilir. Bu ayrımı koruyarak Rabbimizin rehberliğine yeniden kulak verelim.
Şimdi evimize dönerken kendimize üç küçük sorumluluk seçebiliriz: Kur’an’la düzenli buluşacağımız bir vakit belirlemek; ailemizde bir kişinin derdini gerçekten dinlemek; yanlış olduğunu bildiğimiz bir davranışı düzeltmek. Bunlardan birini hemen bugün yapalım. Ümmü Eymen’in gözyaşında gördüğümüz kıymet bilme duygusu, bizim de emanetle bağımızı canlandırsın. Allah’ın kelâmına hürmet, onu işitirken susmakla başlar; hayatımızda sözünü tutmakla derinleşir.
RABBİMİZİN KELÂMINA BAĞLILIK DUASI
Allah’ım! Bize kitabının kıymetini bilen bir gönül nasip eyle. Kur’an’ını okumayı, doğru anlamayı ve emirlerine uygun yaşamayı kolaylaştır. Sözünü kendi çıkarımıza göre değiştirmekten, anlamadığımız yerde bilgisizce hüküm vermekten ve ilâhî rehberliği hayatımızın dışında bırakmaktan bizi koru. Kalbimiz daraldığında kelâmına yönelen, ferahladığında da seni unutmayan kullarından eyle.
Rabbimiz! Resûlünün taşıdığı emaneti doğru tanımayı, onun sünnetinden öğrenmeyi ve bize ulaşan hakikate sadakat göstermeyi lütfeyle. Kur’an’ı yalnız dudaklarımızda değil, adaletimizde ve merhametimizde de yaşat. Dilimizi iftiradan, elimizi haksızlıktan, gözümüzü başkasının mahremiyetini araştırmaktan uzak tut. Ailelerimizde hakkı duyabilen, yanlışı kabul edebilen ve özür dileyebilen insanlar olmayı nasip eyle.
Allah’ım! Havle’nin sesini işiten sensin; derdini anlatacak kimse bulamayan kullarına hayırlı yardım kapıları aç. Zulüm görenlerin yanında olmayı, incinenlerin sözünü dinlemeyi bize öğret. Evlerimizi baskıyla değil adaletle, korkuyla değil güvenle, ihmal ile değil merhametle mamur eyle. Çocuklarımızı ve gençlerimizi güvenilir bilgiyle buluştur; onları kitabından uzaklaştıracak yanlış anlatımlardan bizi sakındır.
Rabbimiz! Öğrenmek isteyip imkân bulamayanlara kolaylık ver. Okumayı öğrenen yaşlılarımıza azim, öğreticilerine sabır, sorusu olan gençlerimize doğru rehberler nasip eyle. Hastalarımıza şifa, kaygı yaşayanlara ferahlık, geçim sıkıntısı çekenlere helâl rızık ve güçlük içindeki ailelere dayanışma lütfeyle. Bütün bu gayretlerimizde Kur’an’ının ışığını ve Resûlünün güzel örnekliğini gözetmeyi bize nasip eyle.
Allah’ım! Unuttuğumuz öğütlerini bize hatırlat; bildiğimiz hâlde ihmal ettiğimiz sorumluluklarımızı yerine getirmeye yardım et. Son nefesimize kadar imanımızı, doğruluğumuzu ve sana yönelişimizi koru. Kur’an’ı bizim için dünya hayatında rehber, gönlümüzde ümit ve âhirete hazırlanırken güzel bir yol arkadaşı eyle. Bizi, sevdiklerimizi ve bütün müminleri rahmetinle kuşat. Âmin.
Kaynaklar
Esas alınan konu: Diyanet İşleri Başkanlığı, Hadislerle İslâm, I, 385–398, “Vahiy: Allah’ın Ezelî ve Ebedî Sözü”. Hadislerin Arapça lafızları eserin özgün metin sayfalarıyla kontrol edilmiştir; kullanılan rivayetlerin kaynakları ilgili alıntıların yanında belirtilmiştir.
