Meleklere İman: Rahmetle Kuşatılmak

Hamd, görüneni ve görünmeyeni yaratan, kullarını rahmetiyle kuşatan ve iyiliklerinin hiçbirini zayi etmeyen Yüce Allah’a mahsustur. Salât ve selâm, meleklerin getirdiği vahyi insanlığa ulaştıran, bizlere Allah’ın huzurunda sorumlulukla ve umutla yaşamayı öğreten Sevgili Peygamberimiz Hz. Muhammed Mustafa’ya, ailesine, ashâbına ve onun rehberliğinde yürüyen bütün müminlere olsun.

Aziz kardeşlerim, bir iyilik yaptığımızda onu kimse fark etmemiş olabilir. Sessizce bir hastayı arar, kimseye söylemeden bir ihtiyacı karşılar, yalnız kaldığımızda dilimizi kötü bir sözden koruruz. İnsanların görmediği bu gayretlerin değersiz olduğunu düşünmeyelim. Rabbimiz bütün hâlimizi bilir. Meleklere iman da bize, varlığın yalnız gözümüzle gördüğümüz dünyadan ibaret olmadığını ve Allah’ın huzurundaki hayatımızın gerçek bir sorumluluk taşıdığını hatırlatır.

Bugün melekleri konuşurken merakımızı hayalî tasvirlerle doldurmayacağız. Rabbimizin ve Peygamberimizin bildirdiği kadarını öğrenip bu bilginin hayatımızı nasıl güzelleştireceğine bakacağız. Melekler Allah’ın kullarıdır; O’nun emrini yerine getirirler. Onlara ibadet edilmez, ilâhlık payı verilmez. Meleklere iman etmek, Allah’ın kudretini tanımamızın ve vahye güvenmemizin içindedir. Bu iman, korkularımızı çoğaltmak yerine sorumluluğumuzu ve Rabbimizin rahmetine ümidimizi güçlendirmelidir.

İmanın öğrettiği geniş bakış

Ebû Hüreyre’nin rivayet ettiği Cibrîl hadisinde Peygamberimize iman sorulmuş, Efendimiz şöyle cevap vermiştir:

عَنْ أَبِى هُرَيْرَةَ قَال:َ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ (صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ سَلَّمْ) يَوْمًا بَارِزًا لِلنَّاسِ، فَأَتَاهُ رَجُلٌ، فَقَالَ: يَا رَسُولَ اللَّهِ! مَا الْإِيمَانُ؟ قَالَ: “أَنْ تُؤْمِنَ بِاللَّهِ وَمَلاَئِكَتِهِ وَكِتَابِهِ وَلِقَائِهِ وَرُسُلِهِ وَتُؤْمِنَ بِالْبَعْثِ الآخِر…” فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ سَلَّمْ) : “هَذَا جِبْرِيلُ، جَاءَ لِيُعَلِّمَ النَّاسَ دِينَهُمْ.”

“Allah’a, meleklerine, kitabına, O’na kavuşmaya ve peygamberlerine iman etmendir; öldükten sonraki dirilişe de iman etmendir.” Rivayetin sonunda gelen kişinin Cibrîl olduğu ve insanlara dinlerini öğretmek için geldiği bildirilmiştir. (Müslim, Îmân, 5.)

İman esasları burada birbirine bağlı olarak anlatılır. Melekleri kabul ederken Allah’ın vahyini, kitaplarını ve elçilerini de tasdik ederiz. Dinimizi bize ulaştıran bu rehberliği bir bütün olarak öğreniriz. Gözümüzün her şeyi görmemesi, her gördüğümüzü de tam anlamamızın mümkün olmaması insanın sınırıdır. Allah’ın bildirdiği gayba iman ederken, bilmediğimiz ayrıntıları tahminlerle doldurmaktan sakınırız. İnancımızı sağlam bilgiye dayandırmak, kalbimizi gereksiz korkulardan da korur.

Çocuklarımıza melekleri anlatırken de bu ölçüyü gözetelim. Onları yanlış yaptığında korkutmak için hayalî ayrıntılar üretmeyelim. Allah’ın verdiği görevleri yerine getiren değerli kullar olduklarını anlatalım; iyiliğin ve doğru sözün kıymetini öğreterek sorumluluk bilinci kazandıralım. Çocuk, dinini sürekli ürkütücü hikâyelerle değil, güvenilir bilgi ve merhametle tanısın. Bir konuda cevabı bilmiyorsak uydurmak yerine birlikte öğrenelim. Gaybı anlatırken dürüstlüğümüz, çocuğun bize ve öğrettiğimiz bilgiye güvenmesini sağlar.

Hz. Âişe’nin naklettiğine göre Peygamberimiz şöyle buyurur:

خُلِقَتِ الْمَلاَئِكَةُ مِنْ نُور،ٍ وَخُلِقَ الْجَانُّ مِنْ مَارِجٍ مِنْ نَار،ٍ وَخُلِقَ آدَمُ مِمَّا وُصِفَ لَكُمْ.

“Melekler nurdan, cinler alevli ateşten, Âdem de size anlatılan şeyden yaratılmıştır.” (Müslim, Zühd, 60.)

Hadis, yaratılışla ilgili bilginin kaynağını gösterir. Bize bildirilen hakikati kabul eder, bunun dışındaki özellikleri kesin bilgi gibi anlatmayız. Meleklerin yaratılışını insanların görünüşleri ve alışkanlıklarıyla ölçemeyiz. İnternette karşılaştığımız bir resim, bir anlatı veya etkileyici bir video dinî bilgi kaynağı olmayabilir. İnancımızı böyle görüntülerle değil, Kur’an ve güvenilir hadislerle öğrenelim. Merakımızı doğru bilgiye yöneltmek de imana karşı sorumluluğumuzdur.

Hiçbir sözümüz kaybolmuyor

Rabbimiz konuşmalarımızın sorumluluğunu şöyle hatırlatır:

مَّا يَلْفِظُ مِن قَوْلٍ إِلَّا لَدَيْهِ رَقِيبٌ عَتِيدٌۭ

“İnsan hiçbir söz söylemez ki yanında gözetleyen, yazmaya hazır bir melek bulunmasın.” (Kâf, 50/18.)

Bu âyeti duyunca önce başkasının konuşmasını değil, kendi dilimizi düşünelim. Öfkelendiğimizde söylediğimiz söz, bir insanın yokluğunda anlattığımız kusur ve doğrulamadan yaydığımız haber bizim sorumluluğumuzdur. Sözü söyledikten sonra “Ağzımdan çıktı” diyerek yükünü küçültemeyiz. Aynı şekilde gönül alan bir cümle, insanı ümitsizlikten çıkaran bir teselli ve hakikati nezaketle hatırlatan bir öğüt de kıymetlidir. Dilimizi yalnız yanlıştan korumak için değil, iyiliğe açmak için de kullanmalıyız.

Bir aile içinde kırıcı söz yıllarca hatırlanabilir. Bazen en yakınımıza, dışarıdaki insanlara söylemeyeceğimiz sert cümleler kurarız. Yakınlık, incitme hakkı vermez. Eşimizle ve çocuklarımızla konuşurken, onların da Allah’ın kulları olduğunu hatırlayalım. Bir tartışmanın içinde haklı olduğumuzu düşünüyor olabiliriz; yine de haksız bir söz söylemeyebiliriz. Gerektiğinde susmak, sonra sakinleşerek konuşmak, dilimizin emanetini korumamıza yardımcı olur.

Sosyal medyada da sözümüzün etkisi sürer. Bir paylaşımın ardındaki insanı tanımıyor olmamız bize hakaret etme hakkı vermez. Bir haber çok kişiye ulaştı diye doğru olmuş sayılmaz. Paylaşmadan önce doğrulamak, yanlışını fark ettiğimizde düzeltmek ve başkasının mahremiyetini korumak gerekir. Meleklere iman eden mümin, ekranın arkasında da kendi sorumluluğunu unutmaz. İnsanların kim olduğumuzu bilmediği yerde de Rabbimiz kimin konuştuğunu bilir.

Bu şuur bizi sürekli tedirgin eden bir yük hâline gelmemelidir. Allah’ın huzurunda sorumluluğumuz olduğu gibi tövbe ve af kapısı da vardır. Geçmişte kırdığımız bir kalp varsa gücümüz yettiğince telafi edelim. Yanlış bir haber yaymışsak aynı ciddiyetle düzeltelim. Rabbimize yönelmek, hatamızı saklamak değil, doğru adımı atacak cesareti istemektir. Hesap bilinciyle yaşarken rahmetten ümit kesmeyelim.

Allah’ı anan toplulukta rahmet ümidi

Hadislerle İslâm’da, Allah’ı anan toplulukları arayan meleklerden bahseden şu rivayet yer alır:

إِنَّ لِلَّهِ مَلاَئِكَةً سَيَّاحِينَ فِى الْأَرْضِ فَضْلاً عَنْ كُتَّابِ النَّاسِ فَإِذَا وَجَدُوا أَقْوَامًا يَذْكُرُونَ اللَّهَ تَنَادَوْا هَلُمُّوا إِلَى بُغْيَتِكُمْ فَيَجِيئُونَ فَيَحُفُّونَ بِهِمْ إِلَى سَمَاءِ الدُّنْيَا فَيَقُولُ اللَّهُ: عَلَى أَيِّ شَيْءٍ تَرَكْتُمْ عِبَادِى يَصْنَعُونَ؟ فَيَقُولُونَ: تَرَكْنَاهُمْ يَحْمَدُونَكَ وَيُمَجِّدُونَكَ وَيَذْكُرُونَكَ...

Rivayette, insanların amellerini kaydeden meleklerden başka yeryüzünde dolaşan meleklerin olduğu; Allah’ı anan topluluklara rastlayınca birbirlerini çağırıp onları kuşattıkları anlatılır. Rabbimiz, kullarını hangi hâlde bıraktıklarını sorar; onlar da kulların Allah’a hamdettiğini, O’nu yücelttiğini ve andığını bildirir. (Tirmizî, Deavât, 129.)

Rabbimizin sorusu, bilmediği bir şeyi öğrenmek için değildir; Allah kullarının bütün hâllerini bilir. Rivayet, Allah’ı anmanın kıymetini ve bu topluluklar için rahmet ümidini bize anlatır. Camide dinlediğimiz öğüt, evde birlikte okuduğumuz Kur’an ve samimiyetle yaptığımız dua, yalnız görünür bir buluşma değildir. Kalplerin Allah’a yönelişi, dinimizin bize bildirdiği mânevî bir değere sahiptir.

Böyle bir meclise geldiğimizde niyetimizi de düşünelim. Sadece orada bulunmuş görünmek için değil, öğrendiğimizle hayatımızı düzeltmek için dinleyelim. Komşumuzun derdini küçümseyip ardından rahmet meclisinden söz etmek bizi tutarsız kılar. Allah’ı anan dilimiz, O’nun kullarını incitmekten sakınsın. Bir dersten aldığımız öğüdün ilk karşılığını, kapıdan çıktıktan sonra karşımıza çıkan insana davranışımızda gösterelim. Rahmetin kıymetini, merhametli yaşamaya çalışarak koruyalım.

Güzel meclisleri çocuklarımız ve gençlerimiz için de erişilebilir hâle getirelim. Soru sormalarına, bilmediklerini öğrenmelerine ve birlikte dua etmelerine imkân verelim. Dinî sohbet, insanın kendisini sürekli suçlu hissettiği bir yer olmamalıdır. Doğruyu ciddiyetle öğrenirken dönüş kapısının açıklığını da duyalım. Bir gencin ilk gelişinde onu utandırmak yerine karşılayalım; bir büyüğün öğrenme gayretini küçümsemek yerine destekleyelim. Allah’ı anmanın huzurunu birlikte yaşayalım.

Hastanın yanında duran kalp

Hz. Ali’nin naklettiğine göre Peygamberimiz hasta ziyaretinin kıymetini şöyle anlatmıştır:

مَنْ أَتَى أَخَاهُ الْمُسْلِمَ عَائِدًا، مَشَى فِى خِرَافَةِ الْجَنَّةِ حَتَّى يَجْلِسَ. فَإِذَا جَلَسَ غَمَرَتْهُ الرَّحْمَةُ. فَإِنْ كَانَ غُدْوَةً صَلَّى عَلَيْهِ سَبْعُونَ أَلْفَ مَلَكٍ حَتَّى يُمْسِيَ. وَإِنْ كَانَ مَسَاءً صَلَّى عَلَيْهِ سَبْعُونَ أَلْفَ مَلَكٍ حَتَّى يُصْبِحَ.

“Hasta olan Müslüman kardeşini ziyarete giden kimse, onun yanında oturuncaya kadar cennet meyveleri içinde yürümüş gibi olur. Oturduğunda onu rahmet kaplar. Ziyareti sabah olursa akşama kadar, akşam olursa sabaha kadar yetmiş bin melek onun için dua ve istiğfar eder.” (İbn Mâce, Cenâiz, 2.)

Bu müjde, bizi rahmeti sadece kendi iç dünyamızda aramaktan çıkarıp bir kardeşimizin yanına götürür. Hastalık, insanın bedenini yorduğu kadar gönlünü de yalnızlaştırabilir. Bir telefon, uygun zamanda kısa bir ziyaret veya ihtiyaç duyduğu bir işin yapılması ona değerli olduğunu hissettirir. Ziyareti sevap hesabını konuştuğumuz bir gösteriye çevirmeden, kardeşimizin rahatını gözeterek yapalım. Allah’ın rahmetini isteyen insan, hasta kişinin ihtiyacını kendi konuşma isteğinin önünde tutabilmelidir.

Hastaya moral vermek için kesin iyileşme vaadi vermemiz gerekmez. Bilmediğimiz tedavi önerileriyle onu yönlendirmekten sakınalım; hekimlerinin tavsiyesine uygun destek verelim. Dinlenmesi gerekiyorsa kısa kalalım, ziyaret uygun değilse başka yollarla yardımcı olalım. Hastalığını herkesin önünde anlatmayalım, mahremiyetini koruyalım. Yanında Allah’a dua edebilir, ihtiyacını sorabilir ve yalnız olmadığını hissettirebiliriz. Merhamet, bazen az konuşup dikkatle dinlemektir.

Yaşlı bir büyüğümüzün sık aranmaya ihtiyacı olabilir. Yalnız yaşayan komşumuz alışverişini yapamıyor olabilir. Hastanede bulunan bir ailenin yakını, günlük işlerini sürdüremediği için zorlanabilir. Hasta ziyaretinin öğrettiği dayanışmayı bütün bu ihtiyaçlara taşıyalım. Birbirimizin yükünü hafifletmek için büyük imkânlar beklemeyelim. Gücümüzün yettiği küçük bir iş, başka birinin gününü çok değiştirebilir. Meleklerin duasına dair müjdeyi duyunca, bugün kimin ihtiyacına yaklaşabileceğimizi düşünelim.

Selâmımızın ulaştığı bağlılık

Abdullah b. Mes’ûd’un naklettiği hadiste Allah Resûlü şöyle buyurmuştur:

إِنَّ لِلَّهِ مَلاَئِكَةً سَيَّاحِينَ فِى الْأَرْضِ يُبَلِّغُونِى مِنْ أُمَّتِى السَّلاَمَ.

“Allah’ın yeryüzünde dolaşan ve ümmetimin selâmlarını bana ulaştıran melekleri vardır.” (Nesâî, Sehiv, 46.)

Peygamberimize gönderdiğimiz selâm, aramızdaki sevgi bağını diri tutar. Onu görmemiş olsak da rehberliğini tanır, adı anıldığında salât ve selâm getiririz. Bu bağlılığı yalnız bir söyleyişle sınırlı bırakmayalım. Selâm gönderdiğimiz Peygamberimizin emanet hassasiyetini, çocuklara şefkatini ve insanlara nezaketini de öğrenelim. Sevgimizi onun öğrettiği ahlâkla beslemek, günlük hayatımızdaki en anlamlı karşılıklardan biridir.

Bazen bir insan, sevdiği örneğin adını sıkça anarken davranışında onun ölçüsünü unutabilir. Biz de bunu yaşamamak için kendimize dönelim. Peygamberimize hürmetimizi anlatırken başkasının kalbini kolayca kırıyor muyuz? Dinî bir konuda konuşurken sesimizi ve üslubumuzu gözetiyor muyuz? Selâmımızın kalbimizde bir yumuşaklığa, evimizde daha güzel bir davranışa dönüşmesini isteyelim. Sevgiyi yalnız duyguda tutmak yerine ona sorumluluk ekleyelim.

Gayba iman ederken hayatı güzelleştirmek

Meleklere iman, gerçek hayattan kaçmak için verilmiş bir bilgi değildir. Vaktimizi, sözümüzü ve iyiliğimizi daha dikkatli yaşamamız için bir hatırlayıştır. Bir genç görünmeyen âlemi merak edebilir; ona bildiğimiz doğru bilgiyi verelim ve bilmediklerimiz hakkında kesin konuşmayalım. Hayalî melek hikâyeleri, isimler ve kişiye özel mesajlar üreterek inancı karıştırmayalım. Allah’ın bildirdiği sınırda kalmak, merakı küçümsemek değil, hakikate saygı göstermektir.

Bu konuda güvenilir bilgi ile kişisel iddiayı ayırmak önemlidir. Birinin “Bana melek şöyle söyledi” demesi, bütün insanların uyması gereken yeni bir dinî hüküm oluşturmaz. Kur’an ve sünnetin rehberliği herkes için geçerlidir. İnsanları kişisel iddialarla korkutan veya kendi isteğine bağlayan bir anlatım karşısında dikkatli olalım. Dinimizi öğrenirken açık kaynaklara, ehil kişilere ve doğrulanabilir bilgiye yönelmek kalbimizi daha sağlam tutar.

Rahmetle kuşatılmak umudu bize iyilikte devamlılık kazandırsın. Bir gün hasta ziyaret edip sonra bütün ihtiyaçlara kayıtsız kalmak yerine, hayatımızda sürdürülebilir bir ilgi kuralım. Bir büyüğümüzü düzenli arayalım, bir kardeşimizin ihtiyacını takip edelim, dilimizde kırıcı sözün azaldığını gözleyelim. İman ettiğimiz hakikatin davranışımıza kattığı güzellik böyle görünür. Rabbimizin bildiği sessiz iyiliklerin kıymetini insanlardan alkış beklemeden koruyalım.

Görülmeyen iyiliğin kıymetini unutmamak

Aziz müminler, meleklerin varlığına iman etmek bize hayatın yalnız gözümüzle gördüğümüzden ibaret olmadığını hatırlatır. Ancak bu inanç bizi sürekli görünmeyen ayrıntıları merak ederek yaşatmak için değildir. Allah’ın bildirdiğine güvenerek görünür hayatımızı daha dikkatli sürdürmeye çağırır. Meselâ kendi kendimize iyi bir iş yaptığımızda kimsenin bilmemesi bizi üzmesin. Başkasının görmediği bir hizmetin boşa gittiğini düşünmeyelim. Allah bizim gayretimizi de o gayretin içindeki samimiyeti de bilir; meleklerin görevleri hakkındaki imanımız bu geniş sorumluluk şuurunu güçlendirir.

Bir anne gece boyunca hasta çocuğunun başında beklerken, bir bakıcı yaşlı bir insanın ihtiyacını incitmeden karşılarken yahut bir çalışan herkes ayrıldıktan sonra emanet edilen işi tamamlayıp hakkını veriyorken çoğu zaman kalabalık bir teşekkürle karşılaşmaz. Burada asıl teselli yalnız insanların takdirini beklememektir. Gücümüzün tükenmesini de görmezden gelmeyelim; yardım istemek hakkımızdır. Fakat emeğimiz görülmedi diye iyiliğimizin değersizleştiğini sanmayalım. Rabbimizin bilgisi insanın kalbine, yalnızlık içinde de anlam ve dayanma gücü verir.

Kötülük söz konusu olduğunda ise aynı şuur bize başka bir soruyu sorar: Kimse öğrenmeyecek diye bir hakkı çiğnemeyi kolay mı buluyorum? Kalabalıkta koruduğum ölçüyü yalnız kalınca bırakıyor muyum? Melekler hakkında öğrendiğimiz bilgiyi başkalarını ürkütmek için anlatıp kendi gizli davranışımızı düşünmezsek konunun asıl öğüdünü kaçırırız. Kayıt bilinci, kendimizi sürekli endişeye sürüklemek için değil, sorumluluğumuzu hatırlayıp doğru tercihe dönmek içindir. Hata ettiğimizde de tövbe kapısına yönelir, düzeltmeye gücümüzün yettiği şeyi düzeltiriz.

Bir sözü göndermeden önce kalbimizden geçirelim

Kāf sûresindeki âyet hiçbir sözümüzün başıboş kalmadığını bildiriyordu. Sözü yalnız yüksek sesle konuştuğumuz cümleler gibi düşünmeyelim; bir mesajda yazdığımız kelime de insanlara ulaşır ve sonuç doğurur. Birinin adını kullanarak yaydığımız iddia, onu savunamayacağı kalabalıkların önüne çıkarabilir. Haberi göndermeden önce doğru olup olmadığını, göndermek için haklı bir sebebimiz bulunup bulunmadığını ve bir insanın hakkına ne yapacağını düşünelim. Çok hızlı dolaşan sözün etkisini geri toplamak, onu göndermek kadar kolay değildir.

Bazen öfkeyle yazdığımız bir mesajı hemen sileriz; fakat karşıdaki insanın gönlündeki kırgınlık aynı hızla silinmez. Bu sebeple konuşmadan yahut yazmadan önce kısa bir duraklama kıymetlidir. Söyleyeceğimiz şey doğru olabilir ama söylenişi incitici olabilir. Bir uyarının insanların önünde mi yoksa özel bir konuşmada mı yapılması gerektiğini değerlendirelim. Hakikati korumakla insanın onurunu gözetmek birlikte mümkündür. Meleklerin kaydı bize yalnız sözün hesabını değil, sözden önceki sorumluluğumuzu da hatırlatsın.

Sessizlik de her zaman doğru davranış değildir. Bir insana açık haksızlık yapılırken imkânımız olduğu hâlde hiç ses çıkarmamak, sözümüzü korumakla aynı şey olmaz. Yalandan ve kırıcı konuşmadan sakınırken hakkı güzel biçimde söyleme cesaretimizi de koruyalım. Hasta kardeşimize teselli, yalnız komşumuza selâm ve haksızlığa uğrayan insana destek sözü ulaştıralım. Dilimiz yalnız kötülükten uzak durmasın, iyiliğe de hizmet etsin. Kayda değer bir söz, bazen insanın bütün gününü aydınlatan samimi bir cümledir.

Hasta ziyaretinin yanında kalan sorumluluk

Meleklerin dua ettiği hayırlı davranışlardan söz ederken hasta ziyaretini dinledik. Ziyaretin kıymeti yalnız kapıdan girip bir süre oturmak değildir. Hastanın yorgunluğunu gözetmek, ziyaretini uygun vakitte yapmak, hastalığı hakkında kesin olmayan sözlerle onu endişelendirmemek ve ihtiyaçlarını gerçekten dinlemek gerekir. Doktorun tavsiyesini küçümseyerek iyi niyetli görünmek de doğru değildir. Bazen en faydalı yardım uzun bir konuşma değil, ilacını almasına destek olmak yahut yakınının dinlenebilmesi için bir işi üstlenmektir.

Hasta kardeşimize “Bir ihtiyacın var mı?” dediğimizde cevabını duymaya hazır olalım. İnsan mahcubiyetinden isteyemeyebilir. Uygun biçimde sorarak yemek, ulaşım veya günlük iş konusunda nasıl yardımcı olabileceğimizi öğrenebiliriz. Yardımı hastanın bütün hayatına karışma hakkı gibi görmeyelim; mahremiyetini koruyalım ve ihtiyacını başkalarına anlatmayalım. Meleklerin duasını umduğumuz davranışın içinde merhamet kadar edep de bulunsun. Gönlünü hafifletmek için gittiğimiz insanın yükünü merakımızla artırmayalım.

Allah’ı anan topluluklarda rahmet ümidi de benzer bir sorumluluk doğurur. Güzel sözleri dinleyip ayrıldıktan sonra bir kardeşimizin sıkıntısına kayıtsız kalırsak dinlediğimiz nasihati hayatın dışında bırakmış oluruz. Camide birlikte dua eden eller, gerektiğinde bir ihtiyacı karşılamak için de birleşsin. Bir hasta için şifa isterken onun yalnız kalan yakınının hâlini düşünelim. Rahmetle kuşatılmayı umut eden cemaat, kendi çevresinde merhametin hissedildiği bir cemaat olsun. İman ettiğimiz hakikatler bizi daha güvenilir ve daha duyarlı insanlara dönüştürsün.

Melekler hakkındaki bilgimizi yalnız güvenilir kaynakların bildirdiği ölçüde tutalım. Görünüşlerine ve görevlerine dair kaynaksız ayrıntıları kesinleştirmeyelim. Gayba iman etmek, gaybı hayalimizle doldurmak değildir. Bildirilen hakikate güvenerek davranışımızı güzelleştirmektir. Çocuklarımız bu konuda soru sorduğunda bilmediğimizi dürüstçe söyleyelim; meraklarını korkutucu hikâyelerle karşılamayalım. Dinimizin öğrettiği rahmet ve sorumluluk, doğru bir anlatımla onların gönlünde birlikte yer bulsun.

Bugün kayda değer bir iyilik yapalım

Muhterem kardeşlerim, bugün dilimizden çıkan bir sözü daha dikkatle seçelim. Yakınımızda hasta veya yalnız bir insan varsa uygun şekilde arayalım. Bir derste öğrendiğimiz doğruyu evimize taşıyalım ve Peygamberimize gönderdiğimiz selâmın ardından onun öğrettiği bir davranışı yaşayalım. Bunlar küçük görünse de imanımızın hayatla buluştuğu adımlardır. Meleklerle ilgili bilgimizi çoğaltırken iyiliğimizi de çoğaltmak için gayret edelim.

Allah’ın huzurunda hiçbir iyiliğimizin kaybolmadığını bilmek, gönlümüze güç verir. İnsanlar unutabilir, emeğimizi fark etmeyebilir ve teşekkür etmeyebilir. İyiliği yalnız onların karşılığına bağlamayalım. Niyetimizi Rabbimiz için temiz tutalım; zarar verdiğimiz yerde de hesabı hatırlayıp telafiye dönelim. Görülmek için değil, Rabbimizin razı olacağı bir hayat için iyilik yapalım. Meleklere imanımız bizi daha doğru, daha merhametli ve daha güvenilir insanlar olmaya yöneltsin.

Kaynaklar

Esas alınan konu: Diyanet İşleri Başkanlığı, Hadislerle İslâm, I, 529–538, “Meleklere İman: Rahmetle Kuşatılmak”. Hadislerin Arapça lafızları eserin özgün metin sayfalarıyla kontrol edilmiştir; kullanılan rivayetlerin kaynakları ilgili alıntıların yanında belirtilmiştir.

Diyanet özgün hadis metni: I, 529.

Diyanet özgün hadis metni: I, 530.

Rahmetine sığınarak dua

Allah’ım! Görünen ve görünmeyen bütün yaratılmışların Rabbi sensin. Bizi bildirdiğin hakikate güvenen, bilmediğini uydurmayan ve imanını doğru bilgiyle besleyen kullarından eyle. Sözümüzü yalandan, gıybetten ve gönül kırmaktan koru; dilimizi dua, teselli ve doğru öğütle güzelleştir.

Rabbimiz! Hastalarımıza şifa, yalnızlarımıza samimi dostlar ve ailelerimize merhamet nasip et. Hasta kardeşlerimizin yanına giderken onların rahatını gözetmeyi, ihtiyaçlarına gücümüz yettiğince yardımcı olmayı bize öğret. Çocuklarımızı dinini korkuyla değil, doğru bilgi ve sevgiyle tanıyan insanlar olarak yetiştirmemize yardım et. Gençlerimizin kalbini hakka açık tut.

Allah’ım! Bizi Kur’an’ı dinleyen, Peygamberimizin ahlâkını öğrenen ve iyilikte devam eden kullarından eyle. Meleklerinin duasına, bağışlamana ve rahmetine lâyık bir hayat sürmeyi nasip et. Geçmiş kusurlarımızı bağışla; görünmeyen iyiliklerimizi kabul eyle. Son nefesimizi imanla tamamlat, huzuruna umutla ve temiz bir kalple gelmeyi bize lütfet. Âmin.