Kelime-i Şehadet: İslâm’ın Temeli

Hamd, kendisinden başka ilâh bulunmayan, kullarını tevhidle özgürleştiren ve imanla şereflendiren Yüce Allah’a mahsustur. Salât ve selâm, kelime-i şehadetin anlamını sözüyle ve hayatıyla öğreten, insanları yalnız Allah’a kulluğa çağıran Sevgili Peygamberimiz Hz. Muhammed Mustafa’ya, ailesine, ashâbına ve onun yolunu izleyen bütün müminlere olsun.

Aziz müminler, hayatımızda bazı sözler vardır; söylediğimiz anda bir sorumluluk üstleniriz. Bir emaneti alırken verdiğimiz söz, bir aile kurarken yaptığımız anlaşma, bir işi dürüstçe yapacağımıza dair taahhüdümüz bizi bağlar. Müminin dilindeki en büyük şahitlik ise kelime-i şehadettir. Allah’tan başka ilâh olmadığını ve Muhammed’in O’nun kulu ve elçisi olduğunu söylediğimizde yalnız bir cümle tekrarlamış olmayız. Kime bağlı olduğumuzu, kimin rehberliğini kabul ettiğimizi ve hayatımıza hangi ölçünün yön vereceğini de ilan ederiz.

Bu şahitliği çocukluğumuzdan beri duyuyor olabiliriz. Ezanda, namazda, sevinçte ve ölüm karşısında aynı hakikate döneriz. Fakat bir sözü çok duymak, onun anlamını derinden yaşadığımızı kendiliğinden göstermez. Bugün hep birlikte şehadetimizi yeniden düşünelim. Dilimizin söylediğini kalbimiz ne kadar benimsemiş, kalbimizin benimsediğini davranışımız ne kadar gösterebilmiş? Bu soruyu başkasını yargılamak için değil, Rabbimize verdiğimiz bağlılığın kıymetini kendi hayatımızda artırmak için soruyoruz.

İslâm’ın kapısından hayatın bütününe

Hz. Ömer’in naklettiği Cibrîl hadisinde Peygamberimiz İslâm’ı şöyle açıklamıştır:

الْإِسْلاَمُ أَنْ تَشْهَدَ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ (صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ سَلَّمْ) ، وَتُقِيمَ الصَّلاَةَ، وَتُؤْتِىَ الزَّكَاةَ، وَتَصُومَ رَمَضَانَ، وَتَحُجَّ الْبَيْتَ إِنِ اسْتَطَعْتَ إِلَيْهِ سَبِيلاً.

“İslâm, Allah’tan başka ilâh olmadığına ve Muhammed’in Allah’ın resûlü olduğuna şehadet etmen; namazı dosdoğru kılman, zekâtı vermen, ramazan orucunu tutman ve gücün yeterse Kâbe’yi haccetmendir.” (Müslim, Îmân, 1.)

Efendimizin cevabında şehadet, namazdan ve diğer ibadetlerden önce gelir. Çünkü kulluğun yönünü belirleyen hakikat budur. İnsan kimi ilâh tanıdığını bilmeden ibadetinin anlamını tam kavrayamaz. Namazda Rabbimizin önünde durmamız, zekâtta O’nun verdiğinden paylaşmamız, oruçta O’nun emrine uymamız ve hacda O’nun çağrısına yönelmemiz aynı bağlılığın farklı karşılıklarıdır. İbadetlerimiz birbirinden kopuk işler değildir; şehadetimizin hayatımıza açılan yollarıdır.

Düşünelim kardeşlerim: Allah’ın tek ilâh olduğunu söyleyen insan, kazancında haksızlığı normal görebilir mi? Elbette hata yapabilir; fakat hatasını meşru saymamalıdır. Peygamberimizin elçi olduğuna iman eden kimse, onun dürüstlüğünü ve merhametini hayatının dışında bırakabilir mi? Şehadet, bizi kendimize bu soruları sormaya çağırır. Dinimizi birkaç merasim içine hapsetmeden, işimize ve evimize taşımamız gerekir. Rabbimizin huzurundaki bağlılık, insanlarla ilişkimizde de bir ölçü oluşturmalıdır.

Bazı kardeşlerimiz dini öğrenirken her şeyi bir anda kusursuz yapamadığı için mahcup olur. Müminin öğrenme ve gelişme yolculuğu devam eder. Fakat bu durum, yapabildiğimiz sorumluluğu ertelemek için bir mazeret olmamalıdır. Namazı öğrenmek isteyen insan birinden yardım alsın; zekâtını hesaplayamayan güvenilir bir uzmana danışsın. Bildiğimizi yaşayalım, bilmediğimizi öğrenelim. Şehadetimizin bizi çağırdığı hayatın önünde durup yalnız “Biliyorum” demekle yetinmeyelim.

Temeli sağlam olan evde yaşamak

İbn Ömer’in rivayetinde Peygamberimiz şöyle buyurur:

بُنِيَ الْإِسْلاَمُ عَلَى خَمْسٍ: شَهَادَةِ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ، وَإِقَامِ الصَّلاَةِ، وَإِيتَاءِ الزَّكَاةِ، وَالْحَجِّ، وَصَوْمِ رَمَضَانَ.

“İslâm beş esas üzerine kurulmuştur: Allah’tan başka ilâh olmadığına ve Muhammed’in Allah’ın resûlü olduğuna şehadet etmek, namaz kılmak, zekât vermek, haccetmek ve ramazan orucunu tutmak.” (Buhârî, Îmân, 2.)

Bir evin temeli gözün önünde olmayabilir, fakat bütün bina onun üzerinde durur. Kelime-i şehadet de müminin bütün kulluğunu taşıyan temeldir. Temele önem verip binayı terk edemeyiz; binayı güzelleştirirken de temeli unutamayız. İmanımızı ibadetle besler, ibadetimizin anlamını imanımızla koruruz. Sadece görünüşü düzeltip içimizdeki bağlılığı ihmal etmek de, kalbimizin iyi olduğunu söyleyip Allah’ın emirlerini bütünüyle dışarıda bırakmak da bizi eksik bırakır.

Namaz için ayırdığımız vakit, günün yönünü yeniden hatırlamamıza yardımcı olur. Her şeyin yetişmesini isterken Rabbimizin çağrısını sürekli sonraya bırakıyorsak önceliklerimizi düşünmeliyiz. İşlerin çokluğu gerçek olabilir; fakat hayatımızda Allah’a kulluğun yerini korumak için bir düzen kurmaya çalışmak da bizim sorumluluğumuzdur. Evladımıza sadece namazı emretmek yerine, kendi namazımızın huzurunu ve gayretini göstermek daha anlamlıdır. Çocuk, bizim anlattığımız bağlılığı günlük hayatımızda görsün.

Zekât ise şehadetimizin malımızla ilişkisini görünür kılar. Elimizdeki imkânı mutlak sahiplik duygusuyla tuttuğumuzda, nimetin Rabbimizden geldiğini unutabiliriz. Zekât verirken bir lütufta bulunduğumuz için övünmek yerine, Allah’ın emrini yerine getirdiğimiz için şükrederiz. Yoksulun onurunu korumak, onu mahcup etmemek ve yardımımızı sürekli başına kakmamak bu anlayışın gereğidir. Kulluğumuzu anlatırken insanların hakkını küçülten bir dil kullanmayalım.

Oruçla arzularımızın her zaman son sözü söylememesi gerektiğini öğreniriz. Açlığımızı sabırla taşırken öfkemizi, dilimizi ve kazanç arzumuzu da ölçüye çağırırız. Hac ise imkânı olan mümine kullukta eşitliği, kardeşliği ve teslimiyeti hatırlatır. Bütün bu ibadetlerin ortak mesajını hayatımıza taşıyalım: Ben kendi isteğimi tek ölçü kabul etmiyorum; beni yaratan Rabbimin huzurunda sorumluluk taşıyorum. Şehadetimiz dilimizde başlar, kulluğumuzda karşılığını bulur.

Muhammed Allah’ın kulu ve elçisidir

Kelime-i şehadetin ikinci kısmı, Peygamberimizin rehberliğini kabul etmektir. Onu sevdiğimizi söylemek kıymetlidir; fakat sevgimizi onun öğrettiği değerlere yakınlıkla beslemeliyiz. Evimizde merhamet, işimizde doğruluk, anlaşmazlığımızda adalet ve zayıf karşısında nezaket varsa, sevgimizin hayata geçtiğini görürüz. Allah Resûlü’nün adı anıldığında salavat getirirken, onun emanet hassasiyetini ve güzel ahlâkını da hatırlayalım.

Ubâde b. Sâmit’in naklettiği hadiste Peygamberimiz, imanın temel hakikatlerini bir arada bildirmiştir:

مَنْ قَالَ: أَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ ﴿لاَ شَرِيكَ لَهُ﴾، وَأَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ، وَأَنَّ عِيسَى عَبْدُ اللَّهِ وَابْنُ أَمَتِهِ وَكَلِمَتُهُ أَلْقَاهَا إِلَى مَرْيَمَ وَرُوحٌ مِنْهُ، وَأَنَّ الْجَنَّةَ حَقٌّ، وَأَنَّ النَّارَ حَقٌّ، أَدْخَلَهُ اللَّهُ مِنْ أَىِّ أَبْوَابِ الْجَنَّةِ الثَّمَانِيَةِ شَاءَ.

“Kim, ‘Şahitlik ederim ki tek olan Allah’tan başka ilâh yoktur, O’nun ortağı yoktur; Muhammed O’nun kulu ve elçisidir; Îsâ Allah’ın kulu, kadın kulunun oğludur, Meryem’e ulaştırdığı kelimesi ve O’ndan bir ruhtur; cennet haktır, cehennem haktır’ derse Allah onu cennetin sekiz kapısından dilediğinden içeri koyar.” (Müslim, Îmân, 46.)

Bu müjdeyi duyarken hadisteki kulluk vurgusuna dikkat edelim. Peygamberler Allah’ın seçkin elçileridir; ilâh değildir. Onları sever, tasdik eder ve rehberliklerine uyarız; ibadetimizi yalnız Allah’a yöneltiriz. Hz. Îsâ’nın Allah’tan bir ruh oluşu da Allah’ın bir parçası olduğu anlamına gelmez. O, Rabbimizin emriyle yaratılmış değerli bir kul ve peygamberdir. Tevhid, Allah’ın yüceliğini korurken elçilerinin insanlığa örnekliğini doğru yerde tutmamızı sağlar.

Cennet ve cehennemin hak oluşu, sözümüzün sonsuz bir sorumluluk taşıdığını hatırlatır. Burada verdiğimiz kararlar yalnız kısa bir ömre ait değildir. Bir kötülüğü yaparken kimsenin görmediğini düşünebiliriz; fakat Rabbimizin huzurunda görünmez kalan bir hayatımız yoktur. Aynı şekilde insanların fark etmediği iyilikler de Allah katında kaybolmaz. Şehadet, böyle bir hesap şuuruyla bizi hem yanlıştan korur hem sessiz iyiliğe teşvik eder.

Kalbin doğruladığı söz

Enes b. Mâlik’in anlattığına göre Peygamberimiz, bineğinin arkasında bulunan Muâz’a seslenmiş ve ona içtenlikle yapılan şahitliğin büyük müjdesini bildirmiştir. Rivayetin bu müjdeyi ifade eden kısmı şöyledir:

حَدَّثَنَا أَنَسُ بْنُ مَالِكٍ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ (صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ سَلَّمْ) وَمُعَاذٌ رَدِيفُهُ عَلَى الرَّحْلِ قَالَ: “يَا مُعَاذُ بْنَ جَبَلٍ” قَالَ: لَبَّيْكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَسَعْدَيْكَ. قَالَ: “يَا مُعَاذُ! قَالَ: “لَبَّيْكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَسَعْدَيْكَ، ثَلاَثًا.” قَالَ: “مَا مِنْ أَحَدٍ يَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ صِدْقًا مِنْ قَلْبِهِ إِلاَّ حَرَّمَهُ اللَّهُ عَلَى النَّارِ…”

Rivayette Resûlullah’ın Muâz’a seslenişi ve Muâz’ın cevabından sonra şu söz yer alır: “Kim kalbinden samimiyetle Allah’tan başka ilâh olmadığına ve Muhammed’in Allah’ın resûlü olduğuna şehadet ederse Allah ona cehennemi haram kılar.” (Buhârî, İlim, 49.)

Buradaki samimiyet üzerinde duralım. Şehadet, kalbin gerçeğini Allah’a arz eden bir sözdür. Müjdeyi, bütün sorumlulukları bırakmanın güvencesi gibi okumak doğru değildir. Aynı Peygamberimiz bize namazı, helâli, emaneti ve kul hakkını öğretmiştir. Onun bir sözünü alıp diğer öğretilerini hayatımızdan çıkarmayız. Rahmet müjdesi bizi ümitsizlikten korur; samimiyet vurgusu da bu rahmete dürüst bir kullukla yönelmeye çağırır.

Kalbin doğruluğunu başkasının iç dünyasını ölçerek anlayamayız. Kimin ne kadar samimi olduğunu kesin olarak bildiğimizi söylemek bize düşmez. Kendimiz için düşünelim: Bir çıkarım olduğunda doğruyu eğip büküyor muyum? İnsanların yanında savunduğum ölçüyü yalnız kaldığımda da gözetiyor muyum? Allah’ın rızasını söylerken en çok insanların beğenisine mi bağlanıyorum? Bu sorularla başkasını damgalamadan kendi niyetimizi temizlemeye çalışabiliriz.

Samimiyet, hiçbir zaman hata yapmamak anlamına gelmez. İnsan günah işleyebilir, iradesinde zayıflayabilir ve alışkanlıklarıyla mücadele etmekte yorulabilir. Böyle bir durumda Rabbine dönmesi, hatasını savunmaması ve mümkün olan telafiyi yapması önemlidir. Verdiğimiz zarar başkasının hakkına dokunmuşsa sadece içimizde pişmanlık duyup onun hakkını yok sayamayız. Şehadetimiz bize, Rabbimize karşı samimi olurken O’nun kullarına karşı da dürüst olmamız gerektiğini hatırlatır.

Şahitliğimiz evimizin içinde duyulsun

Kıymetli kardeşlerim, çocuklarımız kelime-i şehadeti bizden öğrenirken kelimelerin anlamını da tanısın. Allah’a kulluğun korku ve baskıdan ibaret olmadığını, insanı onurlu ve sorumlu kıldığını görsün. Bir yanlış yaptığında bize soru sorabilsin, inancını öğrenirken küçümsenmesin. Bilmediği için utandırılan çocuk zamanla sorularını gizlemeye başlayabilir. Evlerimizi doğru soruların sorulabildiği, güvenilir cevapların birlikte arandığı yerler hâline getirelim.

Bir genç, çevresindeki hayatla kendi inancı arasındaki ilişkiyi anlamak isteyebilir. Ona hemen kızmak yerine neden sorduğunu öğrenelim. İnsanların kötü örneklerini görünce dini bütünüyle o örnekle değerlendirmemesine yardımcı olalım. Biz de dinimizin güzel adını kendi yanlışımıza kalkan yapmayalım. İmanın kişiye sorumluluk verdiğini, hata yapan insanın yanlışını dine yükleyemeyeceğini anlatırken kendi davranışımızı da düzeltelim. En etkili derslerden biri, büyüklerin gerektiğinde özür dileyebilmesidir.

Şehadetimizin ev içindeki karşılığı, eşimize ve çocuklarımıza verdiğimiz güvenle de ilgilidir. Dışarıda nezaketli görünürken evde herkesi incitiyorsak, kulluğumuzun bir alanını ihmal ediyoruz demektir. Rabbimizin kullarıyla yaşadığımızı unutmayalım. Sofrada paylaşılan lokma, bir büyüğün sabırla dinlenmesi, yorgun bir eşin yükünün hafifletilmesi küçük görünse de imanla kurulan hayatın parçalarıdır. Bu davranışlara değer verelim; dinimizi yalnız belirli vakitlere sığdırmayalım.

Tevhidin verdiği özgürlük

Allah’tan başka ilâh olmadığına şahitlik etmek, insanı her korkunun ve her çıkarın esiri olmaktan koruyan bir bağlılıktır. Elbette geçimimizi düşünür, işimizi kaybetmekten endişe eder ve sevdiklerimizin geleceğini önemseriz. Fakat bu kaygılar bize haksızlığı zorunlu kılamaz. İnsanların baskısı arttığında Rabbimizin ölçüsünü hatırlamak, doğruyu seçmek için kalbimize güç verir. Kulluğumuzun merkezinde Allah varsa, başkasının beğenisi hayatımızın tek hâkimi olamaz.

Bununla birlikte insanlara karşı kibirli olmak tevhidin sonucu değildir. Yalnız Allah’a kulluk eden insan, başkalarını hor görmek yerine onların da Allah’ın kulları olduğunu bilir. Bir insanın maddî durumu, işi ve toplumsal yeri bizim nezaketimizin ölçüsü olmasın. Zengine gösterdiğimiz saygıyı yoksuldan esirgemeyelim. Şahitliğimiz bizi daha adaletli ve daha güvenilir kılmalı; başkalarının kalbini kırmanın bahanesi hâline gelmemelidir.

Nefsimizin her isteğini sorgulanamaz bir emir gibi görmek de bu bağlılığı zayıflatır. İstemekle haklı olmak aynı şey değildir. Öfkemiz bir sözü söylemeye, hırsımız bir hakkı çiğnemeye çağırdığında durmayı öğrenelim. Rabbimizin verdiği iradeyi kullanalım, yardım isteyelim ve gerekirse alışkanlığımızı değiştirecek bir düzen kuralım. İman, insana arzularının dışından bir ölçü sunar. O ölçüye yakınlaştıkça hem kendi kalbimiz hem bizimle yaşayan insanlar rahat eder.

Verdiğimiz sözün emanetini taşımak

Şehadetimizin samimiyetini hayatımızda düşünürken dilimizin diğer sözlerine de dikkat edelim. Allah’ın huzurunda doğruyu tasdik eden bir dil, insanların yanında bilerek yalan söylemeye alışmamalıdır. Bir işi yapamayacaksak yapabilecekmiş gibi söz vermeyelim. Bir olayın gerçeğini bilmiyorsak sırf konuşmaya katılmak için kesin ifadeler kullanmayalım. Çocuğumuza verdiğimiz küçük bir sözü önemsiz görmeyelim; onun gözünde güven, o küçük sözlerin yerine gelmesiyle oluşur. İmanımızı anlatan dilimizin, günlük konuşmamızda da doğruluğa yaklaşması gerekir.

Ticaretimizde de aynı bağlılığı koruyalım. Bir malın kusurunu saklayıp alıcıyı ikna etmek kısa bir kazanç getirebilir; fakat şehadetimizin çağırdığı dürüstlüğü zedeler. Çalışanına hakkını zamanında vermeyen, borcunu ödeyebildiği hâlde gereksiz yere bekleten, başkasının emeğini kendisininmiş gibi gösteren insan da kendi kulluğunu düşünmelidir. Rabbimizin huzurunda verdiğimiz şahitlik bizi bütün bu işlerde sorumluluğa çağırır. Dinimizi konuşurken çok hassas görünüp insanların hakkı konusunda rahat davranmak, giderilmesi gereken ciddi bir tutarsızlıktır.

Bazen doğruyu seçtiğimizde yakınlarımız bize kızabilir. Haksız bir işte taraf tutmamızı, akrabalık adına gerçeği saklamamızı isteyebilirler. O zaman aile bağlarımızı korumaya çalışarak doğruyu söylemenin yolunu arayalım. Kimseyi gereksiz yere incitmeden haksızlığa ortak olmayabiliriz. Birini sevmek onun her davranışını haklı saymak değildir. Allah’a bağlılığımız, sevdiğimiz insanın da hatadan dönmesini istememizi gerektirir. Bu yüzden dürüst bir uyarıyı düşmanlık, haksızlığı onaylamayı da sadakat diye adlandırmayalım.

Şehadetimizin getirdiği güven, toplumumuzda birbirimize yaslanabilmemizi sağlar. Bir komşu anahtarını bıraktığında, yaşlı bir insan bir işini bize emanet ettiğinde, bir öğrenci hakkını savunacak bir büyüğünü aradığında müminin güvenilirliğini görsün. İnsanlar bizim yanımızda yalnız sözümüzü değil, merhametimizi de tanısın. Bu güven bir günde oluşmaz; tutarlı davranışlarla büyür. Yaptığımız iyiliği sürekli anlatmadan, emaneti yerine getirmenin huzurunu yaşayalım. Rabbimizin bildiği bir iyilik, insanlar duymadığında değerini kaybetmez.

İmanımızı öğrenerek besleyelim

Kelime-i şehadetin anlamını öğrenmek, hayat boyu süren bir gelişmenin başlangıcıdır. Allah’ı tanımak, Peygamberimizin hayatını doğru kaynaklardan okumak ve ibadetlerimizin hikmetini anlamak imanımızı besler. Bazen yıllardır duyduğumuz bir sözün anlamını ilk defa gerçekten düşünürüz; namazdaki bağlılığımız derinleşir, duadaki isteğimiz daha bilinçli olur. Bilmediğimiz için çekinmek yerine öğrenme imkânlarını kullanalım. Kur’an kursunda, güvenilir bir ders halkasında ve ehil bir hocanın rehberliğinde atılan küçük adımlar büyük faydalar sağlayabilir.

Evimizde de öğrenmeyi yalnız çocuklardan beklemeyelim. Anne baba, sorularının cevabını araştıran ve yanlış bilgisini düzelten insanlar olarak güzel bir örnek oluşturabilir. Bilmediğimiz konuda hemen konuşmak yerine güvenilir bir kaynağa bakmamız, çocuğumuza sorumluluk öğretir. Sosyal medyada gördüğümüz her dinî sözü peygamber sözü diye paylaşmayalım; kaynağını öğrenelim. Allah’ın elçisine bağlılığımız, ona ait olmayan bir sözü ona nispet etmekten sakınmamızı da gerektirir. Sevgiyle birlikte doğruluk hassasiyetini koruyalım.

Öğrendiklerimiz davranışımızı değiştirmiyorsa yalnız bilgi biriktiriyor olabiliriz. Bir hadis okuduğumuzda ondan bugün uygulayacağımız bir öğüt alalım. Ailemize daha dikkatli konuşmak, bir emaneti iade etmek veya bir haksızlığı telafi etmek böyle bir başlangıç olabilir. İbadetimizin şeklini öğrenirken kalbimizdeki niyeti de düşünelim. Dışarıdan düzenli görünen davranışımızın içinde gösteriş büyümemesi için Rabbimize sığınalım. Şehadetimizin ışığı, bilgimizde olduğu kadar niyetimizde de yolumuzu aydınlatsın.

İman yolunda birbirimize destek olurken farklı öğrenme hızlarını da gözetelim. Yeni başlayan bir kardeşimiz bazı kelimeleri yanlış söyleyebilir, bir ibadetin ayrıntısını unutabilir. Ona sabırla yardım etmek, şehadetimizin kardeşlik yönünü güçlendirir. Küçük düşürmek ise insanı öğrenmekten uzaklaştırabilir. Hepimiz bir zamanlar bilmediğimiz şeyleri başkalarının yardımıyla öğrendik. Bu nimeti hatırlayarak aynı desteği başkasına verelim; imanımızı paylaşırken gönülleri incitmemeye özen gösterelim.

Şehadetin tevhid yönünü Kur’an’ın kısa ve açık çağrısıyla da hatırlayalım:

قُلْ هُوَ ٱللَّهُ أَحَدٌ

“De ki: O, Allah’tır, bir tektir.” (İhlâs, 112/1.)

Bu hakikati söylediğimizde kalbimizin bütün dayanağını tek Rabbimize yöneltiriz. İnsanlardan korktuğumuz bir durumda haklı olanı bırakıp bırakmadığımızı, bir kazanç uğruna helâli geri plana itip itmediğimizi ve bir sevgi uğruna adaleti unutup unutmadığımızı düşünelim. Tevhid, dilimizdeki birliği tercihlerimizde de aramamızı ister. Sevdiklerimizin isteği önemli olabilir; fakat Allah’ın ölçüsünün önüne geçmez. Gönülden kabul ettiğimiz şehadet, zor zamanda kararımıza da yön versin. Kimse görmediğinde verdiğimiz sözün sahibi yine biziz; bizi bilen Rabbimiz yine aynı Rabbimizdir. Kulluğumuzun sadakati, görünür olduğumuz yerde olduğu kadar yalnız kaldığımız yerde de korunsun.

Sözümüzü bugünkü davranışımıza taşıyalım

Aziz kardeşlerim, bugün kelime-i şehadeti söylerken onun hangi davranışımızı yenilemesini istediğimizi düşünelim. Bir ibadetimizi düzene koyalım, bir emanetimizi yerine getirelim, incittiğimiz bir insandan özür dileyelim. Bunları yaparken kimseye imanımızın derecesini ispat etmeye çalışmayalım. Rabbimiz için samimi bir adım atalım. Şehadetimizin anlamı, yalnız başkalarının bizi nasıl gördüğüyle sınırlı değildir; Allah’ın huzurundaki doğruluğumuzla ilgilidir.

İmanımızın kıymetini korurken rahmetten ümit kesmeyelim. Uzun zamandır ihmalimiz varsa bugün dönmek mümkündür. Öğrenmek için geç kaldığımızı düşünüyorsak bugün başlamak mümkündür. Kelime-i şehadet bizi Rabbimizin kapısına çağırır; bu çağrıyı bir alışkanlık gibi duyup geçmeyelim. Allah’a bağlılığımızı yenileyen söz, hayatımızdaki bir doğru adımı da yenilesin. Son nefesimizde dilimizde olmasını istediğimiz hakikati, bugün kalbimizde ve davranışımızda diri tutalım.

Kaynaklar

Esas alınan konu: Diyanet İşleri Başkanlığı, Hadislerle İslâm, I, 489–502, “Kelime-i Şehadet: İslâm’ın Temeli”. Hadislerin Arapça lafızları eserin özgün metin sayfalarıyla kontrol edilmiştir; kullanılan rivayetlerin kaynakları ilgili alıntıların yanında belirtilmiştir.

Diyanet özgün hadis metni: I, 489.

Diyanet özgün hadis metni: I, 490.

Şehadetimizin sadakati için dua

Allah’ım! Bizi tevhid nimetinden ayırma. Dilimizdeki şehadeti kalbimizde samimiyet, hayatımızda doğruluk ve ibadetimizde devamlılık ile güçlendir. Nefsimizin arzularını dinimizin ölçüsünün önüne geçirmemize izin verme. Peygamberimizin rehberliğini sevgiyle kabul eden, onun güzel ahlâkını yaşayarak öğrenen kullarından eyle.

Rabbimiz! Evlerimizde çocuklarımızın imanını güvenle ve merhametle beslemeyi nasip et. Gençlerimizin sorularına doğru cevaplar, kalplerine huzur ve hayatlarına güzel arkadaşlar ver. Namazımızı, zekâtımızı, orucumuzu ve bütün kulluğumuzu rızana uygun eyle. Kazancımızı helâl, niyetimizi temiz, sözümüzü güvenilir kıl. Hak sahiplerinin hakkını yerine getirecek cesareti bize ver.

Allah’ım! Geçmiş ihmallerimizi bağışla; rahmetinden ümitsizliğe düşürme. Bizi insanları küçük görerek değil, kendi kusurunu düzelterek yaşayan müminlerden eyle. Hayatımızı imanla, ölümümüzü kelime-i şehadetle güzelleştir. Son nefesimizde seni birleyen, elçini tasdik eden ve affına sığınan kulların olarak huzuruna gelmeyi nasip eyle. Âmin.