Hadislerle İslâm.. "Hz. Peygamber’in Üstünlükleri" Konulu Hadislerle İslâm Vaazı sitemize eklenmiştir..
Hz. Peygamber’in Üstünlükleri
Hamd, elçilerini seçen, onlara hakikati tebliğ etme vazifesi veren Yüce Allah’a mahsustur. Salât ve selâm, insanlığa rahmet ve hidayetle gönderilen Sevgili Peygamberimiz Hz. Muhammed Mustafa’ya, onun ailesine, ashâbına ve yolundan yürüyen bütün müminlere olsun.
Kardeşlerim, Peygamberimizin üstünlüklerini öğrenmek bize sevinç ve yakınlık verir. Fakat bu bilgiyi yalnızca övünmenin malzemesine dönüştürürsek, kendi sorumluluğumuzu eksik bırakırız. Bir elçiye bağlı olmak, onun getirdiği hakikati ciddiye almaktır.
Bugün Resûlullah’a verilen nimetleri konuşurken bu nimetlerin ümmeti için ne anlama geldiğini düşüneceğiz. Diğer peygamberlere hürmetimizi koruyarak, sevgimizi çekişmeye dönüştürmeden ve onun rahmet çağrısını hayatımızda görünür kılmaya çalışarak dinleyeceğiz.
Üstünlük bilgisini çekişmeye çevirmemek
عَنْ أَبِى هُرَيْرَةَ قَالَ:…فَغَضِبَ رَسُولُ اللَّهِ (صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ سَلَّمْ) حَتَّى عُرِفَ الغَضَبُ فِي وَجْهِهِ ثُمَّ قَالَ: “لاَ تُفَضِّلُوا بَيْنَ أَنْبِيَاءِ اللَّهِ…”
Ebû Hüreyre anlatıyor: ...(Ensardan bir adamın bir Yahudi ile peygamberlerin hangisinin üstün olduğu konusunda tartıştıklarını öğrenen) Resûlullah (sav) sinirlendi, öyle ki bu hâli yüzüne yansıdı. Ardından şöyle buyurdu: “Allah’ın peygamberlerini birbirlerine üstün tutmayın...” (M6151 Müslim, Fedâil, 159)
Ebû Hüreyre ve Ebû Saîd el-Hudrî’nin anlattıklarına göre, ensardan bir adam çarşıdan geçerken bir Yahudi’nin satmaya çalıştığı malına hoşuna gitmeyen bir meblağ teklif edilince malını övmek için, “Musa’yı âlemlere üstün kılan Allah’a yemin olsun ki...” diyerek yemin ettiğini işitmişti. Bunun üzerine, “Ey alçak adam! Muhammed’den de mi üstün kıldı?” diye ona çıkışmış, o da “Muhammed’i âlemlere üstün kılan Allah’a yemin olsun ki...” demek suretiyle misillemede bulunmuştu. (M6153 Müslim, Fedâil, 160; M6151 Müslim, Fedâil, 159; B2412 Buhârî, Husûmât, 1.) Tartışma kızışınca da sahâbî öfkesine hâkim olamayarak Finhâs’ın yüzüne bir tokat atmıştı. Finhâs, Müslümanlarla Yahudiler arasında yapılmış olan antlaşmaya göre devletin güvencesi (emanı) altında olduğu gerekçesiyle derhâl Peygamberimize (sav) giderek Medineli sahâbîyi dava etti. Neticede iki tarafı da dinleyen Allah Resûlü her ikisine de şu uyarıyı yaptı: “Allah’ın peygamberlerini birbirlerine üstün tutmayın!” (M6151 Müslim, Fedâil, 159.) “Beni de Musa’dan üstün tutmayın!” (B2411 Buhârî, Husûmât, 1.) Belli ki o, peygamberler arasında üstünlük yarışı yaptırılmasını istemiyordu.
Yüce Allah’ın seçtiği bütün peygamberler iman açısından ve getirdikleri ilâhî bildirinin evrensel özü ve esası bakımından eşittirler. Allah Teâlâ her ne kadar bazı elçilerine ilmî, manevî veya dünyevî mevkiler bakımından diğerlerinden daha fazla lütufta bulunmuşsa da peygamber olmak bakımından aralarında hiçbir fark yoktur. Kur’ân-ı Kerîm’e kulak veren bir mümin, bütün peygamberlerin Allah tarafından seçildiğine ve hepsinin üstün örnekler olduğuna inanır ve bu konuda peygamberler arasında fark gözetmez. Yüce Allah’ın, “Her biri Allah’a, meleklerine, kitaplarına, peygamberlerine iman ettiler.” (Bakara, 2/285.) ve “Sana indirilene ve senden önce indirilene iman ederler.” (Bakara, 2/4.) şeklinde tasvir ettiği müminlere yakışan, “O’nun elçilerinden hiçbiri arasında ayrım yapmayız.” (Bakara, 2/136, 285.) demektir. Allah Resûlü (sav) de “Hiçbiriniz sakın benim Yunus Peygamber’den hayırlı olduğumu söylemesin.” (B3412 Buhârî, Enbiyâ, 35.) buyurmak suretiyle peygamberlerin birbirlerinin rakibi olarak algılanmasını istememiştir. Resûl-i Ekrem’in, kendisini, sabırsızlığı dolayısıyla balığın karnına düşen ve hakkında Allah Teâlâ’nın, “Balık sahibi (Yunus) gibi olma!” (Kalem, 68/48.) buyurduğu Yunus Peygamber’den üstün tutmaması son derede anlamlıdır.
Öte yandan Yüce Allah bazı peygamberlerini sadece dine davetle yükümlü kılmışken içlerinden seçtiği bazı resûllerine de sahifeler, kitap ve şeriat vermiştir. Hz. Nuh, Hz. İbrâhim, Hz. Musa, Hz. İsa ve Hz. Muhammed gibi bazı peygamberlere de baskı ve sıkıntılara karşı gösterdikleri mücadelenin büyüklüğü nedeniyle “ulü’l-azm” sıfatı (Ahkâf, 46/35.) verilmiştir. Kur’ân-ı Kerîm’de Cenâb-ı Hakk’ın Hz. Musa gibi kimi peygamberlerle konuştuğu, (Kasas, 28/30.) kimilerinin derecelerini yükselttiği, Hz. İsa’yı “Rûhu’l-Kudüs” ile desteklediği anlatılır ve peygamberlerden bazılarına çeşitli meziyetler bahşedildiği bildirilir. (Bakara, 2/253.) Aynı şeklide Allah Teâlâ, “Gerçekten biz, peygamberlerin kimini kiminden üstün kıldık; Dâvûd’a da Zebur’u verdik.” (İsrâ, 17/55.) buyururken, âdeta, demircilik yaparak (Enbiyâ, 21/80.) geçimini sağlamaya çalışan Hz. Dâvûd’a dilediğinde hükümdarlık ve hikmetin kapılarını açarak (Bakara, 2/251.) onu çok üstün bir konuma getirdiğini hatırlatmaktadır.
Hz. İbrâhim, Hz. İsa ve Hz. Musa gibi peygamberlerin tevhid mücadelelerinin anlatıldığı Bakara sûresinde de Yüce Allah, Hz. Muhammed’e (sav), “Şüphesiz sen, (Allah tarafından) gönderilmiş peygamberlerdensin.” (Bakara, 2/252.) buyurarak iltifatta bulunmuştur. Ayrıca Kur’ân-ı Kerîm’de anlatıldığına göre, Allah Teâlâ, vaktiyle bütün peygamberlerden ve dolayısıyla o peygamberlerin ümmetlerinden, kendilerine verileni tasdik eden bir peygamber geldiğinde, ona iman ve yardım etmeleri konusunda söz almıştır. (Âl-i İmrân, 3/81.)
İman ve getirdikleri ilâhî bildirinin özü ve esası bakımından eşit olan peygamberlerin dünya ve âhirete ilişkin bazı hususlarda kendilerine özgü birtakım hususiyetleri vardır. Bu çerçevede Resûlullah’ı (sav) diğer peygamberlerden ayıran bazı özellikler ve ayrıcalıklar olduğu da muhakkaktır. Hatta bu ayrıcalık tabiî olarak onun ümmeti için de geçerli olacaktır. (T1553 Tirmizî, Siyer, 5.) Örneğin Câbir b. Abdullah’tan rivayet edildiğine göre, Resûlullah (sav) şöyle buyurmuştur: “Benden önceki peygamberlerden hiçbirine verilmeyen beş şey bana verilmiştir: Ben, düşmanımın içine bir aylık mesafeden korku salma yardımına mazhar oldum. Yeryüzü bana mescit ve temiz kılındı, onun için ümmetimden namaz vaktine kavuşan herkes (bulunduğu mekânda) namazını kılıversin. Ganimetler bana helâl kılındı. Her peygamber sadece kendi kavmine gönderilirken ben bütün insanlığa gönderildim. Ve bana şefaat (etme hakkı) verildi.” (B438 Buhârî, Salât, 56; M1163 Müslim, Mesâcid, 3.)
Başka bir rivayette ise Allah’ın Resûlü, yukarıdakilere ilâve olarak, “Bana cevâmiu’l-kelim (az sözle çok mânâ ifade etme kabiliyeti) bahşedildi... Ve peygamberler benimle son buldu.” buyurmuştur. (M1167 Müslim, Mesâcid, 5.)
Peygamberimizin bu uyarısında sevgimizin sınırı da öğretiliyor. Bir peygambere bağlılık, başka bir peygamberi küçümsemeyi veya onun adına insanlara zarar vermeyi haklı kılmaz. Hürmet, dilimize edep ve davranışımıza adalet getirmelidir.
Kendi aramızdaki dinî konuşmalarda da bu ölçüye ihtiyacımız var. Bir bilgiyi karşı tarafı ezmek için mi kullanıyoruz, yoksa hakikati birlikte anlamak için mi? Tartışmayı kazanırken insanın gönlünü incitmiş olabiliriz. Sözümüzün doğruluğu kadar onu taşıyan ahlâkı da düşünelim. Peygamberimizin büyüklüğünü anlatan bir dil, onun nezaketinden ve adaletinden uzaklaşmasın. İnancımızın izzeti, kaba bir üstünlük gösterisine dönüşmesin.
Bir dinî tartışmadan ayrıldığımızda geride nasıl bir duygu bıraktığımızı düşünelim. Karşı taraf sözümüzü yanlış bulabilir; yine de bizim adaletli ve saygılı davrandığımızı görebilmelidir. Hürmet sadece aynı fikirde olanlar arasında korunacak bir değer değildir. Peygamberlerin adını anarken insanların onurunu zedeleyen bir üslup kullanmayalım. Bilmediğimiz bir yerde konuşmayı durdurmak da olgunluktur. Doğruyu anlamak için zaman istemek, gerçeği öfkeli bir kesinliğin içinde kaybetmekten daha hayırlı bir başlangıç sağlayabilir.
Kolaylık ve sorumluluk birlikte
حَدَّثَنَا جَابِرُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ سَلَّمْ) : “أُعْطِيتُ خَمْسًا لَمْ يُعْطَهُنَّ أَحَدٌ مِنَ الْأَنْبِيَاءِ قَبْلِى: نُصِرْتُ بِالرُّعْبِ مَسِيرَةَ شَهْرٍ، وَجُعِلَتْ لِيَ الْأَرْضُ مَسْجِدًا وَطَهُورًا، وَأَيُّمَا رَجُلٍ مِنْ أُمَّتِى أَدْرَكَتْهُ الصَّلاَةُ فَلْيُصَلِّ، وَأُحِلَّتْ لِيَ الْغَنَائِمُ، وَكَانَ النَّبِيُّ يُبْعَثُ إِلَى قَوْمِهِ خَاصَّةً، وَبُعِثْتُ إِلَى النَّاسِ كَافَّةً، وَأُعْطِيتُ الشَّفَاعَةَ.”
Câbir b. Abdullah’ın naklettiğine göre, Resûlullah (sav) şöyle buyurmuştur: “Benden önceki peygamberlerden hiçbirine verilmeyen beş şey bana verilmiştir: Ben, düşmanımın içine bir aylık mesafeden korku salma yardımına mazhar oldum. Yeryüzü bana mescit ve temiz kılındı, onun için ümmetimden namaz vaktine kavuşan herkes (bulunduğu mekânda) namazını kılıversin. Ganimetler bana helâl kılındı. Her peygamber sadece kendi kavmine gönderilirken ben bütün insanlığa gönderildim. Ve bana şefaat (etme hakkı) verildi.” (B438 Buhârî, Salât, 56; M1163 Müslim, Mesâcid, 3)
Rivayetlerden anlaşıldığına göre, Resûl-i Ekrem, Hendek Savaşı’nda olduğu gibi (Ahzâb, 33/26.) Allah tarafından düşmanın kalbine korku salma konusunda desteklenmiştir. Diğer semavî dinlerin mensupları ibadetlerini kendilerine özgü mekânlarda yaparlarken, Yüce Allah Peygamberimize ve ümmetine bir lütuf olarak temiz olan her yerde namaz kılma ve gerekli durumlarda teyemmüm etme imkânı tanımıştır. Müslüman olmayanlardan savaş yoluyla elde edilen ganimetleri ümmet-i Muhammed’in buna olan ihtiyacını bilen Allah Teâlâ, (B3124 Buhârî, Farzu’l- humus, 8.) Müslümanlara helâl kılmıştır. (Enfâl, 8/69.)
Peygamberimiz bütün insanlığa gönderilmiştir. Kimi âlimler, Hz. Nuh ve Hz. İbrâhim’in de bütün insanlığa gönderildiğini ifade etmişlerdir. Ayrıca belirli bir bölgeye veya topluma gönderilen peygamberlerin mesajlarında da Allah’ın birliği ve âhirete iman gibi evrensel ilkeler bulunduğu muhakkaktır.
Peygamberimize verilen “cevâmiu’l-kelim” özelliğini ise kimi âlimler az sözle çok mânâ ifade etme, veciz ve edebî konuşma kabiliyetinin, Kur’ân-ı Kerîm ve hadislerde ortaya çıktığı şeklinde yorumlamışlardır.
Âlemlere rahmet olarak (Enbiyâ, 21/107.) ve bütün insanları ve cinleri (DM47 Dârimî, Mukaddime, 8.) müjdelemek ve uyarmak üzere gönderilen bir peygamber (Sebe’, 34/28.) olan Hz. Muhammed (sav), peygamberlerin son halkasını teşkil etmektedir. (Ahzâb, 33/40.) “Bütün peygamberler babaları bir kardeştirler; anaları ayrı fakat dinleri birdir.” buyuran Allah Resûlü, (B3443 Buhârî, Enbiyâ, 48.) kendi konumunu temsilî olarak şu şekilde izah etmiştir: “Benim ve benden önceki peygamberlerin durumu, bir ev inşa eden kimseye benzer. O kimse evi güzelce yapıp mükemmel hâle getirmiş fakat bir köşede sadece bir tuğla yeri boş kalmıştır. İnsanlar bu evi dolaşırlar, ona hayran olurlar ve şöyle derler: ‘Keşke şu tuğla da yerine konulmuş olsaydı.’” Resûlullah sözlerine şöyle devam etmiştir: “İşte ben o tuğlayım. Ben peygamberlerin sonuncusuyum.” (B3535 Buhârî, Menâkıb, 18; M5963 Müslim, Fedâil, 23.) Bu rivayette Peygamberimizin tarih boyunca devam eden peygamberlik müessesesine sahip çıkması ve ayrım yapmadan kendisini bu zincire eklemesi önemli ve örnek bir tavırdır.
Hz. Muhammed, ayrıca kendisine verilen Kur’an mucizesinin niteliğiyle de diğer peygamberlerden ayrılmaktadır. Aslında her peygambere, kendi dönemi ve bölgesinin gelişmişlik düzeyine paralel olarak oraya münhasır mucizeler verilmiş, onların vefatlarıyla birlikte bu mucizeler de doğal olarak son bulmuştur. Ancak Hz. Muhammed’e verilen Kur’an mucizesi onun vefatıyla birlikte yok olmamıştır; bilakis bugün olduğu gibi kıyamete kadar onun tek mucizesi olarak etkisini hep sürdürecektir. İşte bu yüzdendir ki Resûlullah (sav) şöyle buyurmuştur: “Peygamberlere kendi dönemlerindeki insanların inandıkları mucizeler verilmiştir. Bana verilen mucize ise Allah’ın bana vahyettiği (Kur’ân-ı Kerîm)dir. Bunun için kıyamet gününde ben, en çok bağlısı bulunan peygamber olacağımı ümit ediyorum.” (B4981 Buhârî, Fedâilü’l- Kur’ân, 1.)
Resûlullah’a verilen özellikler, ümmetinin kulluk yolunu da etkiliyor. Yeryüzünün ibadet için bir imkân oluşu, bize hayatın içinde Rabbimizi unutmamayı hatırlatır. Kulluk yalnızca özel bir mekâna ulaşınca başlayacak bir yakınlık değildir.
İşimizde, yolculukta ve evimizde ibadetimizin şartlarını doğru öğrenelim; meşru kolaylıkları bilerek sorumluluğumuzu yerine getirelim. Bir mazereti her zaman ihmale dönüştürmeyelim. Aynı zamanda dinî ölçüleri bilmeden başkasına zorluk yüklemeyelim. İnsanın şartını dinlemek, güvenilir bilgiyle yol göstermek ve ibadeti sevdiren bir örnek olmak mümkündür. Peygamberimizin getirdiği kolaylığı, kulluğun ciddiyetinden koparmadan yaşayalım.
Tamamlanan binanın son halkası
عَنْ أَبِى هُرَيْرَةَ (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ) : أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ (صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ سَلَّمْ) قَالَ: “إِنَّ مَثَلِى وَمَثَلَ الأَنْبِيَاءِ مِنْ قَبْلِى كَمَثَلِ رَجُلٍ بَنَى بَيْتًا فَأَحْسَنَهُ وَأَجْمَلَهُ إِلاَّ مَوْضِعَ لَبِنَةٍ مِنْ زَاوِيَةٍ، فَجَعَلَ النَّاسُ يَطُوفُونَ بِهِ وَيَعْجَبُونَ لَهُ، وَيَقُولُونَ: هَلاَّ وُضِعَتْ هَذِهِ اللَّبِنَةُ؟ قَالَ: فَأَنَا اللَّبِنَةُ، وَأَنَا خَاتَمُ النَّبِيِّينَ.”
Ebû Hüreyre’den (ra) nakledildiğine göre, Resûlullah (sav) şöyle buyurmuştur: “Benim ve benden önceki peygamberlerin durumu, bir ev inşa eden kimseye benzer. O kimse evi güzelce yapıp mükemmel hâle getirmiş fakat bir köşede sadece bir tuğla yeri boş kalmıştır. İnsanlar bu evi dolaşırlar, ona hayran olurlar ve şöyle derler: ‘Keşke şu tuğla da yerine konulmuş olsaydı.’” Resûlullah sözlerine şöyle devam etmiştir: “İşte ben o tuğlayım. Ben peygamberlerin sonuncusuyum.” (B3535 Buhârî, Menâkıb, 18; M5963 Müslim, Fedâil, 23)
Diğer yandan Kur’ân-ı Kerîm, Allah Resûlü’nün bilgi kaynaklarının diğer insanlar gibi akıl ve beş duyuyla sınırlı olmadığının; bilakis ilâhî vahyin de onun bilgi kaynakları arasında bulunduğunun bir göstergesidir. Allah Resûlü’nün ilâhî vahyin muhatabı olması, onu diğer insanlardan ayrıcalıklı kılan en önemli hususiyettir.
Vahiy, Allah Resûlü’nün sıkıntılı anlarında ilâhî bir yardım olarak da tecelli etmiştir. Yüce Allah hicret esnasında Resûlullah’a görünmeyen askerlerle yardım etmiş, (Tevbe, 9/40.) Hendek Savaşı’nda düşmana karşı rüzgâr ve görünmez ordular göndermiş (Ahzâb, 33/9.) ve kalplerine korku düşürmüştü. (Ahzâb, 33/26.) Bedir’de beş bin melekle müminleri desteklemişti. (Âl-i İmrân 3/13, 123-127.) Perslere yenilen Bizanslıların çok kısa bir zaman sonra tekrar galip geleceği (Rûm, 30/1-4.) ve Mekke’nin fethedileceği haberleri de hep ilâhî vahiyle bildirilmişti. (Fetih, 48/27.) ve ona, İsrâ ve Mi’rac gecesinde Rabbinin âyetlerinden en büyüğü gösterilmişti. (İsrâ, 17/1; Necm, 53/18.)
Resûlullah’ın ayrıcalıkları elbette sadece olağanüstü hâllerle sınırlı değildi. Onun en ayrıcalıklı yanlarından biri de dünyadaki sade ve mütevazı yaşantısıydı. Yüce Allah, Kutlu Elçisi’nden dünya nimetleri ile kendi katındakiler arasında seçim yapmasını istediğinde o, Allah katındakileri tercih etmişti. (M6170 Müslim, Fedâilü’s- sahâbe, 2.) Onun bir hükümdar peygamber değil kul peygamber olmayı istemesi aslında bundandı. (MK10686 Taberânî, el- Mu’cemü’l-kebîr, X, 288.)
Allah Resûlü’nün bütün bu özellikleri ve üstünlükleri ümmeti tarafından büyük bir ilgiye mazhar olmuş ve “Hasâisü’n-Nebî” (Peygamberin Ayrıcalıkları) ve “Delâilü’n-Nübüvve” (Peygamberliğin Delilleri) gibi başlıklar altında onun özelliklerini ve ayrıcalıklarını anlatan kıymetli ve zengin bir külliyat ortaya çıkmıştır. Ancak Peygamberimizin büyüklüğünü ve üstünlüğünü, hoyrat câhiliye toplumunu her türlü ahlâkî ve manevî hastalıklardan arındırmasında ve değerlerini yitirmiş bir toplumu yüksek değerlere kavuşturmasında aramak isabetli bir yol olsa gerektir. Diğer yandan önceki peygamberlerin kendi zamanlarındaki insanlara çeşitli olağanüstü ve meydan okuyucu mucizelerle tebliğde bulunmalarına rağmen Allah Resûlü’nün bütün mucize beklentilerini bir kenara bırakıp beşerî şartlarda Mekke ve Medine’de yirmi üç yıl gibi kısa bir sürede örnek bir İslâm toplumu oluşturması, belki de onun en büyük mucizesidir.
Yüce Allah ilâhî kelâmında Peygamberimizi insanlara tanıtırken onun “yüce bir ahlâk üzere olduğuna” (Kalem, 68/4.) vurgu yapmıştır. Bütün insanlığa gönderilmiş olan Hz. Muhammed’in sahip olduğu en önemli hususiyetlerden birisi işte bu üstün ahlâkıdır. Onu (sav), birlikte yaşadığı insanlardan ayrı kılan bu üstün yönlerden bazılarını, kendisini en iyi bilen ve tanıyan yakın arkadaşlarının diliyle şöyle özetleyebiliriz: O, insanlar arasında günaha en uzak kimseydi. (M6045 Müslim, Fedâil, 77.)
Bina benzetmesi bize peygamberlik tarihindeki sürekliliği ve Resûlullah’ın son elçi oluşunu anlatıyor. Onun ümmeti olarak vahyin emanetini öğrenmek ve korumakla sorumluyuz. Dinimizi her yeni iddianın peşinde yeniden kurulan belirsiz bir alana çevirmeyelim.
Çocuklarımız din hakkında soru sorduğunda onları yalnız bırakmayalım. Bilmediğimizi araştırıp ehline soralım. Bir sözü Peygamberimize nispet ederken kaynağını bilmeye çalışalım. Sevgiyi doğru bilgiyle beslemek, yarın karşılaşacakları yanlış iddialara karşı da bir güvence olur. Emaneti taşımak, yalnızca güzel sözler söylemek değildir; öğrendiğimiz hakikati dürüstçe aktarmak ve yaşayışımızla doğrulamaktır.
Bize ulaştırılan Kur’an’ın hakkı
عَنْ أَبِى هُرَيْرَةَ (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ) قَالَ: قَالَ النَّبِيُّ (صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ سَلَّمْ) : “مَا مِنَ الْأَنْبِيَاءِ نَبِيٌّ إِلاَّ أُعْطِيَ مِنَ الْآيَاتِ مَا مِثْلُهُ آمَنَ عَلَيْهِ الْبَشَرُ، وَإِنَّمَا كَانَ الَّذِى أُوتِيتُه وَحْيًا أَوْحَاهُ اللَّهُ إِلَيَّ فَأَرْجُو أَنْ أَكُونَ أَكْثَرَهُمْ تَابِعًا يَوْمَ الْقِيَامَةِ.”
Ebû Hüreyre’nin (ra) naklettiğine göre, Hz. Peygamber (sav) şöyle buyurmuştur: “Peygamberlere kendi dönemlerindeki insanların inandıkları mucizeler verilmiştir. Bana verilen mucize ise Allah’ın bana vahyettiği (Kur’ân-ı Kerîm)dir. Bunun için kıyamet gününde ben, en çok bağlısı/tebeası bulunan peygamber olacağımı ümit ediyorum.” (B4981 Buhârî, Fedâilü’l-Kur’ân, 1)
Onun kadar ailesine şefkatli kimse yoktu. (M6026 Müslim, Fedâil, 63.)
O, insanların en iyisi, en yardımseveriydi. (M2481 Müslim, Zekât, 167.)
O, küçük dili görülecek kadar ağzını açarak gülmemişti. O, yalnız tebessüm ederdi. (B4828 Buhârî, Tefsîr, (Ahkâf) 2.)
Ömrü boyunca ne hizmetini gören birini ne de bir hanımını incitecek bir davranışta bulunmuştu. (M6050 Müslim, Fedâil, 79.)
Kısacası Peygamber Efendimiz (sav), “İnsanların ahlâkça en güzeliydi.” (T2015 Tirmizî, Birr, 69; M6015 Müslim, Fedâil, 54.)
Kur’an’ın Resûlullah’a verilmiş büyük bir delil oluşunu öğrenirken elimizdeki kitabın kıymetini de hatırlayalım. Onu yalnızca evimizin yüksek bir rafında tutmakla sorumluluğumuzu tamamlamış olmayız. Okumak, anlamaya çalışmak ve öğüdünü yaşamaya yönelmek gerekir.
Bu hafta ailece bir ayetin anlamı üzerinde duralım. Hangi davranışımızı düzeltmeye çağırdığını konuşalım. Peygamberimizin üstünlüklerini anmak bizi pasif bir övünmeye değil, daha iyi bir kulluğa teşvik etsin. Onun rahmetinden söz ederken insanları incitmeyelim; doğruluğunu överken yalanı normalleştirmeyelim. Sevgimizin bereketi, en yakınımıza gösterdiğimiz merhamette ve gözettiğimiz bir hakta görünsün.
Kur’an’la ilişkimizi güçlendirmek için her defasında büyük bir program hazırlamamız gerekmez. Düzenli bir kısa okuma, anlamı üzerinde düşünme ve o anlamdan bir davranış seçme yolu açabilir. Ailemizden birini bu gayrete davet ederken onun şartlarını da dinleyelim. Birlikte yapılan öğrenme, birbirimizin kusurunu saydığımız bir sınava dönüşmesin. Peygamberimize verilen bu nimeti sevinçle anarken kitabın korunmasını, anlaşılmasını ve ahlâkının yaşanmasını da önemseyelim. Övündüğümüz emanetin hayatımızda gerçek bir yeri bulunsun.
Gönlümüzü Rabbimize açalım
Allah’ım, peygamberlerine imanımızı sağlam kıl. Son elçine duyduğumuz sevgiyi sahih bilgi, güzel ahlâk ve samimi kullukla güçlendir. Bizi din adına çekişen, hürmeti unutan ve emaneti ihmal edenlerden eyleme.
Rabbimiz, Kur’an’ı anlamaya, sünneti doğru öğrenmeye ve öğrendiğimizi yaşamaya gönlümüzü aç. Ailelerimize huzur, çocuklarımıza güvenilir örnekler ve gençlerimize istikamet ver. Bize gösterdiğin kolaylıkları şükürle kullanmayı, sorumluluğumuzu ertelememeyi ve insanlara merhametle yaklaşmayı nasip et. Âmin.
Kaynak: Diyanet kaynak metni, 6. cilt, 261–270. sayfalar. Ayet ve hadislerin asıl kaynakları ilgili alıntıların yanında belirtilmiştir.
