Hz. Peygamber’in Çocukları

Hamd, çocukları emanet olarak veren, sevinci ve hüznü bilen Yüce Allah’a mahsustur. Salât ve selâm, evlâtlarına sevgi ve hürmetle yaklaşan Sevgili Peygamberimiz Hz. Muhammed Mustafa’ya, onun ailesine, ashâbına ve yolundan yürüyen bütün müminlere olsun.

Muhterem müminler, bir çocuğun doğumu eve sevinç getirir; hastalığı ve kaybı ise insanın yüreğinde derin bir iz bırakır. Peygamberimiz de bir baba olarak sevindi, özledi ve evlât acısı yaşadı. Onun hayatını tanırken sadece isimleri ve tarihleri değil, taşıdığı şefkati de görelim.

Çocuklarımızı emanet bilmek, onları kendi beklentimizin bir uzantısı gibi görmemeyi gerektirir. Canlarını, onurlarını ve gelişimlerini korumak görevimizdir. Kız ve erkek çocuklarımızın her biri sevgiyi, ilgiyi ve adaleti hak eder.

Kızına gösterilen açık hürmet

عَنْ أُمِّ الْمُؤْمِنِينَ عَائِشَةَ أَنَّهَا قَالَتْ مَا رَأَيْتُ أَحَدًا كَانَ أَشْبَهَ سَمْتًا وَدَلاًّ وَهَدْيًا… بِرَسُولِ اللَّهِ (صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ سَلَّمْ) مِنْ فَاطِمَةَ كَرَّمَ اللَّهُ وَجْهَهَا كَانَتْ إِذَا دَخَلَتْ عَلَيْهِ قَامَ إِلَيْهَا فَأَخَذَ بِيَدِهَا وَقَبَّلَهَا وَأَجْلَسَهَا فِى مَجْلِسِهِ وَكَانَ إِذَا دَخَلَ عَلَيْهَا قَامَتْ إِلَيْهِ فَأَخَذَتْ بِيَدِهِ فَقَبَّلَتْهُ وَأَجْلَسَتْهُ فِى مَجْلِسِهَا.

Müminlerin annesi Hz. Âişe anlatıyor: “Resûlullah’a (sav) tavır, hâl ve davranış... bakımından Fâtıma’dan (Allah onun yüzünü ağartsın) daha fazla benzeyen birini görmedim. Fâtıma onun huzuruna girdiği zaman Resûlullah ayağa kalkar, onun elini tutar, onu öper ve kendi yerine oturturdu. Resûlullah Fâtıma’nın yanına girdiği zaman da o (aynı şekilde) hemen ayağa kalkar, babasının elinden tutar, onu öper ve kendi yerine oturturdu.” (D5217 Ebû Dâvûd, Edeb, 143, 144)

Peygamberimizin eşlerinden sadece Hz. Hatice ve Hz. Mâriye’den çocukları olmuştu. Genel kabul gören görüşe göre, Hz. Hatice’den, Kâsım ve Abdullah adında iki oğlu, Zeyneb, Rukiyye, Fâtıma ve Ümmü Gülsüm adında dört kızı olmuştu. Mısırlı eşi Mâriye’den de İbrâhim dünyaya gelmişti. (HS2/9 İbn Hişâm, Sîret, II, 9.) Mekke’de dünyaya gelen Abdullah ve Medine’de doğan İbrâhim hâriç, Allah Elçisi’nin tüm çocukları nübüvvetten önce dünyaya gelmişlerdi. (ST1/110 İbn Sa’d, Tabakât, I, 110-111.)

Peygamberimizin oğlu Abdullah, İslâm’ın gelişinden sonra doğmuş ve Mekke’de vefat etmiştir. (ST1/110 İbn Sa’d, Tabakât, I, 110-111.) Bazı kaynaklarda Abdullah yerine Tayyib ve Tâhir isimleri yer almaktaysa da (HS1/142 İbn Hişâm, Sîret, I, 142; BS13709 Beyhakî, es- Sünenü’l-kübrâ, vII, 107.) bunların aslında Abdullah’ın lakabı olduğu söylenmektedir. (BE2/34 Belâzürî, Ensâbü’l- eşrâf, II, 34; SU2/154 Süheylî, er-Ravdu’l-unuf, II, 156.)

Hz. Zeyneb’in hicrî sekizinci yılın başlarında vefat ettiği bilinmektedir. Onun ölüm sebebi ise ta Medine’ye hicretine kadar uzanan acı bir hadiseye dayanmaktadır. Hicreti esnasında hamile olan Zeyneb kayınbiraderi Kinâne b. Rebî’ vasıtasıyla Zeyd b. Hârise’ye teslim edilecekti. Ancak onun Mekke’den ayrıldığını haber alan müşrikler, Medine’ye gitmesine engel olmak için onu takibe almışlardı. Zeyneb’e ilk ulaşanlar daha sonra İslâm’ı kabul edip Medine’ye hicret edecek olan Hebbâr b. Esved (Hİ6/526 İbn Hacer, İsâbe, vI, 526.) ile Nâfi’ b. Abdikays el-Fihrî idi. Hebbâr, elindeki mızrakla Zeyneb’in binmiş olduğu deveyi dürtmüş ve onun deveden düşmesine neden olmuştu. Bu hadise üzerine düşük yapan Zeyneb’in hastalandığı ve ölümünün bu rahatsızlığından kaynaklandığı rivayet edilmektedir. (NM2812 Hâkim, Müstedrek, III, 1061 (2/201); NM6835 Hâkim, Müstedrek, vII, 2441 (4/43); MR5/498 Ali el-Kârî, Mir’âtü’l-mefâtîh, v, 498.)

Nebî (sav) Zeyneb’in cenazesinin nasıl yıkanacağını ve kefenleneceğini, hanım sahâbîlere bizzat tarif etmiş ve uygulatmıştı. Daha sonra onlara kendi peştamalını vererek, kızına iç gömleği yapmalarını istemişti. (M2173 Müslim, Cenâiz, 40; B1253 Buhârî, Cenâiz, 8.) Hz. Zeyneb’in Ali ve Ümâme adında iki çocuğu olmuştu. Oğlu Ali küçük yaşta vefat etmiş, kızı Ümâme ise annesinden sonra da yaşamış ve Hz. Fâtıma’nın vefatından sonra Hz. Ali ile evlenmişti. (ST8/31 İbn Sa’d, Tabakât, vIII, 31; BS13709 Beyhakî, es-Sünenü’l-kübrâ, vII, 107.) Peygamber Efendimizin omzunda taşıdığı, hatta o sırtında iken namaz kılmaktan çekinmediği sevgili torunu işte bu Ümâme idi. (B516 Buhârî, Salât, 106; M1213 Müslim, Mesâcid, 42.)

Hz. Fâtıma’ya gösterilen bu yakınlık, bir babanın sevgisini açıkça ifade edişidir. Çocuğa değer vermek, onu şımartmakla aynı şey değildir. Onun yanında nasıl bir yüz ve nasıl bir ses taşıdığımızı düşünelim.

Kız çocuğunu eksik bir sevinç gibi karşılayan veya oğluna ayırdığı imkânı ondan esirgeyen bir anlayışı sürdüremeyiz. Çocuklarımızın sözünü dinleyelim, başarılarını yarıştırmadan gayretlerini fark edelim. Büyüdüklerinde de onlara yalnızca öğüt verilecek kişiler gibi davranmayalım. Hürmet, sevginin içinde yer alsın. Peygamberimizin evlâdına yaklaşımı, bizim evimizde de güven veren bir yakınlığa dönüşsün.

Acıyı yaşarken hakikati korumak

عَنْ عَدِيِّ بْنِ ثَابِتٍ قَالَ: سَمِعْتُ الْبَرَاءَ قَالَ: لَمَّا مَاتَ إِبْرَاهِيمُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ سَلَّمْ) : “إِنَّ لَهُ مُرْضِعًا فِى الْجَنَّةِ.”

Adî b. Sâbit anlatıyor: “Berâ’ın şöyle dediğini işittim: (Hz. Peygamber’in oğlu) İbrâhim öldüğü zaman Resûlullah (sav), ‘Muhakkak ki onun için cennette süt emzirecek biri vardır.’ buyurdu.” (B6195 Buhârî, Edeb, 109)

Peygamberimizin diğer kızı Rukiyye, nübüvvetten önce Peygamberimizin amcası Ebû Leheb’in oğlu Utbe ile nişanlıydı. Tebbet sûresi nazil olup da Ebû Leheb ve karısı bu sûrede ağır bir dille yerilince, oğullarını bu evlilikten vazgeçirmişler ve düğün yapılmadan nişandan ayırmışlardı. Rukiyye daha sonra Hz. Osman’la evlenmiş, onunla beraber Habeşistan’a yapılan her iki hicrete de katılmıştı. Bu evlilikten Abdullah isminde bir oğlu olmuştu. Abdullah’ın, henüz altı yaşındayken öldüğü rivayet edilmektedir. (ST3/54 İbn Sa’d, Tabakât, III, 54.)

Peygamberimiz (sav) Bedir Savaşı için hazırlık yaparken kızı Rukiyye hastalanmıştı. Bunun üzerine Allah Resûlü, damadı Hz. Osman’a, “Sana, Bedir Savaşı’na katılmış bir gazinin sevabı ve ganimet payı vardır.” buyurarak eşinin yanında kalması gerektiğini ifade etmiş, böylece Hz. Osman, Bedir’de bulunamamıştı. (B3699 Buhârî, Fedâilü ashâbi’n-nebî, 7.) Hicretten on yedi ay sonra, Ramazan ayında Peygamberimiz Bedir’den henüz dönmeden, kızı Rukiyye yakalandığı hastalığa yenik düşüp Hakk’ın rahmetine kavuşmuştu. (BS13709 Beyhakî, es- Sünenü’l-kübrâ, vII, 107.) Zeyd b. Hârise Bedir zaferinin müjdesini Medine’ye ulaştırdığında Rukiyye’nin defin işlemleri tamamlanmıştı. Nebî (sav) Medine’ye gelip onun kabrine vardığında, kadınların da toplandığı kabirde duygulu anlar yaşanmıştı. Kısacık ömründe iki kere Habeşistan’a ve son olarak da Medine’ye hicret etmiş olan Rukiyye, artık en büyük hicretin yolcusu olmuştu. Kabri başında ağlayan kadınları gören Hz. Ömer’in onlara tepki göstermesi üzerine Peygamberimiz, “Bırak onları Ömer, ağlasınlar.” buyurmuştu. Orada ağlayanlardan biri de Hz. Fâtıma idi. Kızının ağladığını gören Peygamber Efendimiz, elbisesinin bir ucuyla onun gözyaşlarını silmişti. (ST8/35 İbn Sa’d, Tabakât, vIII, 37.)

Resûlullah’ın en küçük kızı olan (MA14011 Abdürrezzâk, Musannef, vII, 494.) Hz. Fâtıma ise Mekke’de Kureyş’in Kâbe’yi tamir ettiği sıralarda doğmuştu. Allah Elçisi o sırada otuz beş yaşlarındaydı. (ST8/26 İbn Sa’d, Tabakât, vIII, 26.) Peygamberimizin hicretinin ardından aynı yıl içerisinde Medine’ye getirtilmişti. Hicretten beş ay sonra Hz. Ali, Fâtıma’yı babasından istemiş, Allah Resûlü de onları Bedir Savaşı’nın hemen akabinde evlendirmişti. Hz. Fâtıma o sırada yaklaşık on sekiz yaşındaydı. (ST8/22 İbn Sa’d, Tabakât, vIII, 22.) Resûlullah, kızına çeyiz olarak kadife bir yaygı, bir su kırbası, içi lifle doldurulmuş yastık ve iki el değirmeni (HM819 İbn Hanbel I, 104.) vermişti. (HM715 İbn Hanbel I, 92; N3386 Nesâî, Nikâh, 81.) Bu evlilikten Hasan, Hüseyin, Ümmü Gülsüm ve Zeyneb isminde dört çocuk dünyaya gelecekti. (ST8/26 İbn Sa’d, Tabakât, vIII, 26.)

Peygamber kızı olmasına rağmen Hz. Fâtıma, kocasının yanında fakir ve mütevazı bir hayat sürmüştü. Evin yükü kendisine ağır gelmiş, değirmende un öğüten elleri nasır tutmuştu. Kendisinin yanı sıra eşi de bu durumdan muzdarip olunca Allah Resûlü’ne gidip bir hizmetçi talebinde bulunmuşlardı. Resûlullah onlara Suffe Ashâbı’nın çektiği sıkıntıları hatırlatarak Allah’a şükretmeleri tavsiyesinde bulunmuştu. (HM838 İbn Hanbel I, 107.) Bununla beraber Resûlullah kızına çok düşkündü ve “...Fâtıma benden bir parçadır...” buyururdu. (M6310 Müslim, Fedâilü’s- sahâbe, 96; B5230 Buhârî, Nikâh, 110.) Hz. Fâtıma, hâli, tavırları ve yürüyüşü ile babasına çok benzerdi. Nitekim Hz. Âişe validemiz onun hakkında şöyle demişti: “Resûlullah’a (sav) tavır, hâl ve davranış bakımından Fâtıma’dan (Allah onun yüzünü ağartsın) daha fazla benzeyen birini görmedim. Fâtıma onun huzuruna girdiği zaman Resûlullah ayağa kalkar, onun elini tutar, onu öper ve kendi yerine oturturdu. Resûlullah Fâtıma’nın yanına girdiği zaman da o (aynı şekilde) hemen ayağa kalkar, babasının elinden tutar, onu öper ve kendi yerine oturturdu.” (D5217 Ebû Dâvûd, Edeb, 143, 144; B3623 Buhârî, Menâkıb, 25.)

İbrâhim’in vefatı günündeki güneş tutulmasına ilişkin açıklama, Peygamberimizin acısı içinde bile hakikati koruduğunu gösteriyor. İnsanların sevgisini ve duygusunu, gerçeğe aykırı bir inanışı büyütmek için kullanmadı.

Biz de bir acının ardından kaynaksız yorumları kesin bilgi gibi anlatmayalım. Yas yaşayan insanlara “Şundan oldu” diyerek yeni bir yük eklemeyelim. Teselli, hakikati değiştirmek veya karşıdakinin duygusunu susturmak değildir. Yanında bulunmak, dinlemek ve ihtiyacına yardım etmek çoğu zaman daha değerlidir. Bir kayıp karşısında ne söyleyeceğimizi bilemediğimizde de merhametli bir sessizlik kurabiliriz. Başkasının acısını bir öğüt gösterisine çevirmeyelim.

Bir babanın sevinci ve hüznü

عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ سَلَّمْ) : “وُلِدَ لِيَ اللَّيْلَةَ غُلاَمٌ فَسَمَّيْتُهُ بِاسْمِ أَبِى إِبْرَاهِيمَ.”… قَالَ أَنَسٌ: لَقَدْ رَأَيْتُهُ يَكِيدُ بِنَفْسِهِ بَيْنَ يَدَىْ رَسُولِ اللَّهِ (صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ سَلَّمْ) فَدَمَعَتْ عَيْنَا رَسُولِ اللَّهِ (صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ سَلَّمْ) فَقَالَ: “تَدْمَعُ الْعَيْنُ وَيَحْزَنُ الْقَلْبُ وَلاَ نَقُولُ إِلاَّ مَا يَرْضَى رَبُّنَا إِنَّا بِكَ يَا إِبْرَاهِيمُ لَمَحْزُونُونَ.”

Enes b. Mâlik’in naklettiğine göre, Resûlullah (sav), “Bu gece bir oğlum oldu. Ona atam İbrâhim’in ismini verdim.” buyurdu... Sonra Enes şunları anlattı: ‘O çocuğu Resûlullah’ın (sav) gözleri önünde can verirken gördüm. Resûlullah’ın (sav) gözleri yaşardı ve şöyle buyurdu: “Göz yaşarır, kalp üzülür fakat biz Rabbimizin razı olacağı sözlerden başkasını söylemeyiz. Ey İbrâhim, biz senin ölümünden dolayı gerçekten üzgünüz.” (D3126 Ebû Dâvûd, Cenâiz, 23, 24)

Hz. Fâtıma genel kabul gören görüşe göre, hicretin on birinci yılında Resûlullah’ın vefatından altı ay kadar sonra vefat etmişti. Öldüğünde yaklaşık yirmi dokuz yaşında olduğu söylenmektedir. (ST8/28 İbn Sa’d, Tabakât, vIII, 28.)

Allah Resûlü, çocuklarının annesi olan sevgili eşi Hatîcetü’l-Kübrâ’nın benzersiz hayat arkadaşlığını asla unutmamış ve onu ömrü boyunca hayırla yâd etmiştir. (B3818 Buhârî, Menâkıbü’l- ensâr, 20.) Hz. Hatice’den olan bu çocuklarından başka, Allah Resûlü’nün bir çocuğu da Mısırlı eşi Mâriye’den doğdu. Hicretin sekizinci senesiydi. Bir Medine gecesinde, müminlerin annesi Mâriye, Peygamberimizin azatlısı Selmâ’nın ebeliğinde bir çocuk dünyaya getirdi. Selmâ, durumu hemen eşi Ebû Râfi’e bildirdi. O da bu müjdeli haberi hiç beklemeden efendisi Resûl-i Ekrem’e iletti. (ST1/112 İbn Sa’d, Tabakât, I, 112-113.) Enes’in aktardığına göre, sabah olduğunda Allah Resûlü (sav), “Bu gece bir oğlum oldu. Ona atam İbrâhim’in ismini verdim.” buyurdu. (D3126 Ebû Dâvûd, Cenâiz, 23-24; M6025 Müslim, Fedâil, 62.)

Doğumunun yedinci gününde Peygamberimiz (sav) İbrâhim için akîka kurbanı olarak bir koç kesmiş, saçını tıraş ettirip ağırlığınca gümüşü sadaka olarak yoksullara dağıtmıştı. (ST1/112 İbn Sa’d, Tabakât, I, 112-113.) Medineli kadınlar ona sütannelik yapmak için yarışmışlar, Resûlullah da onu Ebû Seyf isimli bir demirci ile evli olan Ümmü Bürde’ye vermişti. Peygamberimiz, Ümmü Bürde’nin evine giderek oğlunu kucağına alır ve öperdi. (M6026 Müslim, Fedâil, 63.) İbrâhim, beyaz tenliydi ve bu yönüyle babası onu kendisine benzetirdi. (ST1/137 İbn Sa’d, Tabakât, I, 137.)

Hz. Resûl’ün son çocuğu İbrâhim, hicrî onuncu yılda sütbabası Ebû Seyf’in evinde (B1303 Buhârî, Cenâiz, 43.) vefat ettiğinde henüz on altı (MA14013 Abdürrezzâk, Musannef, vII, 494.) veya on sekiz aylıktı. (D3187 Ebû Dâvûd, Cenâiz, 48-49.) Peygamberimiz, süt emme çağında vefat eden ilk oğlu Kâsım için söylediğini, bu kez aynı kaderi paylaşan İbrâhim için söylemişti: “Muhakkak ki onun için cennette süt emzirecek biri vardır.” (B6195 Buhârî, Edeb, 109.)

Hadiste aynı hayatın içinde doğumun sevinci ve ayrılığın hüznüyle karşılaşıyoruz. Peygamberimizin gözyaşı, acı yaşayan bir müminin duygusunu küçümsemememiz gerektiğini hatırlatıyor. Sabır, hiçbir şey hissetmemek değildir.

Çocuk kaybı yaşamış ailelerin yanında acele hükümlere ve yaralayıcı sözlere dikkat edelim. Onların hatıralarını saygıyla dinleyelim. Uzun süren bir yasın yüküyle baş etmekte zorlanıyorlarsa güvenilir destek aramalarını kolaylaştıralım. İmanın tesellisini insanî yakınlıktan koparmayalım. Çocuğuyla bugün vakit geçirebilen bir anne baba olarak da bu imkânın kıymetini bilelim; sevgimizi sürekli daha uygun bir güne ertelemeyelim.

Emaneti sevgi ve sorumlulukla taşımak

إِنَّمَآ أَمْوَٰلُكُمْ وَأَوْلَٰدُكُمْ فِتْنَةٌ وَٱللَّهُ عِندَهُۥٓ أَجْرٌ عَظِيمٌ

Mallarınız ve çocuklarınız ancak birer imtihandır; Allah katında ise büyük bir mükafat vardır. (Tegâbün 64/15)

Peygamber Efendimizin küçük hizmetkârı Enes, İbrâhim bebeğin ölüm anını şöyle anlatmaktadır: “O çocuğu Resûlullah’ın (sav) gözleri önünde can verirken gördüm. Resûlullah’ın (sav) gözleri yaşardı ve şöyle buyurdu: “Göz yaşarır, kalp üzülür fakat biz Rabbimizin razı olacağı sözlerden başkasını söylemeyiz. Ey İbrâhim, biz senin ölümünden dolayı gerçekten üzgünüz.” (D3126 Ebû Dâvûd, Cenâiz, 23, 24; M6025 Müslim, Fedâil, 62.)

İbrâhim, Bakî’ Mezarlığı’nın ilk sakini Osman b. Maz’ûn’un kabri yanında bir yer açılarak oraya defnedildi. Peygamberimiz ve amcası Hz. Abbâs kabrin yanında durmuş, Üsâme b. Zeyd ve Fadl b. Abbâs kabre inerek onu yerleştirmişti. Kabirde bir boşluk, bir gedik gören Resûlullah onu düzeltmelerini emretmiş ve “Allah, kulu bir iş yapacağı zaman onu sağlam yapmasını ister.” (MK21363 Taberânî, el- Mu’cemü’l-kebîr, XXIv, 306.) buyurarak o günün hatırasına müminlere önemli bir ilke bırakmıştı. İbrâhim’in defin işlemi bittikten sonra Resûl-i Ekrem kabrin başına bir taş koymuş ve üzerine su serpmişti. (ST1/144 İbn Sa’d, Tabakât, I, 144.) İbrâhim’in vefatı güneş tutulması olayı gerçekleştiği güne denk gelince, insanlar bu hadisenin İbrâhim’in ölümünden dolayı vukû bulduğunu sanmışlardı. Bunun üzerine bir konuşma yapan Resûlullah (sav), güneş ve ayın bir insanın ölümünden dolayı tutulmayacağını anlatmıştı. (B1043 Buhârî, Küsûf,1; M2102 Müslim, Küsûf, 10.)

Görüldüğü gibi, Allah’ın son peygamberi Efendimiz (sav) de her insan gibi evlenmiş ve çocuk sahibi olmuştur. İkisi Hz. Hatice’den, biri Hz. Mâriye’den olan erkek çocuklarının hepsi daha süt kuzusu iken vefat etmiştir. Tamamı İslâm’ı kabul eden ve Medine’ye hicret eden kızlarından Hz. Fâtıma hâriç diğerleri Peygamberimizin sağlığında vefat etmiş, Hz. Fâtıma da babasının vefatından altı ay sonra ona kavuşmuştur. Oğlu İbrâhim (M6025 Müslim, Fedâil, 62.) ve kızı Zeyneb’den olan torunu Ali, (B1284 Buhârî, Cenâiz, 32; M2135 Müslim, Cenaiz, 11.) dedelerinin kucağında vefat etmişlerdir. Hayattayken biri hâriç tüm çocuklarının ölümüne şahit olan Rahmet Elçisi, evlât acısı gibi dayanılması zor bir imtihanı defalarca yaşamış, her insanın başına gelebilecek bu sıkıntıya bizzat katlanarak sabır sınavından geçmiştir. O (sav), diğer insanlar gibi acısıyla tatlısıyla insan olmanın gerektirdiği bütün tecrübeleri yaşamıştır.

Son Peygamber’in çocuklarının küçük yaşta vefat etmeleri, Mekkeli müşrikler tarafından istismar konusu olmuştur. Kâsım ve Abdullah’ın art arda daha bebekken vefat etmeleri Mekkeli müşrikleri umutlandırmış, Peygamberimizin de ölmesiyle birlikte İslâm davasının biteceği kanaatine varmışlardır. Hatta bu durumu alaylı bir şekilde Resûlullah’ın aleyhine kullanan bazıları onun “soyu kesik” (ebter) olduğunu söylemeye başlamışlardır. (ST3/7 İbn Sa’d, Tabakât, III, 7.) Buna karşın asıl soysuzların, Nebî’ye vahyedilen ilâhî hakikatlerden yüz çevirenler olduğunu bildiren ilâhî kelâm, Hz. Muhammed’e (sav) verilen nübüvvet nimetinin (kevserin), neseple, soyla kayıtlı kalmayacak kadar çağlar üstü bir daveti temsil ettiğini ilân etmiştir. (Kevser, 108/1-3.) Dolayısıyla bu daveti Peygamberimizden devralacak olan, onun ümmetidir. Bilindiği gibi Allah Resûlü’nün soyu, kızı Hz. Fâtıma ile devam etmiştir. Erkek çocuklarının erken ölümü elbette takdir-i ilâhîdir. Ancak “...Muhammed’den (sav) sonra bir peygamber gelmesine (ilâhî) hüküm verilmiş olsaydı oğlu (İbrâhim) yaşardı...” (B6194 Buhârî, Edeb, 109; İM1510 İM1511 İbn Mâce, Cenâiz, 27.) şeklindeki Peygamber dönemi sonrası bazı algılamalar da göz önüne alındığında, bu takdirin arkasında birçok ilâhî hikmetin var olduğu anlaşılmaktadır.

Çocuğun imtihan oluşu, onu suçlu veya yük gibi görmek anlamına gelmez. Bizim sevgi, adalet ve sorumluluk bakımından sınandığımızı hatırlatır. Onun iyiliğini isterken kendi hırslarımızı ve korkularımızı da gözden geçirmeliyiz.

Bu hafta çocuğumuzla sadece onu dinlemek için bir zaman geçirebiliriz. Eğitim, sağlık veya güvenlikle ilgili ihmal ettiğimiz bir ihtiyacı yeniden ele alabiliriz. Onu başkalarının yanında utandırmadan rehberlik edelim. Peygamberimizin evlâtlarına duyduğu şefkat, kendi ailemizde güzel bir davranış olarak yaşasın. Yarın geriye bıraktığımız hatıranın içinde korkudan çok güven, ilgisizlikten çok yakınlık bulunsun.

Gönlümüzü Rabbimize açalım

Allah’ım, çocuklarımızı Sana emanet ediyoruz. Canlarını ve onurlarını korumayı, onları adaletle ve merhametle yetiştirmeyi nasip eyle. Kız ve erkek evlâtlarımızı imanla, sağlıkla ve hayırlı imkânlarla büyüt.

Rabbimiz, evlât acısı yaşayanlara sabır, yakınlık ve ferahlık ihsan eyle. Hastalara şifa, yalnız kalan ailelere güvenilir destekler ver. Acıyı küçümsemekten, kaynaksız yorumlarla gönül yaralamaktan bizi koru. Peygamberinin şefkatini kendi evimizde yaşamayı, sevgimizi ertelemeden göstermeyi ve emanetin hakkını taşımayı nasip et. Âmin.

Kaynak: Diyanet kaynak metni, 6. cilt, 377–386. sayfalar. Ayet ve hadislerin asıl kaynakları ilgili alıntıların yanında belirtilmiştir. Arapça ayet metni: Tanzil Project, Uthmani 1.1, CC BY 3.0; meal: Diyanet İşleri Başkanlığı.