Hz. Peygamber: Duası Ümmetini Kuşatan Nebî

Hamd, kullarına yakın olan, dualarını işiten Yüce Allah’a mahsustur. Salât ve selâm, duası ümmetine rahmet taşıyan Sevgili Peygamberimiz Hz. Muhammed Mustafa’ya, onun ailesine, ashâbına ve yolundan yürüyen bütün müminlere olsun.

Muhterem müminler, dua ederken bazen kelimelerimiz çoğalır, bazen de içimizdeki yükü anlatacak bir söz bulamayız. Rabbimiz bizi her hâlimizle bilir. Peygamberimizin dualarını öğrenmek, kalbimizi O’na açarken bize doğru bir yön ve güzel bir dil kazandırır.

Dua yalnızca zor bir anın ardından hatırlanan bir kapı olmasın. Sevinçte, emekte, aile hayatında ve başkasının ihtiyacını duyduğumuzda da Rabbimize yönelelim. Resûlullah’ın kendisini ve ümmetini kuşatan duasını öğrenirken kendi duamızın kapsamını da düşüneceğiz.

Kapsamlı bir hayır istemek

عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْ: كَانَ رَسُولُ اللَّهِ (صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ سَلَّمْ) يَسْتَحِبُّ الْجَوَامِعَ مِنَ الدُّعَاءِ وَيَدَعُ مَا سِوَى ذَلِكَ.

Hz. Âişe şöyle demiştir: “Resûlullah (sav) kapsamlı olan duaları sever, bunun dışındakileri (dar ve münferit duaları) bırakırdı.” (D1482 Ebû Dâvûd, vitr, 23)

Bir gün Hz. Âişe validemiz, Allah Resûlü’ne, “Uhud gününden daha sıkıntılı bir gün yaşadın mı?” diye sormuştu. Efendimiz, “Şüphesiz kavminden (Kureyş’ten) gelen birçok zorlukla karşılaştım. Fakat karşılaştıklarımın en şiddetlisi Akabe günüydü.” cevabını vermiş ve orada başından geçenlerin bir kısmını sevgili eşine anlatmıştı. Allah Resûlü, Mekkeli müşriklere yaptığı davetten olumlu cevap alamayınca İslâm’a davet için Tâif’e gitmiş ve Abdü Külâl’in oğlu İbn Abdi Yâlîl’e hâlini anlatmıştı. Ancak o, Allah Resûlü’nün çağrısına beklenen cevabı vermemişti. (B3231 Buhârî, Bed’ü’l-halk, 7.)

Allah Resûlü artık Mekke’ye dönmek üzere kederli ve düşünceli bir şekilde Tâif’ten ayrılıyordu. Karnü’s-seâlib bölgesine kadar bu şekilde yol aldı. Burada, çaresizlik içinde yaptığı duanın Rabbi katında karşılık bulduğunu gösteren meşhur hadiseyi yaşadı. Allah, elçisi Cebrail vasıtası ile dilerse ona zulmeden bu kavmi, helâk edeceğini bildiriyordu. Rahmet Peygamberi her şeye rağmen beddua etmedi. Rabbine, bu müşriklerin soylarından yalnız Allah’a ibadet eden ve O’na hiçbir şeyi ortak koşmayan bir nesil meydana çıkarması için dua etti. (B3231 Buhârî, Bed’ü’l-halk, 7.)

Evet, âlemlere rahmet olarak gönderilmiş son peygamber, Allah’ın Sevgili Resûlü’ydü. Ancak her şeyden önce o da bir beşerdi. Bu gerçeği hem Kur’an hem de bizzat Peygamberimiz ısrarla vurguluyordu. (Kehf, 18/110.) O da bir insan olarak seviniyor, üzülüyor, kimi zaman hastalanıyor, türlü sıkıntılara maruz kalıyordu. Kendinden önce aynı vazifeyi yapmış Hz. Eyyub, Hz. Zekeriyyâ, Hz. Yunus ve diğer peygamberler de birçok musibetle karşı karşıya kalmamışlar mıydı? Yüce Yaratıcı, tebliğ için vazifelendirdiği peygamberlerini, sıkıntıya düşüp kendine el açtıklarında, çaresizlik içinde kendine yalvardıklarında yardımı ile desteklememiş miydi? İşte Sevgili Peygamberimiz de başına gelen musibetler için Allah’a yalvarıyor, istek ve taleplerini yalnız O’na yöneltiyordu. Mutluluk hâlinde secdeye kapanıp şükrünü dile getiriyor, (T1578 Tirmizî, Siyer, 25.) başına gelen musibetten ise Rabbine sığınıyordu. Bu şekilde her durumda Rabbinden razı olduğunu gösteriyor; aynı zamanda dua ile başına gelebilecek musibetlerden de korunmayı ümit ediyordu.

O (sav), sabah uyandığında, “Elhamdü lillâhi’llezî ehyânâ ba’de mâ emâtenâ ve ileyhi’n-nüşûr.” (Bizi öldürdükten sonra dirilten Allah’a hamdolsun; dönüş yine O’nadır.) (B6314 Buhârî, Deavât, 8; M6887 Müslim, Zikir, 59.) diyerek güne başlardı. Akşam olup yatağına girdiği vakit ise, “Elhamdü lillâhi’llezî et’amenâ ve sekânâ ve kefânâ ve âvânâ fe kem mimmen lâ kâfiye lehû velâ mü’viye.” (Sığınacak yeri ve ihtiyacını giderecek kimsesi olmayan niceleri varken bizi yediren, içiren, ihtiyaçlarımızı gideren ve bizi barındıran Allah’a hamdolsun.) (M6894 Müslim, Zikir, 64; D5053 Ebû Dâvûd, Edeb, 97-98.) diye dua ederek şükrünü arz ederdi Rabbine.

Peygamberimizin kapsamlı duaları sevmesi, sadece kelimelerin uzunluğunu önemsemememizi öğretiyor. Dua samimiyet, kulluk ve hayra yöneliştir. Kendi isteğimizi insanların hakkını unutan dar bir beklentiye çevirmeyelim.

Bir imkân isterken onun hayırlı kullanımını da isteyelim. Sağlık dilerken şükrünü, mal dilerken helâlini ve paylaşmayı, aile huzuru isterken kendi davranışımızın düzelmesini de dile getirelim. Başkasının zararını veya haksız bir üstünlüğü dua konusu yapmayalım. Çocuklarımıza dua etmeyi öğretirken yalnızca sonuç istemeyi değil, doğru ve güzel bir insan olma arzusunu da kazandıralım.

Bazen bir şey isterken onun hayatımıza hangi sorumluluğu getireceğini düşünmeyebiliriz. Daha çok imkân, daha geniş bir söz hakkı veya daha büyük bir kazanç dilerken bunları hayırla kullanmayı da Rabbimizden isteyelim. Başkasının hakkını korumayan bir rahatlık bize gerçek huzur getirmeyebilir. Duamızı merhametle genişletelim: Yalnızca kendi evimiz değil, komşumuzun evi de güven bulsun; yalnızca bizim çocuğumuz değil, başka çocuklar da hayırlı imkânlara ulaşsın. Böyle bir yöneliş kalbimizin bencilliğini fark etmemize de yardım edebilir.

Yanlışını kabul eden bir kulun duası

عَنِ ابْنِ أَبِى مُوسَى عَنْ أَبِيهِ عَنِ النَّبِيِّ (صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ سَلَّمْ) أَنَّهُ كَانَ يَدْعُو بِهَذَا الدُّعَاءِ: “رَبِّ اغْفِرْ لِى خَطِيئَتِى وَجَهْلِى وَإِسْرَافِى فِى أَمْرِى كُلِّهِ، وَمَا أَنْتَ أَعْلَمُ بِهِ مِنِّى. اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِى خَطَايَاىَ وَعَمْدِى وَجَهْلِى وَجِدِّي، وَكُلُّ ذَلِكَ عِنْدِى. اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِى مَا قَدَّمْتُ وَمَا أَخَّرْتُ وَمَا أَسْرَرْتُ وَمَا أَعْلَنْتُ، أَنْتَ الْمُقَدِّمُ، وَأَنْتَ الْمُؤَخِّرُ، وَأَنْتَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ.”

İbn Ebû Musa’nın, babası aracılığıyla naklettiğine göre, Hz. Peygamber (sav) şu dua ile yalvarırdı: “Rabbim! Hatalarımı, bilgisizliğimi, her işimdeki aşırılığımı ve benden daha iyi bildiğin hâllerimi bağışla. Allah’ım! Bilmeden veya kasten, şaka yollu ve ciddi bir hâlde yaptığım hatalarımı da bağışla. Zira bunların hepsi bende var. Allah’ım! Yaptığım, yapacağım, gizlediğim ve açıkça işlediğim günahları bağışla. Öne alan da erteleyen de sensin. Sen her şeye gücü yetensin.” (B6398 Buhârî, Deavât, 60)

Gece ibadet için kalktığı ve teheccüd namazına durduğu vakitlerde de yakarışlarda bulunur, bazen en güzel övgü ifadeleriyle Allah’ı tesbih eder, (T3418 Tirmizî, Deavât, 29; HM3368 İbn Hanbel, I, 358.) bazen de O’ndan takva ve gönül arınmışlığı isterdi. (HM26276 İbn Hanbel, vI, 210.) Bir gece Hz. Âişe validemiz, Resûlullah Efendimizi yatağında bulamayınca meraklandı ve karanlıkta el yordamıyla onu aramaya başladı. Nihayet eli secde hâlindeki Efendimizin ayaklarına değdiğinde, onun Rabbine niyazda bulunduğunu fark etti. Sevgili Peygamberimiz duasında hem Allah’a sığınıyor hem de O’nu tesbih edip yüceltiyordu: “Allâhümme innî eûzü bi rızâke min sehatike ve bi muâfâtike min ukûbetike ve eûzü bike minke, lâ uhsî senâen aleyke ente kemâ esneyte alâ nefsik.” (Allah’ım, öfkenden rızana, cezandan affına sığınırım. Senden sana sığınır, sana olan övgüleri saymakla bitiremem. Sen kendini övdüğün gibisin.) (M1090 Müslim, Salât, 222; D879 Ebû Dâvûd, Salât, 147-148.)

Peygamber Efendimiz, gündelik hayatını sürdürürken yaptığı küçük büyük her işini dualarla tamamlardı. Yeni bir elbise giydiğinde, “Allâhümme leke’l-hamdü ente kesevtenîhi es’elüke min hayrihî ve hayri mâ sunia lehû ve eûzü bike min şerrihî ve şerri mâ sunia leh.” (Allah’ım hamd ancak sanadır. Bu elbiseyi bana sen giydirdin. Senden bunun ve yapılış sebebinin hayrını isterim ve bunun ve yapılış sebebinin şerrinden de sana sığınırım.) derdi. (D4020 Ebû Dâvûd, Libâs, 1; HM11268 İbn Hanbel, III, 29.)

Yine Allah Resûlü bir sefere çıkarken, “Allâhümme ente’s-sâhibü fi’sseferi ve’l-halîfetü fi’l-ehli.” (Allah’ım yolculukta yoldaşım ve ailemi emanet ettiğim sensin...) diye duasına başlar, yolculuğun sıkıntılarından, kederli bir biçimde geri dönmekten, ailesine ve malına gelecek kötülüklerden Allah’a sığınırdı. (D2598 Ebû Dâvûd, Cihâd, 72; T3439 Tirmizî, Deavât, 41.) Yolculuk sırasında ise Allah’a hamdeder, verdiği nimetleri artırması ve cehennemden kendisini koruması için dua ederdi. (M6900 Müslim, Zikir, 68.)

Dua, zaman zaman hastalıklar karşısında Allah’a sığınmanın, O’ndan şifa istemenin aracı olurdu. Allah Resûlü ölümünün yaklaştığı hastalık günlerinde Felâk ve Nas sûrelerini kendisine okur ve üflerdi. Hastalığı arttığında ise Hz. Âişe bu sûreleri Peygamberimiz için okumaya başlamıştı. (B5016 Buhârî, Fedâilü’l- Kur’ân, 14; M5715 Müslim, Selâm, 51.) Bazen ashâb-ı kirâm, hastalıklardan kurtulmak için ondan yardım isterler, onun duasıyla sıhhate kavuşurlardı. (DM19 Dârimî, Mukaddime, 4; M6835 Müslim, Zikir, 23.) Bazen de hasta olanlara Allah Resûlü’nün yaptığı dualarla dua edip Allah’tan şifa isterlerdi. (B5742 Buhârî, Tıb, 38; D3890 Ebû Dâvûd, Tıb, 19.)

Peygamberimizin bu duasında insanın yanılabileceğini bilmesi ve affı Rabbinden istemesi var. İstiğfar, dilde tekrar edilen bir kelimenin ötesinde, kendi sorumluluğumuzu görmeye açılan bir yakınlıktır.

Bir haksızlığı sürdürürken yalnızca bağışlanma sözünü söylemekle yetinmeyelim. Yapılabilecek telafi varsa ona yönelmek gerekir. Kırdığımız bir gönül için dua ederken o insana özür borcumuzu da düşünelim. İhmal ettiğimiz bir emaneti yerine getirmenin yolunu arayalım. Rabbimizin rahmetini istemek, davranışımızı düzeltme gayretimizle birlikte yürüsün. Kendi kusurumuzu görmek bizi umutsuzluğa değil samimi bir dönüşe götürsün.

Bir pişmanlık yaşadığımızda geçmişin bütün yükünü tek başına taşımak zor gelebilir. Rabbimize içtenlikle yönelirken yapılabilir bir telafi adımı seçelim. Hak sahibiyle güvenli ve uygun biçimde görüşmek, bir borcu planlamak veya bir yanlış alışkanlık için destek almak mümkün olabilir. Her şeyi bir anda düzeltemediğimiz için bütünüyle vazgeçmeyelim. Dua, aczimizi kabul ettiğimiz gibi umudumuzu da koruduğumuz bir yakınlıktır. Bize düşen gayreti yaparken sonucu Rabbimizin hikmetine emanet etmeyi öğrenelim. Samimi bir dönüş küçük adımlarla da sürdürülebilir.

Kendimizle başlayan, başkasını da kuşatan yakınlık

عَنْ أُبَيِّ بْنِ كَعْبٍ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ (صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ سَلَّمْ) كَانَ إِذَا ذَكَرَ أَحَدًا فَدَعَا لَهُ بَدَأَ بِنَفْسِهِ.

Übey b. Kâ’b’dan nakledildiğine göre, Resûlullah (sav) bir kimseyi anıp ona dua edeceği zaman önce kendisinden başlardı. (T3385 Tirmizî, Deavât, 10)

Nebî (sav), bir hastayı ziyaret ettiğinde, elini alnına koyar ve onun için Allah’tan şifa niyaz ederdi. (D3104 Ebû Dâvûd, Cenâiz, 7.) Hastalar için şöyle dua ederdi Rahmet Peygamberi: “Ezhibi’l-be’se rabbe’n-nâsi eşfihî ente’ş-Şâfî lâ şifâe illâ şifâüke, şifâen lâ yüğâdiru sekamen.” (Ey insanların Rabbi! Rahatsızlığı gider! Şifa veren sensin. Senin vereceğin şifadan başka şifa yoktur. Öyle bir şifa ver ki ardında hiç hastalık izi bırakmasın.) (M5709 Müslim, Selâm, 47.) Böylelikle Allah’tan şifa isterken de O’nu yüceltmeyi ve O’nu tesbih etmeyi ihmal etmezdi.

Peygamberimiz (sav) bir sıkıntı, bela ve musibet gördüğünde onun giderilmesi için hamd ve şükür içinde Rabbine yöneldiği gibi güzellik ve bolluk gördüğünde de devam etmesi için Rabbine dua ederdi. Böylece duası, ashâbı için bereket olurdu. Yeni evlenenleri tebrik etmek istediğinde onlara şöyle dua ederdi: “Allah sizler için bereket versin, O’nun bereketi üzerinizde olsun ve O, ikinizi hayır içerisinde bir araya getirsin.” (İM1905 İbn Mâce, Nikâh, 23.) Senenin ilk meyvesi kendisine getirildiğinde de Allah’tan (cc) bereket ister ve onu yanında bulunan en küçük çocuğa ikram ederdi. (M3335 Müslim, Hac, 474; DM2104 Dârimî, Et’ime, 32.) Sık sık, “Rabbenâ âtinâ fi’d-dünyâ haseneten ve fi’l-âhireti haseneten ve kınâ azâbe’n-nâr.” (Rabbimiz! Bize dünyada da iyilik ver, âhirette de iyilik ver ve bizi ateşin azabından koru.) (Bakara, 2/201.) diyerek hayır dilerdi. (B6389 Buhârî, Deavât, 55; M6841 Müslim, Zikir, 27.)

Resûlullah Efendimizin duasından ashâbı da bolca nasiplenirdi. Özellikle çocuklarını ona getirirler, o da dua eder, (B6355 Buhârî, Deavât, 31.) yeni doğanlara güzel isimler verirdi. (M5612 Müslim, Âdâb, 22.) Çünkü bilirlerdi ki onun duası sadece o duayı alanla sınırlı kalmazdı. Öyle tesirliydi ki etkisi taşar ve nesilleri aşardı. Huzeyfe’nin (ra) naklettiğine göre, Resûlullah Efendimiz bir kimseye dua ettiğinde, o duanın bereketinden o kişi, çocuğu ve çocuğunun çocuğu nasiplenirdi. (HM23666 İbn Hanbel, v, 386.) Sıkıntıların bunalttığı sahâbîler de çareyi onun duasında bulurlardı. Nitekim babasından kalan borçları ödeyemeyen Câbir b. Abdullah, o sultanın duasıyla bereketlenen hurmaları sayesinde borcunu ödemiş, hatta elinde fazlası bile kalmıştı. (B2601 Buhârî, Hibe, 21.)

Başta kendisi olmak üzere herkesin bağışlanması için dualar eden Peygamber Efendimiz, kapsamlı duaları tercih ederdi. (D1482 Ebû Dâvûd, vitr, 23.) Rabbine her yakarışında birçok kişiyi zikreder, birisi kendisinden bağışlanması için dua etmesini istediğinde, oradaki bütün insanların bağışlanması için dua ederdi. (N4231 Nesâî, Ferâ ve atîre, 1.) Hatta duasını kendisine ya da belirli kişilere özgü yapanları da Allah’ın çok geniş olan rahmetini daralttıklarını hatırlatarak ikaz ederdi. (B6010 Buhârî, Edeb, 27.) Böylelikle Peygamberimizin Rabbine yakarışları etrafındakiler için af ve mağfiret kapılarının açılmasına vesile olurdu.

Peygamberimizin dua ederken kendisini de anması, kulluğun sorumluluğunu başkasına bırakmadığını gösteriyor. Biz de yalnızca çevremizdeki insanların düzelmesini istemeyelim; kendi kalbimizin ve davranışımızın hayra yönelmesini dileyelim.

Ailemize dua ederken onlara nasıl davrandığımızı düşünelim. Komşumuzun ferahlığını isterken yapabileceğimiz bir yardımı ertelemeyelim. Sağlık için dua ederken güvenilir tedbiri ve ehil yardımı da gözetelim. Dua, sorumluluğu bırakmanın mazereti değildir. Yapabileceğimizi yaparken sonucunu Rabbimize emanet edebilmenin, aczimizi ve ümidimizi O’na arz etmenin yoludur.

Her hâlde Rabbimize yakın olmak

وَإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِى عَنِّى فَإِنِّى قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ ٱلدَّاعِ إِذَا دَعَانِ فَلْيَسْتَجِيبُوا۟ لِى وَلْيُؤْمِنُوا۟ بِى لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ

Kullarım, beni senden sorarlarsa, (bilsinler ki), gerçekten ben (onlara çok) yakınım. Bana dua edince, dua edenin duasına cevap veririm. O halde, doğru yolu bulmaları için benim davetime uysunlar, bana iman etsinler. (Bakara 2/186)

Allah’ın lütfundan, önce kendisi istifade etmek istermişçesine, bir kimseye dua edeceği zaman ilk olarak kendisinden başlardı. (T3385 Tirmizî, Deavât, 10.) Rabbine şöyle yalvarırdı: “Rabbiğfirlî hatîetî ve cehlî ve isrâfî fî emrî küllihî ve mâ ente a’lemü bihî minnî. Allâhümmağfirlî hatâyâye ve amdî ve cehlî ve hezlî ve küllü zâlike ‘indî, Allâhümmağfirlî mâ kaddemtü ve mâ ehhartü ve mâ esrartü ve mâ a’lentü. Ente’l-mükaddimü ve ente’l-muahhiru ve ente alâ külli şey’in kadîr.” (Rabbim! Hatalarımı, bilgisizliğimi, her işimdeki aşırılığımı ve benden daha iyi bildiğin hâllerimi bağışla. Allah’ım! Bilmeden veya kasten, şaka yollu ve ciddi bir hâlde yaptığım hatalarımı da bağışla. Zira bunların hepsi bende var. Allah’ım! Yaptığım, yapacağım, gizlediğim ve açıkça işlediğim günahları bağışla. Öne alan da erteleyen de sensin. Sen her şeye gücü yetensin.) (B6398 Buhârî, Deavât, 60.)

Sevgili Peygamberimiz aile fertleri için de bağışlanma dilerdi. “Ey Peygamberin ev halkı! Allah, sizden ancak günah kirini gidermek ve sizi tertemiz yapmak istiyor.” (Ahzâb, 33/33.) âyeti Ümmü Seleme’nin evinde nâzil olduğunda kızı Hz. Fâtıma’yı, torunları Hasan ile Hüseyin’i çağırarak onları ve arka tarafında duran Hz. Ali’yi birer örtü ile örtmüş ve “Allah’ım, işte bunlar benim ehl-i beytimdir. Onların kirini gider ve onları tertemiz yap!” diye dua etmişti. (T3205 Tirmizî, Tefsîru’l- Kur’ân, 33.)

Şüphesiz o sultanın duası, sultanıydı duaların ve en sevgilisiydi yakarışların... Ebû Ümâme’nin anlattığına göre, Resûlullah (sav) öyle güzel ve öyle çok dua ederdi ki insanlar bu kıymetli duaların hepsini ezberlemekte zorlanırlardı. Hâllerini ona arz ettiklerinde Allah Resûlü (sav) ashâbına ve dolayısıyla ümmetine kendi yaptığı duaların tamamını içeren şu duayı öğretmişti: “Allah’ım! Senden, Peygamberin Muhammed’in (sav) dilediği güzelliklerden biz de isteriz ve Peygamberin Muhammed’in (sav) sana sığındığı kötülüklerden biz de sana sığınırız. Yardım edecek olan sensin. Sonunda sana ulaşacağız. Allah’ın yardımı olmaksızın kudret ve kuvvete ermek mümkün değildir.” (T3521 Tirmizî, Deavât, 88.)

Bu ayet, duanın kalbindeki yakınlığı bize hatırlatıyor. Duanın kabulünü bizim belirlediğimiz tek bir sonuç ve zamana sıkıştıramayız. İsteğimizi samimiyetle arz eder, hayırlısını Rabbimizden bekleriz. Sıkıntımız sürdüğünde O’nun bizi terk ettiğini düşünmeyelim.

Bu hafta ailece birbirimize hayır duası etmeyi yaşayabiliriz. Yalnız yaşayan bir yakınımızın adını anıp hâlini sorabiliriz. Çocuklarımızdan kendi kelimeleriyle güzel bir dua etmelerini isteyebiliriz. Peygamberimizin duasını öğrenmek, hayatın içinde Rabbimize bağlı kalmamıza yardım etsin. Kalbimiz bir sonucun bekleyişinde yorulurken de merhameti, gayreti ve ümidini kaybetmesin.

Bir yakınımıza dua ettiğimizi söylemek, onun hâlini sormayı gereksiz kılmaz. Hasta olanın tedavi ve bakım ihtiyacını, yalnız yaşayanın gündelik işlerini ve zorlanan ailenin gerçek yükünü de görebiliriz. Yardımımızı muhatabın rızasını ve onurunu gözeterek sunalım. Bazen sadece dinlememiz istenir; bazen ehil bir desteğe ulaşmasına yardım etmemiz gerekir. Peygamberimizin ümmetini kuşatan duasını severken kendi yakınlığımız da insanlara güven versin. Kalbimizin yönelişi ile elimizin yapabileceği iyilik birbirinden uzak kalmasın.

Gönlümüzü Rabbimize açalım

Allah’ım, kusurlarımızı bağışla, niyetimizi temizle ve bize hayırlı olanı sevdir. Bizi yalnızca kendisini düşünen, başkasının hakkını unutan ve dilindeki duayı davranışından ayıran kullardan eyleme.

Rabbimiz, ailelerimize huzur, çocuklarımıza iman ve güzel ahlâk, hastalarımıza şifa, borçlularımıza helâl çıkışlar ihsan et. Yalnızların yanında güvenilir insanlar, mazlumların önünde adaletli yollar bulunsun. Peygamberinin dualarını doğru öğrenmeyi ve samimiyetle yaşamayı nasip et. İsteğimiz geciktiğinde ümidimizi kaybetmeyelim; elimizden gelen iyiliği yaparak Sana güvenelim. Âmin.

Kaynak: Diyanet kaynak metni, 6. cilt, 513–524. sayfalar. Ayet ve hadislerin asıl kaynakları ilgili alıntıların yanında belirtilmiştir. Arapça ayet metni: Tanzil Project, Uthmani 1.1, CC BY 3.0; meal: Diyanet İşleri Başkanlığı.