Hadislerle İslâm.. "Hidayet: İslâm’ın Aydınlık Yolu" Konulu Hadislerle İslâm Vaazı sitemize eklenmiştir..
Hidayet: İslâm’ın Aydınlık Yolu
Hamd, yolunu arayan kullarına vahyiyle rehberlik eden, karanlıkta kalan gönüllere rahmet kapısını açan Yüce Allah’a mahsustur. Salât ve selâm, insanları sabırla hakka çağıran, bir gönlün hidayetine dünyalık kazançlardan daha fazla sevinen Sevgili Peygamberimiz Hz. Muhammed Mustafa’ya, ailesine, ashâbına ve onun gösterdiği yolda yürüyen bütün müminlere olsun.
Aziz kardeşlerim, bazen bir adres ararken yanlış sokağa girer, yolumuzu kaybettiğimiz anda birine sorarız. Yardım eden kimseyi dikkatle dinler, tarif edilen yere dönmek için vakit kaybetmeyiz. Çünkü yanlış yerde dolaşmanın bizi istediğimiz kapıya ulaştırmayacağını biliriz. Peki hayatımızın yönünü kaybettiğimizde aynı dikkati gösterebiliyor muyuz? Kalbimizin huzurunu yanlış yerde aradığımızı fark edince Rabbimizin çağrısına kulak verebiliyor muyuz? Bugün hidayeti konuşurken yalnız başkalarının Müslüman oluşunu düşünmeyeceğiz; kendi adımlarımızın Allah’ın gösterdiği yola ne kadar uyduğunu da birlikte hatırlayacağız.
Hidayet, Rabbimizin bize doğruyu göstermesi, hakikati tanımamıza ve o hakikatle yaşamamıza yardımcı olmasıdır. Bir insanın kalbinin imana açılması büyük bir nimettir. Fakat bu nimet, geçmişte olup bitmiş bir hatıra gibi kenara konulamaz. İmanla yaşamak, her gün yönünü yeniden Allah’a çevirmek ister. Namazda Fâtiha okurken doğru yolu istememizin sebebi de budur: Mümin, yolunu bulduğu için artık rehbere ihtiyacı kalmadığını söylemez; o yolda kalabilmek için Rabbine daha çok sığınır.
Bir gönlü zorlayarak açamayız
Ebû Hüreyre’nin anlattığına göre Resûlullah, amcası Ebû Tâlib’in son anlarında ona şöyle seslenmiştir:
قُلْ: لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ، أَشْهَدُ لَكَ بِهَا يَوْمَ الْقِيَامَةِ
“Allah’tan başka ilâh yoktur, de ki kıyamet gününde bununla senin için şahitlik edeyim.” Ebû Tâlib bunu kabul etmemiştir. (Müslim, Îmân, 41.)
Peygamberimizin kendisini koruyup gözetmiş olan amcası için duyduğu bu arzu, hidayetin ne kadar kıymetli olduğunu gösterir. Efendimiz, sevdiği bir insanın Rabbine imanla kavuşmasını istemektedir. Fakat yakınlık, sevgi ve güçlü bir arzu, başka bir insanın kalbi üzerinde hüküm kurma yetkisi vermez. Bunun üzerine inen âyet bize hem sorumluluğumuzu hem sınırımızı öğretir:
إِنَّكَ لَا تَهْدِى مَنْ أَحْبَبْتَ وَلَٰكِنَّ ٱللَّهَ يَهْدِى مَن يَشَآءُ ۚ وَهُوَ أَعْلَمُ بِٱلْمُهْتَدِينَ
“Kuşkusuz sen istediğini hidayete erdiremezsin. Ama Allah dilediğini hidayete erdirir ve hidayete erecek olanları en iyi O bilir.” (Kasas, 28/56; Diyanet, Kur’an Yolu meali.)
Kardeşlerim, çocuğumuzun namazını, kardeşimizin güzel alışkanlıklarını, sevdiğimiz birinin doğru kararlarını elbette isteriz. Ancak bu istek bizi kırıcı, aşağılayıcı ve buyurgan yapmamalıdır. Kalbe ulaşmak için önce insanı dinlemek, onun sorusunu anlamak ve yaşadığımız dinin merhametini göstermek gerekir. Bir gence her konuşmada yalnız hatasını sayıyorsak, onun içindeki tereddüdü öğrenmeden hüküm veriyorsak, iyi niyetimizle birlikte yöntemimizi de gözden geçirmeliyiz. Davet ederiz, örnek oluruz, dua ederiz; kalpleri açmanın Rabbimizin lütfu olduğunu unutmayız.
Bu âyet, gayreti bırakmak için bir mazeret değildir. Peygamberimiz, hidayetin Allah’tan olduğunu bildiği hâlde tebliğden vazgeçmemiştir. Biz de sonucu zorla elde etmeye çalışmadan sorumluluğumuzu yerine getiririz. Anne baba, evladına güzel bir söz söyler ve o sözün karşılığını hemen göremeyebilir. Bugün dinlemeyen bir genç, yıllar sonra o merhametli sesi hatırlayabilir. Bizim acelemiz, Allah’ın hikmetinin ölçüsü olamaz. Bir gönle hidayet isteyerek yaklaşan insan, önce o gönlü incitmekten sakınmalıdır.
Bazen bir güzel davranış kapıyı açar
Hadislerle İslâm’da anlatılan Sümâme b. Üsâl’in yaşadıkları bu hakikati önümüze koyar. Müslümanların elinde esir bulunan Sümâme, Peygamberimizin kendisiyle ilgilenişini ve gördüğü muameleyi yaşadıktan sonra serbest bırakılmış, ardından Müslüman olmuştur. Önceden Peygamberimizden ve onun dininden hoşlanmazken, İslâm’ı kabul edince duygularının değiştiğini açıkça söylemiştir. Onun hikâyesinde zorlamanın değil, insana ulaşan güzel muamelenin etkisini görürüz. (Buhârî, Meğâzî, 71; Müslim, Cihâd, 59.)
Bu olayı bir kimseyi yönlendirmek için kurulmuş bir hesap gibi anlamayalım. Mümin, karşılık almak amacıyla değil, Allah’ın emrettiği ahlâkı yaşamak için güzel davranır. Fakat güzel ahlâkın başkasının kalbinde bıraktığı iz, bazen uzun tartışmalardan daha derin olabilir. Dürüst bir esnafın alışverişi, hasta komşusunu arayan bir insanın ilgisi, hata yapan gence yeniden ayağa kalkma imkânı veren bir öğretmenin tavrı, İslâm’ın hayata taşınmış mesajlarıdır.
Aynı sofrada yaşadığımız insanlar bizden dini duydukları kadar görürler de. Namazı anlatırken öfkemizi kontrol edemiyorsak, helâli konuşurken başkasının hakkını gözetmiyorsak, söylediğimiz doğru sözün önüne kendi davranışımızı koymuş oluruz. Evladımızın imanını dert edinirken, onun bizim yanımızda kendisini güvende hissedip hissetmediğini düşünelim. Rabbimize bağlılığın insana nasıl bir yumuşaklık, adalet ve sorumluluk kazandırdığını evimizin içinde gösterelim. İnsanı dinlemeden ona uzun nasihatler vermek kolaydır; nasihatin gereğini kendi hayatında göstermek ise samimiyet ister.
Birinin geçmişi yüzünden ona sürekli aynı sıfatla seslenmek de hidayet kapısında ağır bir yük olur. Yanlışlarından dönmek isteyen komşumuz, önceden ne yaptığını elbette bilir. Ona durmadan eski günlerini hatırlatırsak değişme gayretini küçültmüş oluruz. Yardımımız, günahı güzel göstermeden tövbeyi mümkün kılmalıdır. Bir insanın iyiliğe yönelmesi bizi sevindirmeli; eski hatalarını bildiğimiz için kendimizi ondan üstün görmemeliyiz. Dün başkasına uzak görünen bir yol, bugün ona açılabilir; bizim görevimiz o yolun önüne kibirle dikilmek değildir.
Allah’ın kitabına kulak veren kalp
Câbir’in naklettiği hadiste Peygamberimizin hutbesinde şu sözleri söylediği bildirilir:
مَنْ يَهْدِهِ اللَّهُ فَلاَ مُضِلَّ لَهُ، وَمَنْ يُضْلِلْ فَلاَ هَادِيَ لَهُ، وَخَيْرُ الْحَدِيثِ كِتَابُ اللَّهِ.
“Bir kimseye Allah hidayet verirse artık onu saptıracak yoktur; Allah’ın saptırdığına da hidayet verecek yoktur. Sözün en hayırlısı Allah’ın kitabıdır.” (Müslim, Cum’a, 45.)
Efendimiz, hidayeti anlatırken bizi Allah’ın kitabına yönlendirir. Çünkü Kur’an, yalnız geçmiş milletlerden haber veren veya güzel sesle dinlenen bir kitap değildir; hayatımızı nasıl düzenleyeceğimizi öğreten ilâhî rehberdir. Bir konuda herkesin görüşünü dinleyip Rabbimizin ne buyurduğunu hiç sormuyorsak, rehberimize yeterince kulak vermiyoruz demektir. İşimizdeki kazancı, evimizdeki tartışmayı, kalbimizdeki kıskançlığı ve dilimizdeki sözü Kur’an’ın ışığında değerlendirmek, hidayetin günlük hayattaki karşılığıdır.
Kendimize şu soruyu soralım: Kur’an’la karşılaşmamız bize hangi davranışımızı değiştirdi? Bir âyeti dinledikten sonra annemizi daha dikkatli aradık mı? Emaneti sahibine vermeyi geciktirmekten vazgeçtik mi? Başkasının kusurunu anlatmayı durdurduk mu? Hidayetin izi, yalnız bildiğimiz âyetlerin sayısında aranmaz. O âyetlerin hayatımıza kattığı dürüstlükte, sabırda ve merhamette de görülür. Her gün az da olsa okuyup anlamaya çalışmak, öğrendiğimiz bir mesajı uygulamak, kitabımızla ilişkimizi diri tutar.
Bazen insan, kendi düşüncesini onaylayan sözü kolayca kabul eder; alışkanlığını sorgulayan mesajdan ise uzaklaşır. Oysa rehberin görevi, bulunduğumuz yeri her zaman haklı çıkarmak değildir. Yanlış yerdeysek bizi uyarması da bir rahmettir. İşittiğimiz nasihat nefsimize ağır geldiğinde hemen söyleyen kişinin kusurunu aramadan önce, o sözde bizi ilgilendiren bir hakikat bulunup bulunmadığına bakalım. Hidayet isteyen kalp, yalnız teselli beklemez; gerektiğinde yönünü değiştirecek cesareti de Rabbinden ister.
Kur’an öğrenmeyi yaşımıza bağlamayalım. Gençken fırsat bulamamış olmak, bugün başlayamayacağımız anlamına gelmez. Harfleri öğrenmek için utanan bir büyüğümüze yardım edelim; meali anlamakta zorlanan bir kardeşimize güvenilir bir kaynak gösterelim. Evimizde bilgisi az olanı küçük düşürmeden, birlikte öğrenmenin huzurunu yaşayalım. İlim yolunda soru sormak eksiklik değil, gelişmeye açılan kapıdır. Rabbimizin rehberliğiyle buluşmak isteyen bir insanın önüne ayıplama duvarı koymayalım.
Yola girmek kadar yolda kalmak da bir nimettir
Hidayetle ilgili konuşurken kendimizi değişmez bir yerde görmemek gerekir. Bugün bir ibadeti yerine getirebiliyor olmamız, yarın onun kıymetini kendiliğinden koruyacağımız anlamına gelmez. İnsan alışkanlıklarıyla, çevresiyle ve tercihleriyle etkilenir. Küçük gördüğü ihmaller zamanla büyüyebilir; ertelediği güzel bir davranış ise tekrar tekrar ertelendikçe hayatından uzaklaşabilir. Bu yüzden kalbimizin yönünü takip etmek, müminin bitmeyen dikkatidir.
Hidayetimizi korumak için çevremize de dikkat ederiz. Yanında sürekli alay edilen iyiliklere bir süre sonra biz de mesafeli durabiliriz. Her konuşması başkasını küçümsemek olan bir çevre, kalbimizin merhametini yavaşça yorabilir. Bununla birlikte insanlardan tamamen kopmak da çözüm değildir. İyiliği destekleyen dostluklar kurmak, gerektiğinde kötü bir söze katılmadan ortamda durabilmek ve yanlışın karşısında ölçülü bir söz söylemek gerekir. Yol arkadaşını seçerken yalnız eğlenebildiğimiz insanı değil, bizi daha doğru davranmaya çağıran insanı da arayalım.
Bir yanlış yaptığımızda hidayetten bütünüyle uzaklaştığımızı düşünüp kendimizi terk etmeyelim. Günahı hafife almadan tövbe etmek, iyiliğe dönme gayretini sürdürmek gerekir. Namazını aksatan kardeşimiz ilk fırsatta yeniden namaza başlasın; haram bir kazancı fark eden insan o yolu terk etmek için somut adım atsın. İnsan, yanlışını kabullenebildiğinde dönüş kapısına yaklaşır. Kendimizi savunmak için mazeret çoğaltmak yerine Rabbimize yönelmek, kalbin yükünü azaltır.
Öte yandan ibadetimizi yapıyor oluşumuz bizi kibirden korumaz. İyiliğimize güvenip başkasını küçük görüyorsak, elimizdeki nimeti kendimizden biliyoruz demektir. Hidayet, insanın kendisini övmesi için verilmiş bir üstünlük belgesi değildir. İmanı nasip eden Rabbimize şükreder, başkası için de hayır isteriz. Bir kardeşimizin eksikliği bize onunla alay etme hakkı vermez. Kendi kalbimizin sonunu bilmediğimiz için Rabbimize sığınır, başkasının kalbi hakkında kesin hükümler vermekten sakınırız.
Sorumluluğu ertelemeyen bir iman
Kardeşlerim, insan bazen kendisindeki değişimi sürekli ileri bir tarihe bırakır. İşleri düzene girince ibadete başlayacağını, evindeki sıkıntılar bitince daha sabırlı olacağını, bütün soruları cevaplanınca Kur’an okuyacağını söyler. Fakat hayat, her şeyin tamamlandığı kusursuz bir başlangıç günü sunmayabilir. İstikamet, içinde bulunduğumuz şartlarda Allah’ın bizden istediği iyiliğe yönelmektir. Bugün vaktimizi düzenleyebildiğimiz kadar düzenlemek, gücümüzün yettiği sorumluluğu üstlenmek ve ihmalimizi fark ettiğimizde yeniden başlamak gerekir. Yürümeye niyet etmeyen insan, yolun bütün ayrıntılarını öğrense de bulunduğu yerde kalır.
Hidayetin Allah’tan olması, insanın seçimini ve gayretini değersiz kılmaz. Rabbimiz bize akıl, irade ve sorumluluk vermiş; elçileriyle doğruyu göstermiştir. Hata yapacağımızı bilmesi, hata yapmamızı emretmesi anlamına gelmez. Bir kötülüğe karar vermeden önce durabilecek, güvenilir birine danışabilecek ve farklı bir davranışı seçebilecek imkânımızı düşünelim. Nefsimizin istediği her şeyi kaçınılmaz sayarsak kendimize verilen bu imkânı unutmuş oluruz. Hidayet isteyen mümin, Rabbine dayanarak iradesini iyilik yönünde kullanmayı öğrenir; yapabildiği işi başkasına ve yapmadığı işi kadere yüklemez.
Meselâ doğruluğu öğrenmiş bir esnafın önünde bazen kolay fakat yanlış bir kazanç kapısı açılır. O anda bilgi, karar hâline gelir. Allah’ın emrini bilen insan, yalnız bildiğini söyleyerek değil, kazancının yolunu temiz tutarak rehberliği kabul etmiş olur. Bir öğrenci kopyaya, bir çalışan emaneti ihlâle, bir aile büyüğü haksızlığa çağrıldığında da aynı yol ayrımı yaşanır. Her gün büyük bir olay beklememize gerek yoktur; küçük kararlarımız birikerek hayatımızın yönünü oluşturur. Doğruyu seçmenin bedeli olsa bile, kalbimizin huzurunu yanlış kazanca değişmemek için Rabbimizden yardım isteriz.
Bu gayretin içinde başkalarıyla kendimizi sürekli karşılaştırmaktan da vazgeçelim. Kimi insanın öğrenme imkânı geniş, kiminin evinde desteği çok azdır. Kiminin geçmişinde taşıdığı ağır kırgınlıklar vardır; kimi aynı konuda daha kolay ilerler. Gördüğümüz tek davranışla bir kardeşimizin bütün hayatını ölçemeyiz. Ona iyiliği tavsiye ederken, kendisine yardım edecek bir imkân da sunmaya çalışalım. Namazı öğrenmek isteyen kişiye sabırla öğretmek, güvenilir bir ders halkasına birlikte gitmek, yalnız kalan genci güzel bir çevreyle buluşturmak, hidayet temennisini somut bir iyiliğe dönüştürür.
Birbirimize yolun kıymetini hatırlatalım
Güzel bir başlangıç yaptığımızda onu koruyacak küçük alışkanlıklar kurmak faydalıdır. Kur’an okumayı yalnız çok müsait olduğumuz günlere bırakmak yerine, günün belli bir vaktinde az da olsa okumaya çalışalım. Ailece konuşurken her hafta birbirimize bir iyiliği hatırlatabiliriz. Çocuğumuz yalnız sınav sonucunu değil, dürüst davrandığı bir anı da bizimle paylaşabilsin. Böylece evimizin içinde başarıyı sadece kazançla, notla ve görünüşle ölçmeyiz; Allah’ın rızasına yaklaşmanın kıymetini de birlikte öğreniriz.
Bazen iyi bir çevrede bulunan insan bile kendi kalbini ihmal edebilir. Herkesin yaptığı ibadete katılıyor olsa da neden yaptığını düşünmez, sözler alışkanlığa dönüşür. Bunun için kendimize sessizce vakit ayıralım. Rabbimizle aramızdaki bağı, kimseye anlatmak zorunda olmadığımız bir dua ve muhasebe ile güçlendirelim. İnsanlara iyi görünmek için değil, Allah’ın huzurunda samimi olmak için yaşayalım. Başkasının alkışı azaldığında iyiliğimiz de azalıyorsa niyetimizi yeniden düzeltmeye ihtiyacımız vardır. Hidayeti dışarıdaki görüntümüzde olduğu kadar içimizdeki samimiyette de korumak isteriz.
İman yolunda yorulan bir kardeşimize de yalnız kusurunu hatırlatmayalım. Bazen bir insan, kendisini dinleyecek güvenilir bir dosta ihtiyaç duyar. “Birlikte başlayabiliriz” diyebilmek, yalnız nasihat vermekten daha fazla sorumluluk ister. Birbirimizi doğruya çağırırken taşıyamayacağımız yükler koymadan, dinimizin kolaylıklarını da gözeterek ilerleyelim. Bu yolda kendimizi yeterli görmez, Rabbimizin yardımına muhtaç olduğumuzu hatırlarız. Hidayet duası da tam bu noktada dilimizden kalbimize iner; isteğimiz bir sözden ibaret kalmaz, günlük gayretimizin dayanağı olur.
Peygamberimizin öğrettiği dua ile yürümek
Hz. Hasan, Peygamberimizin kendisine vitirde okumak üzere şu duayı öğrettiğini anlatır:
اللَّهُمَّ اهْدِنِى فِيمَنْ هَدَيْتَ، وَعَافِنِى فِيمَنْ عَافَيْتَ، وَتَوَلَّنِى فِيمَنْ تَوَلَّيْتَ، وَبَارِكْ لِى فِيمَا أَعْطَيْتَ، وَقِنِى شَرَّ مَا قَضَيْتَ، فَإِنَّكَ تَقْضِى وَلاَ يُقْضَى عَلَيْكَ، وَإِنَّهُ لاَ يَذِلُّ مَنْ وَالَيْتَ، تَبَارَكْتَ رَبَّنَا وَتَعَالَيْتَ.
“Allah’ım! Hidayete erdirdiklerinle birlikte beni de hidayete erdir. Afiyet verdiklerinle birlikte bana da afiyet ver. Himaye ettiklerinle birlikte beni de himaye et. Bana verdiklerini bereketlendir. Verdiğin hükmün şerrinden beni koru. Hükmü sen verirsin; senin üzerine hüküm verecek kimse yoktur. Senin dost olduğun kimse zelil olmaz. Rabbimiz! Sen mübareksin ve yücesin.” (Tirmizî, Vitr, 10.)
Bu duayı dikkatle dinleyelim kardeşlerim. İnsanın yoluna, sağlığına, korunmasına ve nimetlerinin bereketine birlikte yöneliyoruz. Hidayet, hayattan kopuk bir düşünce değildir; bedenimizin, evimizin, kazancımızın ve kararlarımızın içinde yaşadığımız bir bağlılıktır. Rabbimizden doğru yolu isterken, sağlık ve afiyetle o yolda yürüyecek güç de isteriz. Nimet dilerken, o nimetin bizi şımartmasını değil, hayra vesile olmasını isteriz. Allah’a güvenmek, bütün bu ihtiyaçlarımızı O’nun huzuruna samimiyetle getirmektir.
Dua ederken davranışımızı da duamızın yanına koyalım. Allah’tan doğru yol isteyip doğruyu öğrenmek için hiçbir çaba göstermemek, kendi içimizde bir tutarsızlıktır. Evladımızın hidayetini isterken evde sürekli kavga ederek onu yormamak için çalışalım. Kalbimizin temizliğini isterken hasedi besleyen karşılaştırmaları azaltalım. Kur’an’a yakınlık isterken günümüzün küçük bir bölümünü onun için ayıralım. Bu davranışlar, duamızın sesini hayatımıza taşır; sonucu Rabbimize bırakarak samimi bir gayret gösteririz.
Hidayeti bir başkasının kendisine gelmesini beklemek olarak da anlamayalım. Küslüğün içinde ilk güzel sözü söyleyebilen, kendisindeki hatayı görüp özür dileyebilen ve yanlış kazançtan dönme cesareti bulan insan, kendi yolunu düzeltmeye başlamıştır. “Önce onlar değişsin” diye beklediğimizde yıllar geçebilir. Rabbimize yönelmek için başkasının kusursuz olmasını beklemeyiz. Kendi elimizdeki imkânı kullanır, yapabileceğimiz iyiliği bugünden başlatırız.
Hidayet duasını yalnız kendimiz için değil, sorumluluğumuzdaki insanları düşünerek de yapalım. Fakat onların doğruya yaklaşmasını kendi sözümüzün mutlaka üstün gelmesiyle bir tutmayalım. Bir nasihatin sonunda bize hak vermeleri başka, gerçekten iyiliğe yönelmeleri başka şeydir. Bizim istemediğimiz bir yoldan doğru bilgiye ulaşmış olabilirler. Burada nefsimizin sevinci yerine onların hayrını gözetelim. Anne baba yahut öğretmen olarak verdiğimiz emeğin karşılığını yalnız övgüyle ölçmeyelim. Dinimizin öğretisini sevgiyle ulaştırmak, öğrenene alan açmak ve kendi davranışımızı düzeltmek elimizdedir. Kalbin bütün sonucunu ise biz yönetemeyiz. Bu ölçüyü kabul etmek gayretimizi azaltmasın; onu daha sabırlı, daha samimi ve daha merhametli kılsın.
Bugün bir adımımızı doğru yöne çevirelim
Muhterem kardeşlerim, bugün buradan çıkarken hidayetin yalnız bir kelime olarak zihnimizde kalmasına razı olmayalım. Günlük hayatımızda düzeltilmesi gereken bir yön seçelim. Ertelediğimiz ibadete başlayalım, ihmal ettiğimiz yakınımızı arayalım, içimizi karartan bir alışkanlıktan uzaklaşalım. Bu adımı büyük bir gösteriye çevirmeden, Rabbimizin rızasını isteyerek atalım. Bazen insanın bütün hayatındaki değişim, dürüstçe verilmiş küçük bir kararla başlar.
Ailemizde hidayeti bir kavga konusu değil, birlikte iyiliğe yürüme gayreti hâline getirelim. Birbirimize doğruyu hatırlatırken sesimizi yükseltmeden, geçmiş kusurları önümüze yığmadan konuşalım. Çocuğumuzun sorusu varsa cevabını birlikte araştıralım; bilmediğimiz yerde bilmediğimizi söyleyelim. Kendi ibadetimizdeki gayreti gösterirken başkasına da zaman tanıyalım. Allah’ın yoluna çağıran dil, Allah’ın rahmetini unutturan bir dil olmamalıdır.
Hidayetin kıymetini, onu kaybetmekten korkarak ve nimetini paylaşmak isteyerek koruruz. Kendimiz için istediğimiz güzel sonu başkaları için de isteriz. Gönlümüz daraldığında, yolumuz karıştığında, kararımızı vermekte zorlandığımızda Rabbimizin huzuruna dönelim. Her doğru adımımız için şükredelim; her yanlışımızın ardından tevazu ile yeniden başlayalım. Rabbimizden yalnız bugünümüzü değil, ömrümüzün sonunu da iman ve istikamet üzere tamamlamayı isteyelim.
Kaynaklar
Esas alınan konu: Diyanet İşleri Başkanlığı, Hadislerle İslâm, I, 475–488, “Hidayet: İslâm’ın Aydınlık Yolu”. Hadislerin Arapça lafızları eserin özgün metin sayfalarıyla kontrol edilmiştir; kullanılan rivayetlerin kaynakları ilgili alıntıların yanında belirtilmiştir.
Diyanet özgün hadis metni: I, 475.
Diyanet özgün hadis metni: I, 476.
İstikametimizi korumak için dua
Allah’ım! Bize iman nimetini nasip ettiğin için sana hamd ediyoruz. Kalplerimizi hakka açık tut; nefsimizin mazeretleri yüzünden doğrudan uzaklaşmamıza izin verme. Bizi hidayete erdirdiğin kullarınla birlikte hidayette daim eyle. Bildiğimiz güzel sözleri yaşayacak samimiyet, yanlışımızı kabul edecek tevazu ve tövbeye dönecek cesaret ver.
Rabbimiz! Evlerimizi kavganın, küçümsemenin ve kırıcı sözün yerleştiği evler olmaktan koru. Anne babalara sabır, gençlere hakikati arama azmi, çocuklara imanla büyüyecek güvenli bir çevre nasip eyle. İyiliğe yönelmek isteyen kardeşlerimizin önünü aç; geçmişleri yüzünden onları incitmekten bizi sakındır. Davetimize merhamet, davranışımıza doğruluk ve dualarımıza ihlâs ver.
Allah’ım! Kur’an’ı bize rehber, Peygamberimizin sünnetini hayatımızda örnek kıl. Bizi yalnız doğruyu bilenlerden değil, bildiği doğruyu yaşayanlardan eyle. Nimetlerini bereketlendir; sağlığımızı, vaktimizi ve imkânlarımızı hayırda kullanmayı nasip et. Son nefesimize kadar imanımızı koru; bizi sevdiğin ve razı olduğun kullarınla birlikte huzuruna kabul eyle. Âmin.
