Hadislerle İslâm.. "Güneş, Ay ve Yıldızlar: Gökyüzünün Kandilleri" Konulu Hadislerle İslâm Vaazı sitemize eklenmiştir..
Güneş, Ay ve Yıldızlar: Gökyüzünün Kandilleri
Hamd, geceyi ve gündüzü düzenleyen, güneşi, ayı ve yıldızları kudretinin işaretleri olarak yaratan Yüce Allah’a mahsustur. Salât ve selâm, göğe bakarken hurafeye değil, Rabbimizin ayetlerine yönelmeyi öğreten Sevgili Peygamberimiz Hz. Muhammed Mustafa’ya, onun ailesine, ashâbına ve yolundan yürüyen bütün müminlere olsun.
Aziz kardeşlerim! Şehir ışıklarının arasından bile bazen bir akşam göğüne bakar ve sessizce dururuz. Çocuğumuz ayı gösterir, “Nasıl böyle duruyor?” diye sorar. Sabah güneşin doğmasıyla işimize başlar, akşam karanlığıyla evimize döneriz. Bu düzeni çok görüp az düşünürüz. Oysa Kur’an bakışımızı göğe kaldırır; gördüğümüzü ilah gibi yüceltmek için değil, Yaratan’ı hatırlamak için.
GÖĞÜ SEYRETMEK, RABBİMİZİ HATIRLAMAYA VESİLE OLSUN
Yüce Allah şöyle buyurur:
اِنَّ فٖي خَلْقِ السَّمٰوَاتِ وَالْاَرْضِ وَاخْتِلَافِ الَّيْلِ وَالنَّهَارِ لَاٰيَاتٍ لِاُو۬لِي الْاَلْبَابِ
“Göklerin ve yerin yaratılışında, gece ile gündüzün farklı oluşunda aklıselim sahipleri için elbette ibretler vardır.” (Âl-i İmrân, 3/190.)
Ayet, göğü araştırmayı küçümsemez; düşünmeyi ister. Bir öğrenci yıldızları merak ettiğinde onu susturmayalım. Allah’ın yarattığı düzeni öğrenmek, ölçmek ve anlamaya çalışmak insana verilen aklın güzel kullanımıdır. Fakat bildiğimiz bir bilimsel açıklama, “Artık hayret etmeye gerek yok.” dememizi de gerektirmez. Yağmurun nasıl oluştuğunu öğrenmek, onunla yaşayan toprağın nimetini eksiltmez. Güneşin hareketlerini incelemek de onu yaratan Rabbimize şükrü ortadan kaldırmaz.
Kur’an’ın bu çağrısını evimize taşıyalım. Bir akşam çocukla birlikte göğe bakmak, ona yalnız cisimlerin adlarını öğretmek için değildir; “Bunlar bize hangi nimeti sağlıyor?” diye konuşmak da içindir. Gündüz ışığında çalışan insanı, gece dinlenen bedeni, hilalle takip edilen vakitleri düşünelim. Her gün kullandığımız ama bize ait olmayan düzen, şükrü öğretsin. Gökteki işareti görmek, yerdeki sorumluluğu unutmamaktır.
PEYGAMBERİMİZ TUTULMAYI HURAFEYE ÇEVİRMEDİ
Resûlullah’ın oğlu İbrahim’in vefat ettiği gün güneş tutuldu. Bazı insanlar tutulmayı bu vefatla ilişkilendirdi. Bir baba olarak acısı tazeyken Peygamberimiz, kendisini yüceltmek için kullanılabilecek bu yanlış düşünceyi hemen düzeltti. Güneş ve ayın Allah’ın ayetleri olduğunu, bir kimsenin ölümü veya hayatı için tutulmadığını bildirdi:
إِنَّ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَ آيَتَانِ مِنْ آيَاتِ اللَّهِ لاَ يَخْسِفَانِ لِمَوْتِ أَحَدٍ وَلاَ لِحَيَاتِهِ فَإِذَا رَأَيْتُمُوهَا فَافْزَعُوا لِلصَّلاَةِ.
“Güneş ve ay Allah’ın ayetlerinden iki ayettir. Hiç kimsenin ölümü veya hayatı sebebiyle tutulmazlar. Onları gördüğünüzde namaza yönelin.” (Müslim, Küsûf, 1; Buhârî, Küsûf, 2; Diyanet, Hadislerle İslâm, I, “Güneş, Ay ve Yıldızlar”.)
Bu olayın güzelliğini düşünelim kardeşlerim. Peygamberimiz acılı bir gününde bile insanların yanlış inancını sessizce geçiştirmedi. “Benim oğlum için güneş tutuldu.” denmesine izin vermedi. Doğal bir olayı kişilerin kaderine bağlayan hurafeyi düzeltti, ardından ibadete çağırdı. Bu, hem doğru bilgiye hem kulluğa yer açan bir tutumdur. Güneş tutulmasının nasıl gerçekleştiğini öğrenebiliriz; aynı anda o olağanüstü görünüm karşısında Allah’ı anabiliriz. Bilgi ve dua birbirine düşman değildir.
Bugün de tutulma, yıldız kayması veya başka bir gök olayı için “Şu kişinin başına felaket gelecek.” diye insanları korkutmayalım. Çocuğun merakını korkuya çevirmeyelim. Olayları gözlemleyelim, güvenilir bilgilerden öğrenelim ve büyük düzen karşısında aczimizi fark edelim. Rabbimize yaklaşmak için hurafeye ihtiyacımız yok; doğru bakış ve samimi ibadet yeterlidir.
GÖKTEKİ DÜZENİN SAHİBİ TEKTİR
Rabbimiz başka bir ayette şöyle buyurur:
اَلشَّمْسُ وَالْقَمَرُ بِحُسْبَانٍ
“Güneş ve ay bir hesaba bağlı olarak hareket ederler.” (Rahmân, 55/5.)
Bu kısa ayetin üzerinde biraz duralım. Hesap ve düzen hayatımızı mümkün kılar. Günlerimizi planlar, vakitlerimizi bilir, mevsimlerle ekip biçeriz. Fakat düzenin varlığı, güneşe veya aya kulluk etmemizi gerektirmez; tam tersine düzeni koyanı hatırlatır. İnsanlar tarih boyunca gök cisimlerine olağanüstü güçler yüklemiştir. Peygamberimizin öğüdü ise onların Allah’ın yarattığı varlıklar olduğunu öğretir.
Burçların geleceğimizi belirlediği iddiası da bu noktada düşünülmelidir. Bir yıldızın yerini bilmek bilimsel bir bilgidir; bir insanın yarınki kararını, evliliğini veya ahlâkını doğum saatinden kesin olarak çıkarmak başka bir iddiadır. Geleceği bilmeyi vaat eden eğlenceli bir yazı bile bazen insanı kendi sorumluluğundan uzaklaştırabilir. Karar verirken aklımızı kullanalım, ehline danışalım, dua edelim. Göğe bakıp kaderimizin hesabını yıldızlara teslim etmeyelim.
Bir genç “Ben bu burçtanım, öfkeliyim; elimde değil.” diyorsa ona şunu söyleyelim: Öfkemiz üzerinde çalışabiliriz. Bir evlilik, iki insanın dürüstlüğü ve emeğiyle yürür; yıldızların adlarıyla değil. Bir iş değişikliğinde riskleri araştırmak, ailesiyle konuşmak ve helâl ölçüsünü gözetmek gerekir. Gök cisimlerini kendimiz için mazeret yapmaya başladığımız yerde, Allah’ın bize verdiği iradeyi de küçültmüş oluruz.
YILDIZLAR GÜVENLİK HİSSİ VERİR, GAYBI SÖYLEMEZ
Hadislerle İslâm’ın bu konuda aktardığı rivayetlerden birinde Peygamberimiz şöyle buyurur:
النُّجُومُ أَمَنَةٌ لِلسَّمَاءِ فَإِذَا ذَهَبَتِ النُّجُومُ أَتَى السَّمَاءَ مَا تُوعَدُ.
“Yıldızlar gök için bir güvence gibidir; yıldızlar gidince göğe vaad edilen gelir.” (Müslim, Fedâilü’s-sahâbe, 207; Diyanet, Hadislerle İslâm, I, 311, M6466.)
Bu sözün işaret ettiği büyük hesabı düşünürken hadisten bir yıldız falı çıkarmayalım. Resûlullah göklerin de ebedî olmadığını, yaratılmış düzenin Allah’ın hükmü altında bulunduğunu hatırlatıyor. Varlığını güvendiğimiz her şey sonludur; güvendiğimiz Rabbimiz ise bâkidir. Bu düşünce insanı korku içinde bırakmak için değil, kibirden kurtarıp hayatın kıymetini anlaması için vardır.
Geceleri yıldızlarla yön bulan insanların tecrübesi de bize güzel bir ders verir. Yolunu bulmak için göğe bakmak başka, yolda nasıl davranacağını yıldızlardan öğrenmeye çalışmak başkadır. Yolculukta yönümüzü belirlemek için bilgiyi kullanırız; ahlâkî yönümüzü belirlemek için vahyin rehberliğine ihtiyaç duyarız. Bir çocuk teleskopla göğe bakabilir, sonra bir ihtiyaç sahibini görünce yeryüzüne de bakmayı öğrenebilir. İkisi arasında bir ayrılık yoktur.
ŞÜKRÜ YALNIZ SÖZDE BIRAKMAYALIM
Aziz kardeşlerim, güneş ışığı ile ısınırken, ayı seyrederken ve karanlıkta yıldızları görünce “Allah’ın nimeti.” demek güzeldir. Fakat nimet için şükür, onu sorumsuzca tüketmemeye de çağırır. Yeryüzünü kirletirken, suyu israf ederken, evimizin ışığını gereksiz yere açık bırakırken yaratılmış düzene karşı kendi payımızı da düşünmeliyiz. Bu davranışların her biri yalnız çevre meselesi değil, nimetin değerini bilme meselesidir.
Bir çiftçinin sabah güneşine sevinmesi, gece nöbet tutan bir sağlık çalışanının karanlıkta hizmet etmesi, okul yolunda ayı gören bir çocuğun merakı hep aynı göğün altında yaşanır. Rabbimiz bu düzeni yalnız seyretmemiz için değil, onun içinde adaletle yaşamamız için de imkân kılmıştır. Dünya üzerinde vakti, emeği ve imkânı paylaşırken başkasının payını unutmayan insan, gökteki düzenden yerdeki ahlâka doğru bir adım atmış olur.
Bir tutulma haberini duyduğumuzda yanlış söylentileri yaymak yerine doğru bilgiye bakalım, ibadet ve dua fırsatını hatırlayalım. Bir burç iddiasıyla kararsız kalan yakınımıza alay etmeden rehberlik edelim. Çocukların gök hakkındaki sorularına sabırla cevap arayalım. Bu üç küçük davranış, bugünkü vaazı yalnız gökyüzü hakkında bir konuşma olmaktan çıkarır; evimizin ve toplumumuzun diline taşır.
Kardeşlerim, göğün büyüklüğü karşısında küçülmek, kendimizi değersiz hissetmek demek değildir. Bu büyüklüğü var eden Rabbimiz bize düşünme, öğrenme ve iyilik yapma imkânı verdi. Güneşi Allah’ın yerine koymadan nimetine şükredelim; yıldızların peşinde gayb aramadan gecenin güzelliğini görelim; tutulmayı korku hikâyesine çevirmeden Peygamberimizin doğruluk ve ibadet çağrısına uyalım. Gökler bize gücümüzü değil, Rabbimizin kudretini ve bize düşen kulluğu hatırlatsın.
PEYGAMBERİMİZİN DOĞRULUĞUNDAN BİZE DÜŞEN PAY
Değerli müminler, İbrahim’in vefatı günündeki olayı bir kez daha düşünelim. İnsanlar, “Güneş onun için tutuldu.” dediğinde bu söz bir babanın acısını belki bir anlık teselli gibi gösterebilirdi. Fakat Peygamberimiz doğru olmayan teselliyi kabul etmedi. Dinleyenin kendisini özel hissetmek için yanlış bir inanışa ihtiyaç duymadığını öğretti. Biz de kendi lehimize söylenen bir yanlış karşısında aynı dürüstlüğü gösterebiliyor muyuz? “Beni takdir ediyorlar.” diye gerçeği sessizce çarpıtmaya razı oluyor muyuz?
Bir yönetici başarıyı yalnız kendi adına yazdırıp ekibinin emeğini gizliyorsa bu soruyu düşünmelidir. Bir aile büyüğü, çocukları kendisini memnun etmek için aslında yaşanmamış bir olayı anlatırken sessiz kalıyorsa aynı ölçüyü hatırlamalıdır. Bir din görevlisi veya öğretmen, kendisine olağanüstü özellikler yakıştırılmasından hoşlanıp insanların yanlışını düzeltmiyorsa Peygamberimizin tavrı onu uyarmalıdır. Hakikat, insanın makamından ve sevgisinden daha değerlidir.
Bu olayda üzüntüyle doğruluğun birlikte durduğunu da görürüz. Bir insan acı çekti diye doğruyu terk etmek zorunda değildir. Tersine, acı çeken birine yalan vaatler vermek onu daha kırılgan hâle getirebilir. Hastaya “Kesin iyileşeceksin.” diyemiyorsak, “Yanındayım, elimizden gelen tedbiri alacağız ve Allah’a dua edeceğiz.” diyebiliriz. Yas tutan birine ölüm sonrası hakkında kesin bilmediğimiz ayrıntılar anlatmak yerine onun yükünü paylaşabiliriz. Peygamberimizin tutulma günündeki öğretisi, doğru söz ile şefkatin birbirinden ayrılmadığını gösterir.
GÖĞE BAKAN AKIL, YERE BAKAN KALP
Âl-i İmrân sûresindeki ayet yalnız seyretmeyi değil, düşünmeyi ister. Peki düşünmenin meyvesi ne olacak? Çocuğumuza gökyüzü hakkında güvenilir bir kitap almak, bir bilim merkezine götürmek, merak ettiği şeyi birlikte öğrenmek güzel bir başlangıçtır. Fakat öğrenirken dünyanın insana verilen bir sorumluluk alanı olduğunu da konuşalım. Uzaktaki yıldızın adını bilip yakındaki muhtacın adını hiç sormamak bir eksikliktir. Birine ilim sevgisi aşılamakla merhamet öğretmek birbirini tamamlar.
Gece karanlığı birçok insanı ürkütür. Bir çocuk odasında korkuyorsa onunla alay etmeyelim; ışık, düzenli uyku ve güven veren bir sohbet bazen ihtiyacı olan şeydir. “Gökte şu olay olacak, başımıza felaket gelecek.” diye yetişkinlerin kaygısını ona taşımayalım. Peygamberimiz tutulmayı bir kişinin ölümüne bağlayan yanlışı düzeltmişti. Biz de çocuklarımızın güven duygusunu yanlış haberlerle zedelemeyelim. Onlara Allah’ın yarattığı göğü sevdirirken doğru bilgiye ulaşmanın yolunu da gösterelim.
Bir de bilimle din arasına gereksiz bir kavga yerleştirmeyelim. Tutulmanın vaktini hesaplamak mümkündür; bu, namaz ve duayı anlamsız kılmaz. Yağmurun geliş şartlarını bilmek mümkündür; bu, suyun nimetine şükrü azaltmaz. Bir hekim hastalığın sebebini araştırırken Allah’a güvenebilir; bir çiftçi toprağın ihtiyacını öğrenirken dua edebilir. Sorunumuz bilgi değil, bilginin bizi kibirli ve duyarsız kılmasıdır. Kur’an bizi gözlem yapan ama gördüğünün ardındaki emaneti de hatırlayan bir bakışa çağırır.
GÜNLÜK VAKİTLERDE BİR İBADET ŞUURU
Güneşin doğuşu ve batışı, ayın evreleri gündelik hayatımızda vakti düzenler. Namaz vakitleri de Müslümanın gününe yön verir. Çalışma saatimiz çok yoğun olsa bile bir durup Allah’ın huzurunda bulunmak, koşuşturmanın tek ölçü olmadığını hatırlatır. Gökteki düzeni seyretmek güzel; kendi günümüzde ibadete ve aileye yer açmak daha da somuttur. İmsak vaktini öğrenip sabah namazına hazırlanan biri, göğün verdiği işareti hayatına taşımış olur.
Akşam eve dönerken güneşi göremeyen bir emekçi bile vaktin geçtiğini bilir. Günün sonunda yalnız tamamlanan işleri değil, konuşmalarımızın izini de düşünelim. Bugün iş arkadaşımıza haksızlık ettik mi? Bir çocuğun sorusunu sertçe kestik mi? İsraf ettiğimiz suyu, elektriği, yiyeceği fark ettik mi? Şükür, göğe bakıp yalnız “Ne güzel!” demekle kalmaz; yere dönüp “Bana verilen bu nimetle ne yaptım?” diye sorar.
Kardeşlerim, bazı sözler takvimi, hava olaylarını veya yıldızları insanların kaderine bağlayarak hızla yayılır. Aile grubunda böyle bir ileti gördüğümüzde hemen iletmeyelim. Kaynağına bakalım; bilmediğimiz konuda bilen kişiye danışalım. Bir insanın korkusunu artıracak yanlış bir haberi durdurmak da iyiliktir. Özellikle dinî bir ifade eklenmişse daha dikkatli olalım: Allah’ın adıyla doğrulanmamış bir şeyi yaymayalım. Peygamberimizin güneş tutulmasında yaptığı gibi, gerekirse sevilen bir yanlış sözü nazikçe düzeltelim.
Biz göğe baktığımızda kimi zaman sayısız imkân, kimi zaman kendi küçüklüğümüzü görürüz. İkisi bizi farklı yöne çekebilir. Eğer yalnız küçüklüğümüzü düşünürsek ümitsizleşebiliriz; yalnız gücümüzü düşünürsek kibirlenebiliriz. Kur’an’ın tefekkürü ikisini dengeye getirir: Yaratılan düzen büyük, onu yaratan Rabbimiz daha yüce; bizim ömrümüz sınırlı, fakat bu sınırlı ömürde yapabileceğimiz iyilik kıymetli. Bir namaz, bir doğru söz, bir çocuğun merakına verilen dürüst cevap, bu büyük göğün altında boşa gitmez.
Bu gece fırsat bulursak kısa bir an göğe bakalım. Ardından evimize dönüp güzel bir söz söyleyelim, israf edeceğimiz bir nimeti koruyalım, korkuyla yanlış bilgi arasında kalmış birine sakin bir cevap verelim. Böylece gökteki işaret yeryüzünde davranış olur. Göğe bakmak bizi Yaratan’a yaklaştırdığında, yeryüzüne de daha merhametli bakarız.
Bir gök olayının fotoğrafını çekerken Peygamberimizin doğru sözü uğruna kendi lehindeki yanlış yorumu bile kabul etmediğini hatırlayalım. Merak ettiğimiz şeyi öğrenelim, bilmediğimizi uydurmayalım, sevdiğimiz insanı korkutacak bir haberi doğrulamadan yaymayalım. Böyle davranmak yalnız bilimsel dikkat değildir; hakikate ve insan gönlüne karşı bir sorumluluktur. Göğün altındaki küçük kararlarımız da Rabbimizin huzurunda önem taşır.
Sabah güneş doğduğunda o ışığın altında çalışanları da düşünelim: tarlaya giden çiftçiyi, sokakları temizleyen işçiyi, okula yetişen çocuğu. Nimetin şükrü, yalnız güzelliğini seyretmekle tamamlanmaz; bu düzenin içinde çalışan insanların emeğine saygı duymayı da içerir. Bir lokmanın bize gelişinde pek çok insanın payı olduğunu görürsek hem Allah’a şükrümüz hem insanlara teşekkürümüz artar.
KORKU İLE SAYGIYI BİRBİRİNE KARIŞTIRMAYALIM
Bir tutulma sırasında göğün görünüşü değişir; bu, insanı etkileyebilir. Peygamberimizin namaza çağrısı bu etkiyi doğru yere yöneltir. Korkunun içinden hurafe üretmek yerine Rabbimize yöneliriz. Namaz kılarız, dua ederiz, O’nun kudretini hatırlarız. Ardından günün işine dönerken insan hakkını, doğru sözü ve merhameti koruruz. İbadet yalnız olağanüstü bir manzaraya verilen geçici tepki olarak kalmamalı; yaşama biçimimizi de güzelleştirmelidir.
Bugün bir gök olayından sonra felaket haberi bekleyenler olabilir. Onlara alay ederek yaklaşmayalım. “Bu düşünce nereden geldi?” diye soralım, güvenilir açıklamayı beraber okuyalım, Peygamberimizin tutulma gününde söylediği açık cümleyi hatırlatalım. Bir insana yanlışını söylerken onu küçük düşürmek, doğru bilginin kabulünü zorlaştırır. Peygamberimiz toplumu düzeltirken yalnız yanlış sebep açıklamasını reddetmedi; Allah’a dönülecek bir ibadet yolunu da gösterdi.
Bir yıldızın kayması, ayın evresi, güneşin doğuş saati hayatımızda merak uyandırabilir. Bu merakı astronomi öğrenmeye, takvimi anlamaya ve yaratılmış düzeni düşünmeye yöneltelim. Fakat bir insanın karakterini veya rızkını yalnız doğduğu aya bağlamayalım. Karşımızdaki kişi kızgınsa bunun sorumluluğunu “Yıldızım böyle.” diyerek bırakamaz; aynı şekilde biz de birini burcuyla etiketleyip onu gerçekten tanımaktan vazgeçemeyiz.
DÜZENİ GÖRÜP KENDİ ÖLÇÜMÜZÜ KURALIM
Rahmân sûresindeki “hesap” sözüne dönelim. Evrenin düzenini kuran Allah, bize de hayatımızda ölçü aramayı öğretiyor. Çalışmamızın, dinlenmemizin, aileye ayırdığımız vaktin dengesi var mı? Gücü olan herkesin hak ettiği kadar konuşabildiği bir ev mi kuruyoruz? Göğün düzenine hayran olup kendi ilişkilerimizde sürekli taşkınlık yaparsak ibreti yarım bırakmış oluruz.
Bir çiftçi ne zaman ekeceğini ve sulayacağını hesap eder; çünkü yaratılmış düzeni gözetmek gerekir. Ailede de bakım ihtiyacını, iş yükünü ve maddî imkânları ölçmek gerekir. Bir kişinin bütün sorumluluğu sessizce taşımasını “Nasıl olsa yapıyor.” diye normalleştirmeyelim. Gün doğar, ay değişir; fakat adalet kendiliğinden oluşmaz. Onu insan olarak biz gözetiriz. Göklerin düzeni bize hayranlık kadar sorumluluk da hatırlatır.
Çocuklarımız gök hakkında soru sorarken bazen cevabı bilmeyebiliriz. “Bilmiyorum, birlikte araştıralım.” diyelim. Sonra doğru bir kaynak bulduğumuzda yalnız cevabı okumayalım; bilginin nasıl doğrulandığını da gösterelim. Böylece bir gün korkutucu bir iddiayla karşılaştıklarında kolayca sürüklenmezler. Dinî bilgide de bilimsel bilgide de doğruluk için emek gerekir. Peygamberimizin yanlış inancı açıkça düzeltmesi bize bu emeğin ahlâkî önemini gösterir.
Göğe bakınca bazen dünyanın çok büyük olduğunu, kendi işimizin ise küçük kaldığını düşünürüz. Oysa Rabbimiz bize kendi payımız kadar sorumluluk verdi. Bir çocuğu yanlış haberden korumak, bir komşuya doğru bilgiyi ulaştırmak, bir ibadeti samimiyetle yapmak küçük görünse de önemsiz değildir. Büyük düzenin içinde bize düşen iyilikler vardır. O iyilikleri ertelemeyelim; hayretimizi hayra dönüştürelim.
Bir gecenin göğü bize yalnız uzaklığı değil, aynı dünyayı paylaştığımızı da hatırlatır. Farklı şehirlerde çalışan kardeşlerimiz aynı ayın altında ailesini özler, aynı güneşin doğuşuyla yeni bir güne başlar. Onların emeğine ve yalnızlığına karşı duyarlı olalım. Tefekkür, insanı yeryüzündeki kardeşlerinden koparmasın; onlara karşı şefkati artırıp şükrünü derinleştirsin.
Kısacası göğün bir işaret olduğunu kabul ediyorsak o işaretin bizi nereye çağırdığını soralım: Daha çok korkuya mı, daha çok hakikate mi? Peygamberimizin tutulma olayında verdiği cevap açıktır. Doğru bilgiyi koruyalım, Rabbimize ibadet edelim ve insanların gönlünü yanlış sözlerle ürkütmeyelim.
Bir daha tutulma haberi duyduğumuzda çocuklarımızla bu olayı konuşalım. Önce ne olduğunu güvenilir bir kaynaktan öğrenelim, sonra Peygamberimizin öğrettiği namaz ve duayı hatırlayalım. Böylece merak ile kulluğun birlikte yürüyebildiğini evimizde yaşayalım.
DUA
Allah’ım! Güneşi, ayı ve yıldızları yaratan Sensin. Bize göğün düzenine bakarken Seni hatırlayan bir kalp, onu araştırırken doğruyu arayan bir akıl ver. Bildiğimizle övünmekten, bilmediğimizi uydurup insanları korkutmaktan muhafaza buyur.
Yâ Rabbi! Evlerimizi ve çocuklarımızı hurafelerden, fal ve kehanet iddialarının aldatmasından koru. Kararlarımızda akıl, istişare ve dua ile yürümeyi nasip eyle. Gençlerimize meraklarını güvenilir bilgiye yöneltecek öğretmenler ve imkânlar ver. Bilim öğrenenlerimizin bilgisini insanlara fayda, kalplerine de tevazu kıl.
Rabbimiz! Gündüzümüzü helâl emekle, gecemizi huzur ve ibadetle bereketlendir. Çalışanlara güç, yorgunlara dinlenme, yolunu arayanlara doğru istikamet ihsan eyle. Yeryüzündeki nimetleri israf etmeden kullanmayı, çevremizi kirletmeden yaşamayı, başkasının hakkını gözetmeyi bize öğret.
Allah’ım! Göklerde gördüğümüz her işaret bizi Sana yaklaştırsın; korku ve yanlış inançlara teslim etmesin. Kalbimizi Kur’an’la aydınlat, davranışımızı Peygamberimizin doğruluğuyla güzelleştir. Son nefesimize kadar Seni anan, nimetlerine şükreden ve kullarına faydalı olanlardan eyle bizi. Âmin, yâ Rabbe’l-âlemîn.
KAYNAKLAR
Diyanet İşleri Başkanlığı, Hadislerle İslâm, 1. cilt, “Güneş, Ay ve Yıldızlar: Gökyüzünün Kandilleri”, s. 311–322. Ayet ve hadislerin kaynakları metinde belirtilmiştir. Günlük hayat örnekleri ve dua bu vaaz için hazırlanmıştır.
Diyanet — Hadislerle İslâm, 1. cilt, 311. sayfa · Diyanet — Kur’an, meal ve tefsir
