Hadislerle İslâm.. "Cennete Giden Yollar: Salih Ameller, Yüksek Ahlâkî Erdemler" Konulu Hadislerle İslâm Vaazı sitemize eklenmiştir..
Cennete Giden Yollar: Salih Ameller, Yüksek Ahlâkî Erdemler
Hamd, kullarını iman ve güzel amelle cennetine çağıran Yüce Allah’a mahsustur. Salât ve selâm, cennet yolunu doğruluk ve merhametle gösteren Sevgili Peygamberimiz Hz. Muhammed Mustafa’ya, onun ailesine, ashâbına ve yolundan yürüyen bütün müminlere olsun.
Muhterem müminler, cenneti istemek gönlümüzde büyük bir ümittir. Peki bu ümidi günlük hayatımızda hangi davranışlar besliyor? İnsanlarla konuşmamız, emanete yaklaşımımız ve ailemize ilgimiz bu yolun dışında değildir.
Cennet Allah’ın rahmetiyle nasip olur. Amelimizi O’nun üzerinde bir hak iddiasına çeviremeyiz. Bununla beraber bize gösterilen iman, ibadet ve güzel ahlâk yolunda gayret etmekten de vazgeçmeyiz. Müjde, samimi bir yürüyüşe davet olsun.
İmanın gönüldeki samimi karşılığı
عَنْ أَبِى سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ (صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ سَلَّمْ) قَالَ: “يَا أَبَا سَعِيدٍ مَنْ رَضِيَ بِاللَّهِ رَبًّا وَبِالْإِسْلاَمِ دِينًا وَبِمُحَمَّدٍ نَبِيًّا وَجَبَتْ لَهُ الْجَنَّةُ.”
Ebû Saîd el-Hudrî’den nakledildiğine göre, Resûlullah (sav) şöyle buyurmuştur: “Ey Ebû Saîd! Kim Rab olarak Allah’tan, din olarak İslâm’dan ve peygamber olarak Muhammed’den razı olursa ona cennet vacip olur.” (M4879 Müslim, İmâre, 116)
Peki, insan cennete tekrar nasıl kavuşacaktı? Artık cennete dönmesi için Allah’ın emirleriyle sınanması ve ona kulluğunu ispat etmesi gerekecekti. (En’âm, 6/165.) İşte bu konuda dünya ve âhiret mutluluğunun yolunu göstermekle görevlendirilmiş peygamberlerin ve ilâhî kitapların muştuları ona yol gösterecekti. Ebedî saadet yurduna, ancak ebedî risâletin sahibi rehberliliğinde ulaşılacaktı. Çünkü onun hakkında Yüce Allah, “Doğrusu biz seni hem bir şahit hem bir müjdeci hem de bir uyarıcı olarak gönderdik.” (Fetih, 48/8.) buyurmuştu. O, önce insanları cennetle ve cennete götürecek amellerle müjdeledi, sonra da cehennemden ve cehennemlik işlerden sakınmaları için uyardı. Nitekim Allah Resûlü, “Sizi cennete yaklaştıracak ve cehennemden uzaklaştıracak her şeyi size anlattım.” buyurmuştu. (MA20100 Abdürrezzâk, Musannef, XI, 125.) Allah Resûlü bu görevini Ebû Hüreyre’nin naklettiği bir hadiste çarpıcı bir benzetme ile şöyle anlatmıştır: “Benim ve sizin durumunuz, (gece) yaktığı ateşe üşüşen böceklere pervanelere engel olmaya çalışan adamın durumuna benzer. Ben sizi ateşten korumak için kuşaklarınızdan tutuyorum, siz ise benim elimden kurtulup ateşe girmeye çalışıyorsunuz.” (B6483 Buhârî, Rikâk, 26; M5955 Müslim, Fedâil, 17.)
Kur’an’ın ve Peygamberimizin (sav) bildirdiğine göre, cennete gitmenin olmazsa olmaz şartı imandır. (Saff, 61/10-12; M2679 Müslim, Sıyâm, 145; N4997 Nesâî, Îmânû, 7; T1574 Tirmizî, Siyer, 21.) Cennet nimetlerine, ancak Allah’a ve peygamberlerine iman edenler erişecektir. (Hadîd, 57/19, 21; M195 Müslim, Îmân, 94.) Ebû Saîd el-Hudrî’den nakledildiğine göre, Allah Resûlü şöyle buyurur: “Ey Ebû Saîd! Kim Rab olarak Allah’tan, din olarak İslâm’dan ve peygamber olarak Muhammed’den razı olursa, ona cennet vacip olur.” (M4879 Müslim, İmâre, 116.) Resûl-i Ekrem’in müjdelediğine göre kalbinde böyle bir iman ışığını koruyan her Müslüman, amellerindeki kusurların cezasını çektikten sonra da olsa mutlaka cennete gidecektir. (T2598 Tirmizî, Sıfatü cehennem, 10.)
İman esasları kuşkusuz insanı cennete sevk eden en temel unsurlardır. Müminden beklenen, imanını hayatına rehber kılması ve davranışlarına da yansıtmasıdır. Kur’ân-ı Kerîm’de, “İnsanlar, ‘İman ettik.’ demekle imtihan edilmeden bırakılacaklarını mı zannettiler?” (Ankebût, 29/2.) buyrularak imanın bu yönüne dikkat çekilir. Kısacası kişiyi cennete götüren iman, kendisine salih amellerin eşlik ettiği imandır. Salih amellerin başında Allah Teâlâ’nın yapın dediklerini yapmak, uzak durun dediklerini terk etmek vardır. Nitekim İslâm’ın emrettiği namaz, oruç, zekât gibi ibadetleri yerine getireceğini ifade eden bir sahâbînin arkasından Peygamberimiz (sav), “Eğer sözünde durursa cennete girer.” buyurmuştur. (M102 Müslim, Îmân, 10; HM12484 İbn Hanbel, III, 143.) Sahâbeden Ebû Ümâme’nin (ra) işittiğine göre Allah Resûlü Veda Haccı’ndaki hutbesinde de ibadetlerin cennete götüren yönüne dikkat çekmiştir: “Rabbiniz Allah’a karşı sorumluluğunuzun bilincinde olun. Beş vakit namazınızı kılın. Ramazan ayında orucunuzu tutun. Mallarınızın zekâtını verin. Yöneticilerinize itaat edin. Ve böylece Rabbinizin cennetine girin.” (T616 Tirmizî, Cum’a, 80.)
Sevgi de insanın elinden tutup cennete götüren kutlu bir yoldaştır. Zira sevmek, insan eksenli düşünüldüğünde hem imanı hem de faydalı işleri ihtiva eden iki yönlü mânevî bir ameldir. Allah’ı sevmek, O’na iman bağıyla bağlanmaktır; mahlûkatı sevmek, onlara karşı faydalı işlerde bulunmaktır. Bir başka deyişle cennete götüren sevgi, Yaratan’a ihlâsla bağlanmak ve yaratılmışlara şefkat göstermektir. Nitekim Kur’an’da Allah’a inanmanın yanı sıra, kötülüklerden sakınmak, bollukta ve darlıkta başkalarına yardım etmek, öfkeyi yenmek, insanların kusurlarını bağışlamak ve işlediği günahlarda ısrar etmeyip Allah’tan af dilemek gibi hasletlerin, cennete götürecek ameller olduğu beyan edilmektedir. (Âl-i İmrân, 3/132-136.)
İşte burada inananların birbirini sevmesi, hem imanlarının olgunluğunun bir göstergesi, hem de onları cennete ulaştıracağı bildirilen nebevî bir muştudur. Peygamberimiz öyle buyurur: “İman etmedikçe cennete giremezsiniz; birbirinizi sevmedikçe de iman etmiş olmazsınız. Size yaptığınızda aranızda sevgi oluşturacak bir şey söyleyeyim mi? Aranızda selâmı yaygınlaştırın.” (M194 Müslim, Îmân, 93.)
Allah’tan, İslâm’dan ve Peygamberimizden razı olmak, yalnızca bir aidiyet sözü değildir. Güvenimizi, yönelişimizi ve öğrenme isteğimizi bu hakikate bağlamaktır. Zorlandığımızda da kulluk yolunu terk etmemeye çalışırız.
Bilmediğimiz dinî meseleyi güvenilir kaynaktan öğrenelim. Bir yanlış alışkanlığı düzeltmeye gayret edelim. Çocuklarımız iman bilgisini bir ezberin yanında sevgi ve güzel örnekle tanısın. Evimizde din, yalnızca başkasını uyarırken hatırlanan bir dil olarak kalmasın. Kendi hayatımıza da yön versin.
Selâmla açılan kardeşlik kapısı
عَنْ أَبِى هُرَيْرَةَ قَالَ قَالَ: رَسُولُ اللَّهِ (صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ سَلَّمْ) : “لاَ تَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ حَتَّى تُؤْمِنُوا، وَلاَ تُؤْمِنُوا حَتَّى تَحَابُّوا، أَوَلاَ أَدُلُّكُمْ عَلَى شَيْْءٍ إِذَا فَعَلْتُمُوهُ تَحَابَبْتُمْ؟ أَفْشُوا السَّلاَمَ بَيْنَكُمْ.”
Ebû Hüreyre’nin naklettiğine göre, Resûlullah (sav) şöyle buyurmuştur: “İman etmedikçe cennete giremezsiniz; birbirinizi sevmedikçe de iman etmiş olmazsınız. Size yaptığınızda aranızda sevgi oluşturacak bir şey söyleyeyim mi? Aranızda selâmı yaygınlaştırın.” (M194 Müslim, Îmân, 93)
Öyleyse, İslâm’ın tasvir ettiği şekilde insanî ve ahlâkî mükemmelliklerle donanmış bireylerin oluşturduğu bir toplum, aslında cennet iklimini bu dünyada yaşıyor demektir. Bunu gerçekleştirmenin imandan sonraki belki ilk adımı Yaratan’dan ötürü yaratılmışlara duyulan sevgidir.
Cennete giden yolda insanın maddî ve mânevî fedakârlıktan sakınmaması, cenneti hak etmesi için gereken ilâhî rahmete bir vesiledir. Çünkü Kur’an’da bildirdiği şekliyle Yüce Yaratıcı, “Müminlerden, mallarını ve canlarını, kendilerine (verilecek) cennet karşılığında satın almıştır.” (Tevbe, 9/111.) Bu sebeple, bir gün Peygamberimiz (sav), insanların su ihtiyacını gidermek için cennet karşılığında kimin bir kuyuyu satın alıp insanların istifadesinde sunacağını sormuştu ve bu nebevî müjdeye erişmek için hemen Hz. Osman o işi üstlenmişti. (B2778 Buhârî, vesâyâ, 33.)
Âdem’i cennetten şeytanın aldatması çıkartmıştı, fakat evlâtlarını oraya birbirlerine yardım ve iyilik yapmaları geri götürecekti. Nitekim Kur’an bir köleyi/esiri özgürlüğüne kavuşturmanın, şiddetli bir kıtlık gününde akrabası olan bir yetimi ya da hiçbir şeyi olmayan bir fakiri doyurmanın, iman edenlerden olup birbirine sabrı ve merhameti tavsiye etmenin “cennete götüren sarp yolları kolay edecek işlerden” (Beled, 90/12-17.) olduğunu belirtmektedir.
Müminlerin derdiyle dertlenmenin, sevinçlerini ve acılarını paylaşmanın da cennete götürecek amellerden olduğu müjdelenmiştir. Resûlullah (sav) bir gün ashâbına dönerek, “Bugün içinizden kim oruçlu olarak sabahladı?” diye sordu. Orada hazır bulunanlardan Hz. Ebû Bekir, “Ben!” cevabını verdi. Peygamberimiz (sav), “Bugün içinizden kim bir cenazenin arkasından gitti?” dedi. Yine Ebû Bekir, “Ben!” cevabını verdi. Peygamberimiz (sav) bu sefer, “Bugün içinizden kim bir fakiri doyurdu?” diye sordu. Ebû Bekir, “Ben!” cevabını verdi. Peygamberimiz (sav), “Peki, bugün içinizden hanginiz bir hastayı ziyaret etti?” buyurdular. Yine Ebû Bekir, “Ben!” cevabını verdi. Bunun üzerine Resûlullah (sav), “Bu hasletler kimde bulunursa o, mutlaka cennete girer.” buyurdu. (M6182 Müslim, Fedâilü’s- sahâbe, 12.)
Bir başka müjdesinde ise Resûlullah (sav) şöyle buyurmuştu: “Bir mümin, aç bir mümini doyurursa, Allah da o kimseyi cennet meyveleriyle doyuracaktır. Yine bir mümin, susuz kalan bir mümine bir şeyler içirip susuzluğunu giderirse, Allah kıyamette ona (misk ile mühürlenmiş lezzetli bir içecek olan) ‘Rahîk-ı Mahtûm’dan içirecektir. Yine bir mümin, elbiseye ihtiyacı olan bir mümini giydirirse, Allah da ona cennetin yemyeşil elbiselerinden giydirecektir.” (T2449 Tirmizî, Sıfatü’l- kıyâme, 18.)
Selâmı yayma çağrısı, cennet yolunun insanlar arasındaki yakınlıkla da ilişkisini gösteriyor. Birbirimizi görmezden gelen soğuk kapılar hâline gelmeyelim. Selâm, güven ve hayır dileğinin başlangıcı olsun.
Yeni gelen birine yer açalım. Yaşlıyı, genci ve sessiz kalanı fark edelim. Aramızdaki bir kırgınlığı güvenli ve uygun biçimde onarmaya çalışalım. Sevgi adına haksızlığı örtmeyelim; adaletle merhameti bir arada taşıyalım. Dilimizdeki selâm, davranışımızdaki güvenle desteklensin.
Yumuşak bir kalbi koruyabilmek
عَنْ أَبِى هُرَيْرَةَ عَنِ النَّبِيِّ (صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ سَلَّمْ) قَالَ: “يَدْخُلُ الْجَنَّةَ أَقْوَامٌ أَفْئِدَتُهُمْ مِثْلُ أَفْئِدَةِ الطَّيْرِ.”
Ebû Hüreyre’den rivayet edildiğine göre, Hz. Peygamber (sav) şöyle buyurmuştur: “Cennete, kalpleri kuş kalbi gibi (saf ve hassas) olan insanlar girecektir.” (M7162 Müslim, Cennet, 27)
Resûl-i Ekrem bir keresinde ise cennet muştulu tavsiyelerde bulunurken, adaletli yöneticilerin, sadaka verenlerin, akrabaya ve Müslümanlara karşı ince kalpli, merhametli davrananların, bir de iffetini ve namusunu muhafaza eden kimselerin cennete gideceğini söylemişti. (M7207 Müslim, Cennet, 63; HM17623 İbn Hanbel, Iv, 162.) Aynı şekilde Peygamberimizin (sav) bildirdiğine göre, “adaletli hâkim” (D3575 Ebû Dâvûd, Kadâ’ (Akdiye), 2.) ve “her gün ve her gecede beş vakit namaza çağıran müezzin, kendisinden memnun olan cemaate imam olan adam, Allah’ın ve efendisinin hakkını yerine getiren köle” de cennetin nadide mekânlarında yer almayı hak edecek kişilerdendir. (T2566 Tirmizî, Sıfatü’l- cennet, 25.)
Resûl-i Ekrem, “Cennete, kalpleri kuş kalbi gibi (saf ve hassas) olan insanlar girecektir.” (M7162 Müslim, Cennet, 27.) buyrularak hem gönül zenginliğine hem de Allah’a duyulan saygıdaki hassasiyete dikkat çekilmiştir. Rahmet ve saadet yurduna, gazap ve felâket yolundan gidilemeyeceği açıktır. Bu yüzden hadislerde cennetle müjdelenen insanların çoğu, temiz bir kalbe sahip olmanın yanı sıra Yüce Allah’a karşı kulluk bilinci içinde hayatını sürdüren ve kalbinin temizliği davranışlarına yansıyan kimselerdir. Nitekim Allah Resûlü’ne, “İnsanların cennete girmesini en çok sağlayan şey nedir?” diye sorulduğunda, o (sav), “Takva (Allah’a karşı sorumluluk bilinci) ve güzel ahlâktır.” yanıtını vermiştir. (İM4246 İbn Mâce, Zühd, 29.) Allah’a karşı saygı ve korku içinde olmanın cennete girmek için bir vesile olduğunu anlatan Resûlullah’ın ifadelerine göre, bir dağın tepesinde ezan okuyan ve namaz kılan bir koyun çobanı Yüce Allah’ın hoşuna gider ve Rabbimiz, “Şu kuluma bakın. Benden korkarak ezan okuyor ve namaz kılıyor. Ben bu kulumu affettim ve onu cennete koydum.” buyurur. (D1203 Ebû Dâvûd, Sefer, 3.)
Peygamberimiz, güzel ahlâklı kimseler ile cennetlikler arasında doğrudan bir bağ kurmuştur: “Size cehenneme girmeyecek kimseleri bildireyim mi? Cana yakın, uysal, yumuşak huylu ve kolay geçinilen herkes.” (T2488 Tirmizî, Sıfatü’l- kıyâme, 45.) Ubâde b. Sâmit’in naklettiği bir hadiste ise Peygamberimiz (sav) cennete girmeyi garanti etmenin altı ahlâkî şartını şöyle sıralamıştır: “Siz bana kendinizden altı şeyi garanti edin, ben de size cenneti garanti edeyim: Konuştuğunuzda doğru söyleyin. Söz verdiğiniz zaman onu yerine getirin. Size bir şey emanet edildiğinde onu sahibine verin. Namusunuzu koruyun. (Harama) bakmaktan sakının. Elinizi (kötü işlerden) çekin.” (HM23137 İbn Hanbel, v, 323.)
Cennetle muştulanan bir başka grup ise gözlerini kaybetmek gibi tedavisi mümkün olmayan hastalıklara imanla sabredenlerdir. Bir kudsî hadiste Yüce Allah şöyle buyuruyor: “Kimin iki sevgili gözünü alırım da o, karşılığını benden bekleyerek buna sabrederse onun için cennetin dışında hiçbir ödüle razı olmam!” (DM2823 Dârimî, Rikâk, 76.)
Peygamberimizin (sav) cennetle muştuladığı bir diğer haslet ise doğruluktur. Abdullah b. Mes’ûd’dan nakledildiğine göre, İki Cihan Efendisi (sav) şöyle buyurmuştur: “Şüphesiz, doğruluk (insanı) iyiliğe, iyilik de cennete götürür. Kişi devamlı doğru söyler ve doğruluktan ayrılmazsa Allah katında ‘doğru/sıddîk’ olarak tescillenir. Yalandan sakının! Çünkü yalan (insanı) kötülüğe, kötülük de cehenneme götürür. Kişi devamlı yalan söyler, yalan peşinde koşarsa Allah katında ‘yalancı/kezzâb’ olarak tescillenir.” (M6637 Müslim, Birr, 103; B6094 Buhârî, Edeb, 69.)
Kuş kalbi gibi kalplere dair müjde, gönlün saflığını ve hassasiyetini düşündürüyor. İnsanların acısına karşı taşlaşmamak, kendi yanlışına karşı da duyarlı kalmak gerekir. Merhamet zayıflık değildir.
Bir çocuğun sorusunu sabırla dinlemek, bir çalışanın yorgunluğunu görmek veya bir hastanın ihtiyacını sormak mümkündür. İnsanların mahremiyetini ve sınırını koruyalım. İyilik ederken onları kendimize bağımlı kılmayalım. Kalbimizin hassasiyeti, gerçek bir fayda ve güven olarak hayata ulaşsın.
Cennet ümidi ahlâkımıza yön versin
ٱلَّذِينَ يُنفِقُونَ فِى ٱلسَّرَّآءِ وَٱلضَّرَّآءِ وَٱلْكَٰظِمِينَ ٱلْغَيْظَ وَٱلْعَافِينَ عَنِ ٱلنَّاسِ وَٱللَّهُ يُحِبُّ ٱلْمُحْسِنِينَ
Onlar bollukta ve darlıkta Allah yolunda harcayanlar, öfkelerini yenenler, insanları affedenlerdir. Allah iyilik edenleri sever. (Âl-i İmrân 3/134)
İşte bu nebevî müjdeler ve uyarıların gösterdiği üzere cennet, ancak bu dünya şartlarında kazanılacaktır. Kur’an’ın “eğri” ve “doğru” (Beled, 90/10.) ya da “iyi ve kötü” (Şems, 91/9.) şeklinde ifade ettiği ve buradan ilhamla şairin, “Oluklar çift; birinden nur akar, birinden kir” dediği üzere, insanın ebedî hayatını belirleyecek olan bu yol ayrımında yollardan birisi saadet yurdu cennete, diğeriyse felâket yurdu cehenneme götürecektir. Hangisinden gitmek istediği ise insanın tercihine bırakılmıştır. Peygamberimiz (sav), cennete gitmek isteyenlerin hemen yola koyulmasını, arzuyla çalışmasını istemiş ama Allah’ın bu ticarette ortaya koyduğu malın, yani cennetin çok pahalı olduğunu da hatırlatmıştır. (T2450 Tirmizî, Sıfatü’l- kıyâme, 18.) Zira Allah Resûlü’nün ifadesiyle: “Cehennem, (nefse) hoş gelen şeylerle, cennet de (nefse) zor gelen şeylerle perdelenmiştir.” (B6487 Buhârî, Rikâk, 28.) Mutlaka cennet yolunda caydırıcı, usandırıcı nice engeller ve meşakkatler karşımıza çıkacaktır. Cennet yolcusu, zaman zaman şehvet çukurlarını ve bazı nefsî arzuları aşmak; yanlış sapaklara düşmemek, mücadele ve sabır tünellerinden geçerek zirveye ulaşmak durumunda kalacaktır. Kur’anî ifadeyle “sarp yokuşu aşmak” (Beled, 90/11-12.) gerekecektir. O yolda bir de şeytan oturmakta ve pusu kurmuş beklemektedir. Evet, Âdem’in cennetten çıkarılmasına sebep olan şeytan, nefis ve insanlardan oluşan yandaşlarıyla iş birliği de yaparak, oyunun ikinci aşamasını devreye sokacak ve onun tekrar oraya dönmesine engel olacaktır. Çünkü Allah’a, “Yemin olsun ki (kullarını saptırmak için) senin dosdoğru yolunun üzerinde oturacağım.” (A’râf, 7/16.) demiştir.
Ancak “canların çektiği ve gözlerin hoşlandığı her şeyin olduğu ve ebedî olarak kalınacak” (Zuhruf, 43/71.) cennet için bütün çileleri çekmeye ve mücadele etmeye değer. Dahası bu yokuşun arkasında cennetle birlikte vuslat da hâsıl olacak, kul Rabbine kavuşacaktır. (B6573 Buhârî, Rikâk, 52.) Bu vuslatın lezzeti, her şeye bedeldir; bu aziz nimetin uğrunda katlanılmayacak hiçbir dünya sıkıntısı olmasa gerektir. Ancak bilinmelidir ki cennete, sınırlı bir ömürde yapılabilecek ameller değil, Allah Teâlâ’nın lütuf ve rahmeti götürecektir. Ne var ki iman ve ameller, bu rahmetin oluşmasına bir vesiledir. (Zuhruf, 43/72.) Yapılan ibadetler, sadece ebedî saadeti Rab Teâlâ’dan gönülden istediğimizin bir göstergesidir. Sonuçta herkes istediğinin ve yaptıklarının karşılığını görecektir. (Zilzâl, 99/7-8.)
O hâlde cennet de, cennete götüren yoldaki başarı da bütünüyle Allah’ın kullarına bir rahmetidir aslında. (Bakara, 2/38; A’râf, 7/23.) Nitekim Resûlullah (sav), “Hiç kimseyi kendi ameli (iyi işleri ve ibadeti) cennete koyamaz.” buyurmuş, sahâbe, “Seni de mi ey Allah’ın Resûlü?” diye sorunca da, “Evet, Rabbimin rahmeti bürümedikçe beni de.” cevabını vermiştir. (M7113 Müslim, Sıfâtü’l- münâfıkîn, 72; B6467 Buhârî, Rikâk, 18.) Bir hadiste de Yüce Allah’ın cennete seslenerek, “Sen benim rahmetimsin; ben seninle kullarımdan dilediğime rahmet ederim.” buyurduğu nakledilmiştir. (B4850 Buhârî, Tefsîr, (Kâf) 1.)
Şu hâlde Müslüman, tıpkı Peygamberimizin (sav) tavsiye ettiği gibi, cennete girmek için hem salih ameller işlemeli hem de bunlarla Yüce Allah’ın rızasını ve rahmetini elde etmeye çalışmalıdır. Unutulmamalıdır ki cennete giden bu zorlu sarp yokuşun zirvesine, ancak son peygamber ve son kılavuz Hz. Muhammed (sav) ile varılır. (Bakara, 2/38.) Ne mutlu Kutlu Rehber’in izinden giden ve cennette vuslata eren müminlere...
Ayet paylaşmayı, öfkeyi yenmeyi ve insanları bağışlayabilmeyi hatırlatıyor. Bu erdemler günlük hayatın içinde emek ister. Hepsini sadece başkasından beklemeyelim.
Bugün gücümüzün yettiği bir paylaşım yapalım. Öfkelendiğimizde zarar vermeden durabileceğimiz bir yol seçelim. Affın uygun ve güvenli olduğu yerde gönlümüzdeki kini azaltmaya çalışalım; hak ve güvenliği de koruyalım. Cenneti isteyen kalbimiz, evimizde ve sokağımızda daha dürüst ve merhametli bir insan olmaya niyet etsin.
Gönlümüzü Rabbimize açalım
Allah’ım, bizi cennetine yaklaştıran iman, ibadet ve güzel ahlâkla yaşat. Amelimizle böbürlenmeden rahmetine sığınmayı nasip et. Niyetimizi samimi, gayretimizi devamlı kıl.
Rabbimiz, ailelerimizde sevgi, çocuklarımızda doğruluk ve toplumumuzda güven çoğalsın. Kalbimizi katılıktan, dilimizi incitmekten, elimizi haksızlıktan koru. Öfkemizi yenelim, paylaşalım, hakları telafi edelim. Peygamberinin gösterdiği yolda birbirine hayır dileyen kullarından olalım. Sonumuzu imanla tamamlayıp bizi rahmetinle cennetinde buluştur. Âmin.
Kaynak: Diyanet kaynak metni, 7. cilt, 659–668. sayfalar. Ayet ve hadislerin asıl kaynakları ilgili alıntıların yanında belirtilmiştir. Arapça ayet metni: Tanzil Project, Uthmani 1.1, CC BY 3.0; meal: Diyanet İşleri Başkanlığı.
