Allah’a İman: Varolmanın Asıl Gayesi

Hamd, bizi yoktan var eden, nimetleriyle yaşatan ve imanla gönüllerimize yön veren Yüce Allah’a mahsustur. Salât ve selâm, Allah’ı tanımayı ve O’na güvenerek yaşamayı öğreten, imanı güzel ahlâkla hayata taşıyan Sevgili Peygamberimiz Hz. Muhammed Mustafa’ya, ailesine, ashâbına ve onun izinden yürüyen bütün müminlere olsun.

Aziz kardeşlerim, insan gün boyunca birçok işin peşinden koşar. Geçimini sağlar, ailesini düşünür, eksiklerini tamamlamaya çalışır. Bunların arasında bazen kendisine şu soruyu sormayı unutur: Ben bütün bu hayatı hangi anlamla yaşıyorum? Yalnız daha çok kazanmak, daha çok tanınmak veya daha rahat yaşamak için mi? Kalbimizin en derin ihtiyacını maddî imkânların tek başına karşılayamadığını hepimiz farklı zamanlarda hissederiz. Allah’a iman, işte bu hayatın ortasında bize kim olduğumuzu, nimetimizin nereden geldiğini ve sorumluluğumuzun kime karşı olduğunu hatırlatır.

Rabbimize iman etmek, yalnız O’nun varlığını bir bilgi olarak kabul etmek değildir. O’nu tek ilâh bilmek, kulluğumuzu O’na yöneltmek ve hayatımızı O’nun ölçüsüyle düzenlemeye çalışmaktır. Korktuğumuzda sığındığımız, nimet bulduğumuzda şükrettiğimiz, yanlış yaptığımızda af dilediğimiz Rabbimiz birdir. Bu bağlılık insanı hayatın sorumluluklarından uzaklaştırmaz; tam tersine yaptığımız işe, söylediğimiz söze ve taşıdığımız emanete daha fazla dikkat etmeye çağırır.

Allah’ı birleyen kalbin huzuru

Allah’ın birliğini Kur’an’ın öğrettiği şekilde tanırız. İhlâs sûresinde Rabbimiz şöyle buyurur:

قُلْ هُوَ ٱللَّهُ أَحَدٌ

“De ki: O, Allah’tır, bir tektir.” (İhlâs, 112/1.)

ٱللَّهُ ٱلصَّمَدُ

“Allah sameddir.” Yani bütün varlıkların kendisine muhtaç olduğu, kendisi hiçbir şeye muhtaç olmayan Rabbimizdir. (İhlâs, 112/2.)

لَمْ يَلِدْ وَلَمْ يُولَدْ

“Ondan çocuk olmamıştır; kendisi de doğmamıştır.” (İhlâs, 112/3.)

وَلَمْ يَكُن لَّهُۥ كُفُوًا أَحَدٌۢ

“Hiçbir şey O’na denk ve benzer değildir.” (İhlâs, 112/4.)

Bu sûreyi çoğumuz ezbere biliriz. Fakat onu okurken Rabbimizi insanlar gibi düşünmekten, O’nun kudretini kendi imkânlarımızla ölçmekten sakınırız. Biz yorulur, unutabilir ve başkasına ihtiyaç duyarız. Allah ise yaratılmışların eksikliklerinden uzaktır. Bu hakikat gönlümüze yerleştiğinde, yalnız kaldığımızı düşündüğümüz zamanlarda da Rabbimizin bizi bildiğini hatırlarız. Bütün kapılar kapanmış gibi görünse bile dua kapısının açık olduğunu biliriz. İman, insanın kendi sınırlılığını kabul ederek sınırsız kudret sahibine yönelmesidir.

Bu güven, sorumluluğu terk etmek anlamına gelmez. Hastalanınca tedavi olur, geçim için çalışır, geleceğimiz için tedbir alırız. Rabbimize güvenmemiz, bize verilen imkânları kullanmamızı engellemez. Sonucu her zaman istediğimiz gibi yönetemeyeceğimizi bilmek ise kalbimize ölçü kazandırır. Elimizden geleni yaptıktan sonra, kendimizi sonsuz bir kontrol çabasının içinde tüketmek yerine Allah’ın hikmetine ve rahmetine sığınırız. Kulluğumuz, gayretimizle duamızın birbirine eşlik etmesidir.

İmanın tadını hangi kalp alır?

Enes b. Mâlik’in naklettiğine göre Peygamberimiz şöyle buyurmuştur:

ثَلاَثٌ مَنْ كُنَّ فِيهِ وَجَدَ بِهِنَّ حَلاَوَةَ الْإِيمَانِ، مَنْ كَانَ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَحَبَّ إِلَيْهِ مِمَّا سِوَاهُمَا، وَأَنْ يُحِبَّ الْمَرْءَ لاَ يُحِبُّهُ إِلاَّ لِلَّهِ، وَأَنْ يَكْرَهَ أَنْ يَعُودَ فِى الْكُفْرِ بَعْدَ أَنْ أَنْقَذَهُ اللَّهُ مِنْهُ، كَمَا يَكْرَهُ أَنْ يُقْذَفَ فِى النَّارِ.

“Üç özellik kimde bulunursa imanın tadını alır: Allah ve resûlünü her şeyden daha çok sevmek, bir kimseyi yalnız Allah için sevmek ve Allah kendisini kurtardıktan sonra inkâra dönmekten ateşe atılmaktan kaçındığı gibi kaçınmak.” (Müslim, Îmân, 67.)

Kardeşlerim, imanın tadı yalnız özel bir anda hissettiğimiz duygunun adı değildir. Hadis bizi sevginin yönüne çağırır. Allah ve resûlünü sevmek, onların öğrettiği ölçüyü sevdiğimiz başka şeylerin üstünde tutabilmektir. Kazancımızı severiz; fakat helâli kazançtan daha değerli biliriz. Ailemizi severiz; fakat haksızlık yapmalarını onaylamayız. Rahatımızı isteriz; fakat bir insanın yardım ihtiyacını görüp tamamen kayıtsız kalmayı doğru saymayız. Sevgi, bazen hangi tercihin kalbimizde öncelikli olduğunu gösterir.

Bir insanı Allah için sevmek de karşılıksız bir iyi niyeti öğretir. Dostumuz yalnız işimize yaradığı için değerli olmasın. İmkânı azaldığında, sağlığı bozulduğunda veya bize bir kazanç sağlayamadığında da onu hatırlayalım. Güzel ahlâkına, dürüstlüğüne ve birlikte iyiliğe yürüyebildiğimize değer verelim. Bu sevgi, hataları bütünüyle onaylamak değildir; gerektiğinde incitmeden doğruyu hatırlatabilmektir. Allah için sevilen insanın dünyası kadar âhireti de dert edilir.

Hadisin son kısmı, iman nimetinin kıymetini korumaya çağırır. İnancımızı küçümseyen bir çevrenin etkisini hafife almadan, kalbimizi besleyecek kaynaklara ve dostluklara yaklaşalım. Bunu başkalarına düşmanlık ederek değil, kendi bağlılığımızı ciddiye alarak yaparız. Bir gencin sorusu varsa onu susturmak yerine doğru bilgiyi bulmasına yardımcı oluruz. İmanını korumak isteyen insan, anlamadığı konuda öğrenmekten çekinmez; Rabbine güvenmekle ilim aramak birbirine engel değildir.

Yoldaki bir zararı kaldırmak da imanın işidir

Ebû Hüreyre’nin rivayetinde Allah Resûlü imanın hayatla bağını şöyle anlatır:

الإِيمَانُ بِضْعٌ وَسَبْعُونَ شُعْبَةً، أَفْضَلُهَا لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ، وَأَوْضَعُهَا إِمَاطَةُ الْأَذَى عَنِ الطَّرِيقِ، وَالْحَيَاءُ شُعْبَةٌ مِنَ الْإِيمَانِ.

“İmanın yetmiş küsur şubesi vardır. En üstünü ‘Allah’tan başka ilâh yoktur’ sözüdür. En alt derecesi yoldaki eziyet veren şeyi kaldırmaktır. Hayâ da imanın bir şubesidir.” (Müslim, Îmân, 58; Nesâî, Îmân, 16.)

Peygamberimizin bu sözü, imanı yalnız iç dünyamızda kalan bir kabul olarak görmemizi engeller. Dilimiz Allah’ın birliğini söylerken elimiz bir insanın geçeceği yoldaki zararı kaldırır. Birinde Rabbimize bağlılık, diğerinde O’nun kullarına karşı sorumluluk vardır. İman bu ikisini birlikte hayata taşır. Yolda gördüğümüz bir tehlikeye kayıtsız kalmamak, apartmanda başkasının geçişini engellememek ve ortak alanları temiz tutmak da dinimizin öğrettiği duyarlılıkla ilgilidir.

Günümüzde yolların yanında insanların birbirine ulaştığı başka alanlar da vardır. Bir mesaj grubunda yayılan yanlış haber, bir insanın itibarına zarar veren paylaşım, başkasını küçük düşüren bir söz, görünmeyen fakat gerçek bir eziyete dönüşebilir. Hadisin yol örneğini düşünerek dijital davranışımızı da muhasebe edebiliriz. Elimiz bir zararı kaldırabiliyorsa kaldırsın; parmağımız başkasının yükünü büyüten bir paylaşımı çoğaltmasın. İman, yalnız yaptığımız ibadette değil, insanlara verdiğimiz güven ve koruduğumuz haklarda da görünür olsun.

Hayâ ise insanın doğru davranmaya duyduğu iç hassasiyeti besler. Başkasının hakkını yerken, yalan söylerken veya kendisine verilen emaneti ihlâl ederken içinin rahat etmemesi kıymetlidir. Fakat hayâyı doğruyu öğrenmekten çekinmekle karıştırmayalım. Dinimizi öğrenmek, yardım istemek veya haksızlığımızı telafi etmek için utanıp susmayalım. Bizi kötülükten alıkoyan hassasiyeti koruyalım; bizi iyilikten uzaklaştıran çekingenliği ise aşmaya çalışalım.

Allah’ı anmak günü yeniden yönlendirir

Ebû Hüreyre’nin anlattığı bir başka hadiste Peygamberimiz, tevhidi ifade eden zikri gün içinde tekrarlamanın büyük faziletini bildirmiştir:

مَنْ قَالَ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ، لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ﴿فِى يَوْمٍ﴾ مِائَةَ مَرَّةٍ كَانَتْ لَهُ عَدْلَ عَشْرِ رِقَابٍ، وَكُتِبَتْ لَهُ مِائَةُ حَسَنَةٍ، وَمُحِيَتْ عَنْهُ مِائَةُ سَيِّئَةٍ، وَكَانَتْ لَهُ حِرْزًا مِنَ الشَّيْطَانِ يَوْمَهُ ذَلِكَ حَتَّى يُمْسِيَ، وَلَمْ يَأْتِ أَحَدٌ بِأَفْضَلَ مِمَّا جَاءَ إِلاَّ رَجُلٌ عَمِلَ أَكْثَرَ مِنْهُ.

Hadiste, günde yüz defa “Allah’tan başka ilâh yoktur; O tektir, ortağı yoktur; mülk O’nundur, hamd O’nadır ve O’nun her şeye gücü yeter” diyen kimse için on köle azat etme sevabına denk bir karşılık, yüz iyilik ve yüz günahın silinmesi müjdelenir. Bu zikrin akşama kadar şeytana karşı bir korunma olacağı; daha fazlasını yapan dışında kimsenin bundan daha üstün bir iş yapmamış olacağı belirtilir. (Buhârî, Deavât, 64.)

Bu müjde, Allah’ı anmanın kalbimiz için ne kadar değerli olduğunu gösterir. Zikri yalnız sayıyı tamamlamak gibi düşünmeden anlamına kulak verelim. Mülkün Allah’a ait olduğunu söylerken elimizdeki nimetleri mutlak sahiplik duygusuyla tutmayalım. Hamdin O’na ait olduğunu söylerken başarımızı yalnız kendimizden bilmeyelim. O’nun her şeye gücünün yettiğini hatırlarken, sıkıntımızda ümitsizliğe kapılmayalım. Dilimizdeki zikir, bu hakikatleri yeniden kalbimize taşımak içindir.

Zikrin faziletini, hakkını yediğimiz insanların hakkını kendiliğinden ortadan kaldıracak bir hesap gibi okumayız. Dinimizin öğrettiği bütün sorumluluklar birlikte geçerlidir. Allah’ı anan dilimizin yalandan sakınması, O’na şükreden kalbimizin nimeti doğru kullanması ve af isteyen insanın yapabildiği telafiyi yerine getirmesi gerekir. Zikri hayatımızdaki yanlışlara perde yapmak yerine, o yanlışlardan dönmek için bir güç ve hatırlayış olarak yaşayalım.

Gün içinde küçük vakitler ayırabiliriz. Sabah hazırlanırken, yolda yürürken veya bir işin arasında Rabbimizi bilinçle anmak mümkündür. Fakat dikkat isteyen bir işi ihmal ederek veya çevremize karşı sorumluluğumuzu bırakarak değil, uygun zamanda yapalım. Ailemize de zikri yalnız bir alışkanlık olarak değil, Allah’a bağlılığımızı diri tutan bir yöneliş olarak öğretelim. Kalbimizin dağınıklığını fark ettiğimizde Rabbimize dönmek, günü yeniden doğru bir niyetle yaşamamıza yardımcı olur.

İman, yalnız kaldığımız yerde de ölçümüz olsun

İnsanın bazı davranışları kimsenin görmediği anlarda ortaya çıkar. Emanet edilen bilgi, kimse bakmazken kullanılabilecek bir imkân, başkasının fark etmeyeceği küçük bir haksızlık önümüze gelebilir. Allah’a iman bize yalnız insanların denetiminde yaşamamayı öğretir. Bir kamera olmadığı için doğru davranmaktan vazgeçmeyiz. Rabbimizin bilgisi bizi kuşatır; vicdanımızı onun huzurunda diri tutmaya çalışırız. Bu şuur korkuyla hayatı daraltmak için değil, doğruluğu içten benimsemek içindir.

Bir işçi görevini, bir işveren çalışanın hakkını, bir öğrenci emeğini ve bir yönetici adaletini bu bilinçle düşünmelidir. İmanımızı yalnız mesleğimizin dışında konuşmayalım. İşimizin gerektirdiği dürüstlüğü yerine getirmek de kulluğumuzun alanıdır. Bir hastanın hakkını gözetmek, bir müşteriye doğru bilgi vermek veya ortak işte sorumluluğu paylaşmak, Rabbimizin huzurunda yaptığımız işlerdir. İşyerimizdeki davranışımız, camide dinlediğimiz öğüdün devamı olsun.

Evimizde de aynı bilinç geçerlidir. Kendimize ait olmayan bir hakkı sırf güçlü olduğumuz için almak doğru olmaz. Çocuğumuzun duygusunu küçümsemek, eşimizin emeğini sürekli değersiz görmek ve yaşlı bir büyüğümüzü yük saymak imanımızın çağırdığı merhametle bağdaşmaz. Hata yapmışsak özür dilemekten kaçınmayalım. Allah’a iman, bizi kendi kusurumuzu görmeye de çağırır. Kendimizi haklı çıkarmak için dinî sözleri kullanmak yerine, o sözlerin bizi düzeltmesine izin verelim.

Sıkıntıda da nimette de aynı Rabbimiz

Bazen darlık yaşadığımızda dua eder, rahatlığa kavuşunca o yönelişi unuturuz. Oysa Rabbimiz yalnız sıkıştığımız zaman sığındığımız bir merci değildir. Sağlığımızda, bolluğumuzda ve sevinçlerimizde de O’na bağlıyız. Nimeti şükürle karşılamak, onu israf etmeden ve başkasını küçümsemek için kullanmadan yaşamak gerekir. Hastalıkta sabırla yardım isterken sağlıkta sorumluluğumuzu yerine getirelim. İmanın devamlılığı, şartlarımız değişse de kulluğumuzun yönünü korumamızdır.

Darlık içindeki kardeşimizi de kolayca suçlamayalım. Her sıkıntıyı kişinin imanına dair bir hükme dönüştürmek doğru değildir. İnsanların hayatındaki bütün sebepleri ve imtihanları bilmiyoruz. Bizim görevimiz hastanın tedavisine, iş arayanın imkân bulmasına ve yalnız kalan insanın destek görmesine yardımcı olmaktır. İmanın tesellisini anlatırken gerçek ihtiyacı yok saymayalım. Bir çorba götürmek, bir borcun çözümünde dürüstçe destek olmak ve sabırla dinlemek, samimi bir nasihatin yanında çok kıymetlidir.

İmanımız soru ve tereddütler karşısında da ilimle beslenmelidir. Bir konuda anlayamadığımız şey olması bizi hemen utanmaya veya susmaya mecbur etmez. Güvenilir kaynaklara yönelmek, ehil insanlara danışmak ve acele karar vermemek gerekir. Sosyal medyada gördüğümüz her iddiayı kesin bilgi saymayalım. Rabbimizi tanımak için gösterdiğimiz çaba, dinimizin öğrettiği düşünme sorumluluğunun da bir parçasıdır. İmanı küçümseyen alayla değil, samimi arayışla muhatap olalım.

Sevdiğimizin iyiliğini gerçekten istemek

Aziz müminler, imanın tadını anlatan hadisin sevgiye verdiği yeri biraz daha düşünelim. Bir kimseyi Allah için sevdiğimizde onun yalnız bize yakın olmasını istemeyiz; Allah katında iyiliğe yaklaşmasını da isteriz. Aramızdaki dostluk, birbirimizin yanlışlarına sessizce ortak olduğumuz bir anlaşmaya dönüşmesin. Arkadaşımız borcunu ödemeyi ihmal ediyorsa ona yeni mazeretler bulmak yerine borcunu dürüstçe düzenlemesine yardımcı olalım. Evladımız başkasını küçümsüyorsa onu sırf bizim çocuğumuz olduğu için haklı çıkarmayalım. Sevginin sadakati, sevdiğimiz insanı yanlışın içinde yalnız bırakmamaktır.

Böyle bir öğüt verirken kendimizi kusursuz bir yerde görmeyelim. “Ben senin iyiliğini istiyorum” sözü, karşıdakine hükmetmek için kullanılan bir cümleye dönüşürse gönül incinir. Yanına oturup dinlemek, meselenin zorluğunu anlamak ve kendimizin de aynı ölçüye muhtaç olduğunu kabul etmek gerekir. Bazı hatalar sert bir uyarıyla değil, insanın yanında güvenilir birinin durmasıyla daha kolay düzelir. Allah için seven kalp, hakkı söylemekten vazgeçmez; fakat söylediği hakkın bir insanın gönlüne hangi yoldan ulaşacağını da düşünür.

İmanın şubelerini anlatan hadis bize iyiliğin çeşitliliğini gösteriyordu. Bu yüzden bir insanın yalnız bizim alıştığımız iyiliği yapmasını beklemeyelim. Bir kardeşimiz hastaların ihtiyaçlarına koşar, bir diğeri ilim öğretir, başka biri geçinemeyen ailelerin yükünü hafifletir. Bu alanların her biri doğru niyet ve meşru davranışla kıymet kazanır. Başkasının iyiliğini küçük göstererek kendi hizmetimizi büyütmeye çalışmak, Allah için sevginin ruhuna zarar verir. Aynı Rabbimizin rızasına yönelen farklı hayırları takdir etmeyi öğrenelim.

Allah’ın huzurunda değerimizin ölçüsü

Bazen kendimizi çevremizin gözünden görmeye o kadar alışırız ki Rabbimizin huzurundaki sorumluluğumuzu geri plana iteriz. İnsanlar güçlü desin diye yorgunluğumuzu saklar, zengin desin diye taşıyamadığımız borca girer, kusursuz desin diye hatamızı inkâr ederiz. Oysa Allah’a iman bize insanın bütün değerini başkasının beğenisine bağlamamayı öğretir. Başkalarının güzel kanaati elbette sevindirir; fakat o kanaati kazanmak uğruna yalan söylemek, haksızlık yapmak veya kendimizi tüketmek doğru değildir. Rabbimiz gösterdiğimiz görüntüyü de kalbimizde taşıdığımız gerçeği de bilir.

Bu bilinç özellikle gizli iyilikler için bir kuvvettir. Kimsenin haberinin olmadığı bir yardımı yapmak, unutulmuş bir sorumluluğu yerine getirmek ve bize teşekkür edilmeyen bir hizmeti dürüstçe sürdürmek bazen nefsimize ağır gelir. Fakat Rabbimizin bildiğine inandığımızda iyiliğimizin mutlaka insanların alkışına ulaşması gerektiğini düşünmeyiz. Yaptığımız işin karşılığını insanlardan talep etmeden rızayı aramak, kalbimizdeki bağlılığı olgunlaştırır. Başkasının görmediği iyilik de Allah’ın bilgisi dışında değildir.

Aynı şuur, hatamızı kabul etmek için de cesaret verir. Bir yanlış ortaya çıktığında itibarımızı kurtarmak adına onu başkasına yüklemeyelim. İnsanların karşısında mahcup olmaktan çekinirken Allah’ın huzurundaki sorumluluğumuzu unutmayalım. Doğruyu söyleyip zararı telafi etmek, ilk anda bizi zorlayabilir; fakat imanımızın çağırdığı güvenilirliğin yolu buradan geçer. Güven bir günde kurulmadığı gibi bir yanlışın ardından yalnız güzel sözlerle de onarılmaz. Sabırlı ve dürüst davranış gerekir.

Kalbi beslemek için zamana yer açmak

Bir tarla nasıl bakımsız kaldığında verimini kaybediyorsa insanın gönlü de sürekli dağınıklık içinde kalınca nasihati duymakta zorlanır. İmanımızı beslemek için hayatımızın kendiliğinden sakinleşmesini beklemeyelim. Namazın çağrısını işitmek, Kur’an’dan bir bölümün anlamı üzerinde düşünmek ve Peygamberimizin bir sözünü doğru kaynaktan öğrenmek için bilinçli vakit ayıralım. Çok uzun zamanlar bulamadığımız günlerde az ama devamlı bir yöneliş de değerlidir. Mesele yalnız daha fazla dinî bilgi biriktirmek değil, öğrendiğimizin kalbimizde ve davranışımızda yer bulmasıdır.

Akşam evimizde bir hadisi konuştuğumuzda yalnız lafzını ezberletmekle yetinmeyebiliriz. İmanın şubeleri hadisini ele alıp “Bugün birinin yolundan hangi eziyeti kaldırabiliriz?” diye birlikte düşünebiliriz. Yolda tehlike oluşturan bir şeyi yetkililere bildirmek, yaşlı komşunun merdivendeki eşyasını taşımak veya başkasına zarar veren sözü durdurmak gibi gerçek adımlar bulabiliriz. Böylece çocuklarımız iman dilinin yalnız camide konuşulan bir dil olmadığını görür. Dinlediğimiz hakikat evimizin kapısından hayatın içine çıkar; imanımızın sıcaklığı başkasının güvenine dönüşür.

İmanın şubelerini öğrendiğimizde kendimiz için tek bir alan seçip diğer bütün alanlara ilgisiz kalmayalım. İbadetimizi geliştirmek ahlâkımızı ertelemeye, insanlara yardım etmek namazımızı önemsiz görmeye gerekçe değildir. Her alanda aynı hızla ilerleyemeyebiliriz; fakat dinimizin bize öğrettiği bütünü korumaya çalışırız. İyiliğimizin bir yönü gelişirken diğer yönündeki açık kusuru da dürüstçe görürüz. Zikreden dilimizin yalandan, yardım eden elimizin haksızlıktan ve namaz kılan bedenimizin insanı inciten davranıştan uzaklaşmasına gayret ederiz. Allah’a iman, hayatımızdaki parçaları aynı sorumlulukta birleştirsin. Bir alandaki güzel emeğimiz bizi kusursuz saymaya değil, başka bir alanda da doğruya yönelmeye teşvik etsin.

Bugün imanımızın bir karşılığını gösterelim

Muhterem müminler, bu vaazdan sonra hayatımızda imanın güçlendireceği bir alan seçelim. Namazımızdaki devamlılığa dikkat edelim, bir emaneti yerine getirelim, çevremizdeki bir zararı kaldıralım. Allah için sevdiğimiz bir insanı karşılık beklemeden arayalım. Kalbimizde büyüyen bir haksız isteği fark edip Rabbimize sığınalım. Bu adımlar, imanımızı yalnız konuştuğumuz bir değer olmaktan çıkarıp yaşadığımız bir bağlılık hâline getirir.

İmanın bütün sorumluluklarını bir günde kusursuz yapamasak da öğrenmekten ve gayretten vazgeçmeyelim. Her gün kendimizi başkasıyla ölçmek yerine dünkü hâlimizden daha doğru bir davranışa yönelmeye çalışalım. Hata yaptığımızda affa dönelim; iyilik yaptığımızda kendimizi övmek yerine Rabbimize şükredelim. Allah’a iman eden kalp, Allah’ın kullarına karşı daha güvenilir bir kalp olmaya çalışır. Rabbimiz bu gayretimizi kabul etsin; imanımızı bilgi, sevgi ve güzel amelle güçlendirsin.

Kaynaklar

Esas alınan konu: Diyanet İşleri Başkanlığı, Hadislerle İslâm, I, 503–516, “Allah’a İman: Varolmanın Asıl Gayesi”. Hadislerin Arapça lafızları eserin özgün metin sayfalarıyla kontrol edilmiştir; kullanılan rivayetlerin kaynakları ilgili alıntıların yanında belirtilmiştir.

Diyanet özgün hadis metni: I, 504.

İmanımızın diriliği için dua

Allah’ım! Seni doğru tanımayı, yalnız sana kulluk etmeyi ve sana güvenerek yaşamayı bize nasip et. İmanımızı alışkanlıkların içinde zayıflatma; kalbimizi sevgine, dilimizi zikrine ve davranışımızı rızana yaklaştır. Nimetinde şükreden, sıkıntıda sabırla çalışan ve her hâlinde sana dönen kullarından eyle.

Rabbimiz! Ailelerimize iman huzuru, gençlerimize doğru bilgi ve hayırlı dostluklar ver. Evlerimizde merhameti, işimizde dürüstlüğü ve toplumumuzda güveni güçlendir. Bizi insanların hakkını koruyan, başkasının yükünü hafifleten ve yalnız kaldığında da doğruluktan ayrılmayan müminlerden eyle. Hastalarımıza şifa, darda kalanlarımıza helâl imkânlar ve yalnız kardeşlerimize samimi destek nasip et.

Allah’ım! İmanın tadını kalplerimize duyur. Seni ve resûlünü hayatımızın bütün tercihlerinde sevebilmeyi, insanları senin rızan için sevmeyi bize öğret. Geçmiş kusurlarımızı bağışla; bizi tövbeden, duadan ve iyilik gayretinden ayırma. Son nefesimizi imanla tamamlat; huzuruna temiz bir kalple gelmeyi ve rahmetine kavuşmayı nasip eyle. Âmin.